Olearia solandri Aurea

Olearia solandri 'Aurea' wyróżnia się spośród innych olearii pokrojem przypominającym dużego wrzośca krzewiastego o żółto-brązowym ulistnieniu. Lekka, kępiasta i pełna wdzięku, ma nieco dziki charakter typowy dla roślin, które upodobały sobie wybrzeża i pozwalają, by wiatr kształtował ich sylwetkę niczym pejzaż. Pod koniec lata jej kwitnienie o miodowym zapachu łagodzi wygląd liści, nagle usianych delikatnymi stokrotkami pospolitymi, zaledwie muśniętymi żółcią. Jej niewielka mrozoodporność i odporność na suszę sprawiają, że w otwartym gruncie nadaje się do uprawy w regionach wolnych od silnych mrozów, w łagodnym klimacie oceanicznym lub śródziemnomorskim. W innych miejscach warto uprawiać ją w dużej donicy, którą na zimę można przenieść do nieogrzewanej szklarni.

Olearia solandri, w swojej ojczyźnie nazywana Coastal Daisy-bush, to krzew z rodziny astrowatych, pochodzący z wybrzeży Nowej Zelandii. Ten zimozielony krzew o lekkim, niekiedy nieco rozczochranym i ogólnie zaokrąglonym pokroju osiąga średnio 2 m wysokości i szerokości, a przy tym szybko rośnie. 'Aurea', od której pochodzi, wyróżnia się bardziej złocistym ulistnieniem. Jej kanciaste pędy, złocistożółte w młodym wieku i ciemniejące z czasem, pokrywają bardzo drobne liście długości od 4 do 8 mm, niezwykle wąskie, całobrzegie, ułożone naprzemianlegle i okółkowo. Z wierzchu mają barwę brązowozieloną do złocistej, od spodu są jaśniejsze i filcowato owłosione. Kwitnienie nie jest spektakularne, ale kwiaty są bardzo aromatyczne. Odbywa się w sierpniu i wrześniu. Wzdłuż pędów rozwijają się wówczas liczne, drobne, pojedyncze koszyczki kwiatowe o średnicy 8 mm. Kwiatostany te przypominają maleńkie astery w kremowożółtym kolorze. Po kwitnieniu powstaje owoc zwany niełupką, zwieńczony puchem kielichowym. Nasiona rozsiewa wiatr.

Mrozoodporna do około -7/-8 °C, Olearia solandri 'Aurea' znajdzie naturalne miejsce w nadmorskim ogrodzie, osłoniętym przed silnymi mrozami, na pierwszej linii w obliczu morskich wiatrów. W innych miejscach należy chronić ją przed zimnymi i wysuszającymi wiatrami. Można z powodzeniem sadzić ją w formie żywopłotu. Jej wysokość pozwala stworzyć osłonę chroniącą przed wiatrem, a faktura ulistnienia z daleka przypomina liście niektórych iglaków. W towarzystwie krzewów kwitnących latem lub jesienią, takich jak Grevillea, tamaryszek pięciopręcikowy (Tamarix ramosissima), chruściny i abelie (wielkokwiatowa i chińska), utworzy elegancki zagajnik lub dużą rabatę, harmonijną i przyjemnie kolorową. Ta olearia dobrze znosi cięcie, które pozwala nadać jej bardziej krzaczasty i gęstszy pokrój oraz utrzymać ją w skromniejszych rozmiarach. Można ją wówczas połączyć z innymi niewielkimi krzewami zimozielonymi, takimi jak Leptospermum (Nanum Tui, Martinii, Silver Sheen), łoboda solniskowa, przelot Anthyllis barba-jovis, Erica multiflora czy bylica drzewkowata. Doskonale nadaje się do ogrodów położonych na wybrzeżu oceanicznym naszego kraju. Dobrze rośnie w glebach piaszczystych lub próchnicznych, ale całkiem dobrze znosi także śródziemnomorskie lata, jeśli zapewni się jej sporadyczne, lecz obfite podlewanie oraz lekką, głęboką i przepuszczalną glebę bez nadmiaru wapnia.