Mahonia oiwakensis subsp. lomariifolia

Mahonia Mahonia oiwakensis subsp. lomariifolia, często nazywana po prostu Mahonia lomariifolia, jest prawdopodobnie najbardziej elegancką i rzeźbiarską ze wszystkich mahonii. Choć zimą zachwyca długim, słonecznie żółtym i pachnącym kwitnieniem, ten duży krzew ma także niezwykle oryginalny pokrój, który nadaje mu egzotyczny wygląd przez cały rok. Jego długie, zimozielone i lśniące liście, głęboko podzielone na wąskie, kłujące listki, przypominają liście paproci drzewiastej. Ta silnie strukturalna roślina wniesie odrobinę egzotyki do każdej aranżacji.

Mahonia lomariifolia należy do rodziny berberysowatych. Jest to mrozoodporny (co najmniej do -15 °C) i niewymagający pod względem podlewania gatunek pochodzący z Chin. Łatwość uprawy i walory ozdobne sprawiły, że roślina ta została wyróżniona w Anglii przez Królewskie Towarzystwo Ogrodnicze. Ten kłączowy krzew osiąga z czasem około 3 m wysokości i nieco mniejszą szerokość. W pierwszych latach rośnie dość wolno, później jego wzrost przyspiesza. Mahonia tworzy kilka pni, które z biegiem lat mają tendencję do ogałacania się, oraz wyprostowany, elegancko rozłożysty pokrój wsparty na słabo rozgałęzionych gałęziach. Liście, pozostające zimozielone także zimą, są osadzone w rozetach na końcach pędów. Osiągają 50 cm długości i są podzielone na 10–20 par listków ułożonych naprzeciwlegle wzdłuż nerwu głównego, niemal poziomo. Każdy listek ma lancetowaty kształt, skórzastą strukturę oraz kolczasty, pofalowany brzeg. Młode, wiosenne liście mają purpurowozieloną barwę, która latem staje się ciemnozielona, a ich spód jest żółtozielony. Długie kwitnienie w środku zimy trwa od końca jesieni (grudnia) do połowy zimy (stycznia–lutego). Kwiatostany, wzniesione lub lekko łukowato wygięte, tworzą rozety na końcach młodych pędów. Grona o długości od 10 do 25 cm składają się z licznych, drobnych, dzwonkowatych kwiatów o intensywnie żółtej barwie, bogatych w nektar. Ich zapach przypomina nieco woń konwalii majowej, lecz jest delikatniejszy. Po kwitnieniu pojawiają się drobne, niebieskie jagody pokryte pruiną. Są ozdobne, słabo toksyczne dla ludzi, ale chętnie zjadane przez ptaki.

Kwitnąca w środku zimy długimi, żółtymi wiechami mahonia staje się główną ozdobą ogrodu, gdy inne rośliny pogrążone są w spoczynku. W chłodniejszych regionach może, zachowując właściwe proporcje, zastąpić południową akację zarówno w ogrodzie, jak i w bukietach. Jej oryginalny, graficzny i silnie strukturalny pokrój odmieni rabatę lub duży cienisty ogród skalny. W chłodnych i zacienionych miejscach warto zestawić ją na przykład z paprociami oraz niebieskimi kwiatami przylaszczek lub hiacyntowców hiszpańskich. Aby zamaskować nieco ogałacającą się podstawę krzewu, posadź w pobliżu bodziszki, złocienie ogrodowe lub krzewiastą ożankę (Teucrium chamaedrys), która jest zimozielona i naprawdę mało wymagająca. Grupa 3 egzemplarzy posadzonych w trójkąt stworzy efektowny zagajnik. Posadzona przy narożniku tarasu lub schodów wejściowych, będzie napełniać powietrze zapachem i wnosić kolor w pobliże domu podczas ponurych zimowych dni. Jeśli nie masz ogrodu, możesz uprawiać ją w dużym pojemniku na tarasie lub balkonie, łącząc na przykład z indokalamusem szerokolistnym. Mahonia może również wejść w skład żywopłotu nieformowanego, wraz z innymi zimozielonymi krzewami.