Leszczyna pospolita Pendula

Leszczyna płacząca, czyli Corylus avellana 'Pendula' to wyjątkowa, rzadko spotykana w uprawie forma płacząca leszczyny pospolitej. Tworzy dużą, parasolowatą kopułę, z której zwisają wszystkie gałązki i pędy. Typowe sercowate, ząbkowane liście o średniozielonej barwie przybierają jesienią złocistożółty odcień. W lutym i marcu na nagich gałązkach pojawiają się żółte, zwisające kotki, kołyszące się przy najmniejszym powiewie wiatru. Odmiana bardzo dobrze znosi cięcie, dzięki czemu można uzyskać zabawne formy. Dobrze rośnie na wszystkich rodzajach gleby, pod warunkiem że jest ona dostatecznie wilgotna, na stanowiskach słonecznych i półcienistych.

Corylus avellana należy do rodziny brzozowatych, podobnie jak brzoza. Pochodzi z umiarkowanych stref półkuli północnej i występuje na większej części terytorium Francji, choć wydaje się, że na południu jego zasięg się zmniejsza z powodu ocieplenia klimatu. Jest to niewielkie, jednopienne drzewo owocowe, wytwarzające na tym samym osobniku odrębne kwiatostany męskie i żeńskie. Leszczyna pospolita jest gatunkiem światłożądnym, preferującym gleby raczej obojętne, dość żyzne i niezbyt suche.

Odmiana 'Pendula' różni się od leszczyny pospolitej wdzięcznie zwisającymi gałęziami.  Krzew wytwarza jeden lub kilka pni, zwieńczonych gęstą, zaokrągloną i zwisającą koroną. W wieku dojrzałym może osiągnąć nawet 7 m wysokości, ale także zaledwie 3–4 m, przy szerokości od 5 do 6 m, zależnie od miejsca szczepienia na pniu oraz od miejsca, w którym z pnia wyrasta przewodnik. Młode, owłosione gałązki są zielone, a następnie pokrywają się jasnobrązową korą, która z czasem bardzo ciemnieje. Kwitnienie odbywa się w dwóch etapach: w lutym i marcu pojawiają się jasnożółte kwiaty męskie, zebrane w zwisające kotki o długości 5 cm, chętnie odwiedzane przez pszczoły. W drugim etapie, w marcu i kwietniu, rozwijają się bardzo niepozorne kwiaty żeńskie. Mają postać pąka o średnicy od 6 do 8 mm, częściowo skrywającego jaskrawoczerwone znamiona. Liście pojawiają się późno, w maju. Są bardzo liczne i nadają leszczynie 'Pendula' gęsty, krzaczasty wygląd. Liście mają zaokrąglony kształt, są silnie unerwione i osiągają od 6 do 10 cm długości. Nieliczne owoce, które u starszych egzemplarzy tworzą się na pędach jednorocznych, to niełupki nazywane orzechami laskowymi. Początkowo są białe, a w miarę dojrzewania stają się brunatnoczerwone. Zebrane po 1–4 osiągają średnicę 2 cm i dojrzewają pod koniec sierpnia lub na początku września. Jesienią liście żółkną, a następnie opadają.

Ta leszczyna płacząca zachwyci miłośników oryginalnych roślin. Łatwa w uprawie na zwykłej glebie ogrodowej, nie jest polecana do sadzenia w zbyt suchych miejscach. Oczywiście najpiękniej prezentuje się jako soliter i tylko w ten sposób można w pełni wyeksponować jej walory. Zaplanuj dla niej odpowiednią ilość miejsca, ponieważ jej korona sięga aż do ziemi, uniemożliwiając uprawę innych roślin.