Magnolia Soulange'a Andre Leroy

Magnolia (x) soulangeana André Leroy to stara odmiana, wciąż wysoko ceniona za piękno kwitnienia, zdolność do kwitnienia już w młodym wieku oraz bardzo harmonijny, zaokrąglony pokrój. Jej duże, tulipanowate kwiaty, różowopurpurowe na zewnątrz, rozwijają się obficie już na początku wiosny, zdobiąc szeroką koronę tego niewielkiego drzewa, zanim pojawią się liście. Ta mrozoodporna i mało wymagająca magnolia będzie dobrze rosła w każdej niezbyt wapiennej, świeżej i dobrze przepuszczalnej glebie, w miejscu osłoniętym od zimnych wiatrów.

Magnolia x soulangeana 'André Leroy' należy do bardzo starej rodziny magnoliowatych, występującej głównie w Azji Wschodniej. Została wprowadzona do uprawy w 1892 roku w Angers przez szkółkarza André Leroy. Pierwsze Magnolia x soulangeana również powstały w wyniku krzyżowania przeprowadzonego we Francji przez Étienne’a Soulange’a w pierwszej połowie XIX wieku. Ich rodzicami były Magnolia denudata, drzewo o śnieżnobiałych kwiatach, oraz Magnolia liliiflora, krzew o purpurowych kwiatach. Powstałe z nich mieszańce mają cechy pośrednie: rosną powoli, osiągają mniejsze rozmiary, a ich kwiaty są mniej lub bardziej zabarwione na ciemnoróżowo. 

Magnolia Soulange’a 'André Leroy' jest zatem potomkiem tych pierwszych mieszańców. To odmiana o dość niewielkich rozmiarach (około 4 m we wszystkich kierunkach po ponad 10 latach), o rozgałęzionym, krzaczastym pokroju i szeroko rozpostartych gałęziach. Kwitnienie jest obfite i przypada na kwiecień–maj na jeszcze nagich gałęziach, nawet u młodych egzemplarzy. Kwiaty w dużych, mających od 7,5 do 15 cm średnicy misach, przypominające tulipany, rozwijają się z różowopurpurowych pąków, a następnie otwierają, ukazując białe wnętrze. W środku znajduje się piękne skupisko złocistych pręcików. Liście są opadające, owalne i jasnozielone. Jesienią żółkną, a następnie opadają.

Mrozoodporna i długowieczna, magnolia Soulange’a 'André Leroy' jest mało wymagająca, jeśli zapewni się jej głęboką i dobrze przepuszczalną glebę, lekko kwaśną do obojętnej, która pozostaje świeża nawet latem. Jedyną rzeczywistą trudność stanowi znalezienie miejsca dobrze osłoniętego od zimnych wiatrów i późnych przymrozków, które mogą uszkodzić, a nawet zniszczyć delikatne kwiaty i młode liście. To niewielkie drzewo zasługuje na miejsce jako soliter, pośrodku trawnika lub na rabacie, ale można je również połączyć z innymi krzewami albo małymi drzewami w obrębie zagajnika. Warto zestawić je na przykład z klonem palmowym Atropurpureum, leszczyną pospolitą 'Red Majestic' oraz świdośliwką Lamarcka.