Leptospermum Martini

Manuka 'Martini' to dość stara odmiana manuki, wciąż bardzo ceniona za bujny wzrost, obfitość kwitnienia i niewielkie wymagania. Ten wspaniały australijski krzew tworzy szeroki, zimozielony pokrój krzaczasty, szerszy niż wyższy. Jest wprawdzie nieco wrażliwy na mróz, ale ma niewielkie wymagania co do rodzaju gleby i jest odporny na suszę. Od wiosny do lata, wzdłuż całych pędów, rozwija piękne i długie kwitnienie w różnych odcieniach różu. Jego małe, pojedyncze kwiaty z ciemnym środkiem zmieniają barwę w miarę dojrzewania. Delikatne różowe kwiaty wyrastają na tle długich, srebrzystych liści, które z czasem zielenieją. Uprawę w gruncie warto zarezerwować dla rejonów o łagodnym klimacie, ale roślina bardzo dobrze znosi uprawę w donicach, które można na zimę przenieść w osłonięte miejsce. Dzięki temu ogrodnicy z chłodniejszych regionów mogą cieszyć się jej obfitym kwitnieniem przez cały ciepły sezon.

Pochodzący z południowo-wschodniego krańca Australii i Nowej Zelandii Leptospermum scoparium, nazywany także mirtą nowozelandzką oraz angielską nazwą Tea-tree, jest spokrewniony z mirtami śródziemnomorskimi, goździkowcem i eukaliptusem. Należy do tej samej rodziny, mirtowatych, i podobnie jak te rośliny lubi ciepło, a jego liście są bogate w olejki eteryczne. W naturze rośnie w rejonach o łagodnym, oceanicznym klimacie, ale także w suchych lasach, najczęściej na ubogiej w minerały, wymytej i raczej kwaśnej glebie. Tworzy duży krzew osiągający 3 m wysokości i szerokości.

Odmiana 'Martini' rośnie silnie, ma rozłożysty, krzaczasty pokrój i pojedyncze kwiaty o zmiennej różowej barwie. Krzew ten osiąga średnio 1,50 m wysokości i 1,80 m szerokości. W żyznej glebie może dorastać do ponad 2 m wysokości. Ma lekko aromatyczne, naprzemianległe, pojedyncze, zaostrzone i dość małe liście o długości 1,5 cm, srebrzyste w czasie rozwijania się. Całe ulistnienie ma szarozieloną barwę. Kwiaty, lekko pachnące, miododajne i nektarodajne, pojawiają się przez 5–6 tygodni od kwietnia do maja w klimacie śródziemnomorskim, a na wybrzeżu Atlantyku później. Składają się z 5 intensywnie różowych płatków otaczających ciemny środek i mogą osiągać średnicę od 2 do 3 cm. Po kwitnieniu pojawiają się drobne torebki uwalniające cienkie, wydłużone nasiona. Krzew ten można lekko przyciąć po kwitnieniu, od maja do lipca.

Manuka 'Martini' znosi spadki temperatury do -8 °C, ale jego części nadziemne mogą zostać uszkodzone już przy -5 °C. Wybierz dla niego osłonięte miejsce w pełnym słońcu, ale nie narażone na nadmierne przegrzewanie. Dobrze znosi aerozol morski, dzięki czemu jest bardzo efektownym krzewem do ogrodów nadmorskich. Preferuje gleby neutralne do kwaśnych, ale według niektórych specjalistów zajmujących się roślinami śródziemnomorskimi toleruje również gleby gliniasto-wapienne, pod warunkiem że są lekkie, gliniaste i odpowiednio przepuszczalne.

Manukę 'Martini' sadzi się na rabacie lub w grupie z innymi australijskimi albo nowozelandzkimi krzewami, takimi jak Callistemon, Grevillea i Melaleuca, a także z gatunkami południowoafrykańskimi: Gomphostigma White Candy, Dierama, aloesem drzewiastym, ślazem przylądkowym lub Melianthus major. W podobnych warunkach uprawy powinien dobrze rosnąć także Melianthus major. Roślina może również wejść w skład średniej wysokości zimozielonego żywopłotu, nie wyższego niż 2 m, w towarzystwie mirtów, dużych czystków (Cistus laurifolius, Citus (x) aguilari), Feijoa i Olearia. W rejonach o bardzo mroźnych zimach należy uprawiać ją w donicy i przechowywać przez całą zimę w miejscu nieprzemarzającym.

Uwaga: Leptospermum oznacza „cienkie nasiono” i zawdzięcza swoją angielską nazwę zwyczajową „drzewo herbaciane” (tea tree) kapitanowi Cookowi i jego załodze, którzy używali jego liści jako ochrony przed szkorbutem.