Olearia virgata

Olearia virgata z pewnością nie należy do najbardziej spektakularnych przedstawicieli tego rodzaju, jednak delikatna korona i ulistnienie, które w ciągu zaledwie kilku lat tworzą gęstą, wzniesioną masę w szarozielonym kolorze, nadają mu niezwykły wygląd — jednocześnie surowy, elegancki i nieokiełznany, właściwy wyłącznie roślinom nadmorskim. Letnie kwitnienie, złożone z małych stokrotek pospolitych o niezbyt czystej, kremowobiałej barwie, jest niepozorne, ale przyjemnie pachnie i często przyciąga całe zastępy pszczół, zbyt zajętych zbieraniem nektaru, by zwracać uwagę na ogrodnika. To jeden z najlepszych krzewów zimozielonych, obok swojego kuzyna Olearia traversii, do tworzenia skutecznych osłon na wybrzeżu. Ten mieszaniec należy również do najbardziej mrozoodpornych, najsilniej rosnących i najbardziej tolerancyjnych.

Olearia virgata to duży, mniej lub bardziej rozłożysty krzew, który rosnąc bez ograniczeń, przybiera nieco nieforemny pokrój, natomiast po corocznym cięciu staje się bardzo gęsty. Jego pokrój jest zasadniczo stożkowaty i wzniesiony. Krzew osiąga od 2,50 m do 3,50 m wysokości i od 1 do 2 m szerokości. Rośnie niezwykle szybko, przyrastając około 1 m rocznie. Należy do rodziny astrowatych i jest spontanicznym mieszańcem Olearia avicenniifolia oraz O. moschata, występującym w naturze w Nowej Zelandii, na torfowiskach i terenach podmokłych, a także w dolinach subalpejskich. Może rozwijać się na jednym pniu, który w naszych warunkach klimatycznych osiąga do 10 cm średnicy, albo przeciwnie — rozgałęziać się już od nasady. Jego smukłe, kanciaste i elastyczne gałązki pokrywają bardzo wąskie, równowąskie liście o długości 1 cm i szerokości 2,5 mm, przypominające liście rozmarynu. Z wierzchu mają jasny, migdałowozielony kolor, natomiast od spodu są wyraźnie pokryte białosrebrzystym do płowobrązowego nalotem grzybni. Kwitnienie przypada na czerwiec i lipiec. Kwiaty zebrane są w wiechy tworzące liczne, drobne koszyczki przypominające małe stokrotki pospolite o średnicy 6 mm. Mają niepozorną barwę, od brudnobiałej do kremowobiałej, ale przyjemnie pachną.

Olearia virgata, mrozoodporna do około -13 °C, naturalnie znajdzie miejsce w ogrodzie nadmorskim, gdzie w pierwszym szeregu utworzy ochronną osłonę dla bardziej wrażliwych roślin. W średniej wysokości żywopłocie można sadzić ją samodzielnie albo w połączeniu z innymi krzewami zimozielonymi, takimi jak Griselinia littoralis, pruszniki krzewiaste ('Italian Skies', 'Concha', 'Puget Blue', 'Skylark'...), Atriplex halimus, Anthyllis barba-jovis, Hippophae rhamnoides, Elaeagnus angustifolia 'Caspica' czy także Olearia traversii. Jej sylwetka dobrze komponuje się z tamaryszkami i Grevillea. Doskonale nadaje się do ogrodów położonych na oceanicznym wybrzeżu naszego kraju, ponieważ nieco gorzej znosi intensywne upały śródziemnomorskiego lata.