Mahonia russellii

Mahonia russellii to niezwykle rzadki w uprawie gatunek botaniczny pochodzący z wilgotnych i chłodnych lasów górskich wschodniej meksykańskiej Sierra Madre. Ten duży krzew o eleganckim pokroju ma długie, pierzasto podzielone liście z drobno ząbkowanymi listkami, dekoracyjne nawet zimą, a także tworzy wdzięczne kwiatostany złożone z długich, rozgałęzionych i zwisających gron, obsypanych drobnymi kwiatami nie żółtymi, lecz kremowobiałymi, delikatnie zabarwionymi na bladożółto i różowo. Kwitnie pod koniec zimy i może powtórzyć kwitnienie jesienią. Ta kolekcjonerska roślina zasługuje na miejsce w naszych cieplejszych regionach, na stanowisku półcienistym, w dobrej ziemi ogrodowej, która pozostaje świeża.

Mahonia russellii należy do rodziny berberysowatych. Jest to meksykański gatunek, którego mrozoodporność wciąż wymaga sprawdzenia, choć wydaje się, że znosi krótkotrwałe spadki temperatury do około -12 °C. Ten krzew ma naturalnie wyprostowany i krzaczasty pokrój, a docelowo osiąga około 3 m wysokości i 1,50 m szerokości. W pierwszych latach rośnie dość wolno, później jego wzrost przyspiesza. Liście, zimozielone również zimą, tworzą długie i elastyczne blaszki osiągające 40 cm długości. Są one podzielone na wydłużone listki rozmieszczone naprzeciwlegle wzdłuż nerwu głównego. Każdy listek ma lancetowaty kształt, skórzastą teksturę, błyszczącą powierzchnię i brzeg zaopatrzony w drobne ząbki. Młode wiosenne liście mają różowopurpurową barwę, która latem przechodzi w zielononiebieską, a następnie w bardzo ciemnozieloną. Kwitnienie przypada na marzec i kwiecień, a w zależności od klimatu może powtórzyć się w październiku. Długie, rozgałęzione kwiatostany są zwisające i wyrastają na pędach tegorocznych. Pojawiają się na nich liczne drobne kwiaty kremowobiałe, z zewnątrz delikatnie zabarwione na różowo i żółto. Po kwitnieniu pojawiają się drobne, granatowoczarne jagody pokryte pruina, dość dekoracyjne.

Ta mahonia zachwyci kolekcjonerów rzadkich roślin, którzy lubią nowe doświadczenia. W naturze często rośnie wśród paproci drzewiastych i niektórych palm, dlatego w ogrodzie o łagodnym i wilgotnym klimacie można z powodzeniem odtworzyć takie zestawienie. Krzew ten wydaje się jednak wystarczająco odporny na chłód, aby można go było uprawiać w wielu ogrodach. Jego wczesne i pełne uroku kwitnienie, czasem powtarzające się jesienią, sprawi, że stanie się ozdobą przyciągającą wzrok. Posadź go na przykład w dużej grupie krzewów w towarzystwie oczarów, ewodii Daniella Euodia danielii, Itea virginica lub kielichowca wonnego Calycanthus floridus.