Magnolia gwiaździsta Waterlily

Magnolia gwiaździsta 'Waterlily' zawdzięcza swoją nazwę wyglądowi dużych, pełnych, białych kwiatów w kształcie gwiazd, które mogą przypominać kwiaty grzybieni. Ta wspaniała odmiana magnolii gwiaździstej jest prawdziwą ozdobą na początku wiosny, gdy krzew dosłownie obsypuje się delikatnie pachnącymi kwiatami, jeszcze przed pojawieniem się liści, i to już w bardzo młodym wieku. Niewielka, obficie kwitnąca i mało wymagająca odmiana 'Waterlily' doskonale nadaje się do ozdoby małych ogrodów, a bardzo dobrze rośnie również w dużej donicy na tarasie lub balkonie.

Magnolia gwiaździsta, po łacinie Magnolia stellata, pochodząca z Japonii, jest najwcześniej kwitnącym i najbardziej obficie kwitnącym gatunkiem w rodzaju Magnolia. Należy również do gatunków najlepiej tolerujących różne rodzaje gleby i klimatu, a krzew rośnie powoli i osiąga umiarkowane rozmiary. 'Waterlily' to odmiana uprawna wyselekcjonowana w Greenbrier Farms w Norfolk (USA) około 1939 roku. Charakteryzuje się bardzo pełnymi kwiatami, większą obfitością kwitnienia i bardziej zwartym pokrojem.

Kwiaty magnolii gwiaździstej 'Waterlily', o średnicy 10–12 cm, złożone z 15–18 białych płatków z delikatnym różowym obrzeżeniem, pokrywają całą roślinę już od marca, przed pojawieniem się liści. Rozkwit następuje szybko i utrzymuje się przez wiele tygodni mimo niskich temperatur. Kwiaty roztaczają ponadto dość delikatny i subtelny zapach z waniliowymi i cytrusowymi nutami, który z pewnością przyciąga uwagę spacerowiczów. Kwitnienie pojawia się u młodych egzemplarzy już w wieku 18 miesięcy. Ten piękny krzew ma pokrój krzaczasty, z czasem bardziej rozłożysty, ale bardzo silnie rozgałęziony. Osiąga 2–3 m wysokości i szerokości. Liście długości 4–10 cm rozwijają się po zakończeniu kwitnienia. Są ułożone na pędach naprzemiennie, proste i całobrzegie, owalne, ciemnozielone, z jaśniejszym spodem. Jesienią żółkną, a następnie opadają.

Ta magnolia gwiaździsta 'Waterlily', będąca doskonałym przykładem niewielkiego drzewa ozdobnego, wspaniale sprawdzi się w niewielkim ogrodzie, gdzie szybko stanie się jego wiosenną ozdobą. To klasyczna roślina do białego ogrodu. Najczęściej sadzi się ją jako soliter na środku trawnika, gdzie jej wyjątkowo efektowne kwitnienie prezentuje się najpiękniej. Warto jednak pamiętać, że po zakończeniu kwitnienia roślina nieco pozostanie w cieniu innych roślin. Dlatego warto połączyć ją z grupą krzewów preferujących, podobnie jak ona, gleby niewapienne i kwitnących w różnych terminach (kamelie japońskie, hortensje, oczary, pierisy, kielichowce, fotergille, zimokwiaty…). Pozwoli to stworzyć ogród w stylu japońskim. Pamiętaj tylko, aby nie sadzić innych roślin w odległości mniejszej niż 1,50 m od pnia magnolii, ponieważ jej korzenie nie znoszą konkurencji. Możesz również stworzyć piękne kwitnące żywopłoty wzdłuż alejek, sadząc naprzemiennie tę magnolię i inne odmiany (Magnolia grandiflora, Magnolia denudata, liliflora, brooklyniensis…). Dzięki niewielkim rozmiarom i powolnemu wzrostowi Magnolia stellata doskonale nadaje się do uprawy w donicy na tarasie, gdzie możesz cieszyć się jej przyjemnym waniliowym zapachem.

Historia: Nazwę Magnolia nadał roślinie w 1703 roku Charles Plumier, botanik króla Ludwika XIV, oddając w ten sposób hołd lekarzowi i botanikowi Pierre'owi Magnolowi (1638–1715), który pod koniec XVII wieku był jednym z dyrektorów Ogrodu Botanicznego w Montpellier. Epitet gatunkowy soulangeana pochodzi od nazwiska Étienne'a Soulange-Bodina (1774–1846), emerytowanego oficera kawalerii armii Napoleona, który poświęcił się ogrodnictwu. W swoim zamku Fromont pod Paryżem z pasją zajmował się magnoliami i w 1829 roku uzyskał tę mieszańcową odmianę, od której wywodzi się dziś wspaniała linia odmian uprawnych!