Oliwnik wąskolistny - Elaeagnus angustifolia

Oliwnik wąskolistny (Elaeagnus angustifolia), zwany także chalefem wąskolistnym , nosi również wymowną nazwę oliwnika czeskiego, ze względu na podobieństwo do słynnego niewielkiego drzewa śródziemnomorskiego. Choć obie rośliny wykazują pewne podobieństwo pod względem wyglądu liści i gęstego pokroju, który bez wątpienia wyróżnia się w krajobrazie, są od siebie niezwykle różne. Nasz oliwnik ma cierniste gałęzie, szybko rośnie, rozprzestrzenia się za pomocą odrostów i szybko tworzy okazały krzew. Jego liście opadają na zimę, a odporność na mróz jest wyjątkowa. Poruszane przez wiatr, omszone liście ze srebrzystoszarym spodem wspaniale igrają ze światłem. Obfite, choć niepozorne kwitnienie ujawnia się słodkim zapachem miodu, wyczuwalnym z odległości kilku metrów. Bardzo często wykorzystywany w żywopłotach stanowiących osłonę przeciwwiatrową lub żywopłotach obronnych, jest silną rośliną o trudnym do określenia uroku, jednocześnie nieokiełznaną i pełną poezji. 

Oliwnik wąskolistny, nazywany również drzewem srebrnym, drzewem rajskim, Olinetem lub oliwnikiem wąskolistnym, zależnie od regionu, to duży krzew zrzucający liście na zimę, należący do rodziny oliwnikowatych i pochodzący z Azji Środkowej i Zachodniej oraz z południowej Europy.  W naturze rośnie spontanicznie w pobliżu wody, na terenach zalewowych, ale także w korytach wyschniętych cieków wodnych, na wysokości poniżej 2000 m. Rośnie szybko i tworzy rozgałęziony krzew o szerokim, lecz elastycznym pokroju, osiągający ponad 5 m wysokości i 4 m szerokości. Lekko odroślowy system korzeniowy rozprzestrzenia się na boki dzięki wytwarzaniu odrostów. Liście opadają na zimę, lecz utrzymują się dość długo, zanim opadną. Są całobrzegie, wąskie, długości od 3 do 5 cm, lancetowate, z wierzchu matowe, w kolorze od migdałowozielonego do szarawego, od spodu jaśniejsze, srebrzyste i satynowe. Wyrastają z gałązek pokrytych srebrzystymi lub rudawymi łuskami, gdy są młode. Z upływem miesięcy łuski odpadają i odsłaniają lśniącą korę w brunatnoczerwonym kolorze. Z wiekiem kora staje się bardziej szara i przybiera prążkowany wygląd. Gałęzie i małe gałązki są wyposażone w silne, ostre ciernie o długości od 7 mm do 3 cm. Niewielkie, żółte do kremowych, dość niepozorne kwiaty pojawiają się w kątach liści, zwykle późną wiosną. Są cudownie pachnące, bardzo miododajne i nektarodajne. Ustępują miejsca małym owocom przypominającym niewielkie oliwki o pięknym, srebrzystym, brunatnopomarańczowym kolorze; są jadalne i słodkie, lecz suche i nieco mączyste. System korzeniowy tego krzewu jest palowy i ma wiele silnych korzeni bocznych.

Krzew Elaeagnus angustifolia rzuca się w oczy z daleka dzięki jasnym liściom o księżycowym blasku, które są nieustannie poruszane przez wiatr. Jego siła wzrostu, odporność i bardzo duża zdolność przystosowawcza  sprawiają, że jest doskonałą rośliną na żywopłot obronny lub osłonę przeciwwiatrową, zdolną z zapałem rosnąć w trudnych warunkach, na otwartym stanowisku i w ubogiej glebie. Jest cenny w ogrodzie nadmorskim lub suchym, w wietrznym regionie. Doskonale nadaje się również do żywopłotu mieszanego, w towarzystwie innych wyjątkowo pięknych krzewów, takich jak Abelia x grandiflora, Arbutus unedo, Amelanchier ovalis, Buddleia alternifolia argentea, a także Hippophae rhamnoides i Poncirus trifoliata.  Wiosną jego kwiaty potrafią wypełnić zapachem cały ogród!