Różanecznik Easydendron Inkarho Pfauenauge

Posadź różanecznik mieszańcowy Pfauenauge na stanowisku w półcieniu lub nawet w niezbyt głębokim cieniu, osłoniętym przed zimnymi i wysuszającymi wiatrami, w świeżej, próchnicznej i lekkiej glebie o odczynie kwaśnym lub obojętnym. Jak wszystkie rośliny kwasolubne, nie znosi gleb wapiennych ani ciężkich, zimą podmokłych. Jeśli latem gleba pozostaje wilgotna, ten różanecznik zniesie także poranne słońce. Nie sadź innych roślin u jego podstawy, ponieważ jego powierzchniowe korzenie źle znoszą konkurencję innych roślin, zwłaszcza o wodę.

Wykop dół o objętości trzy razy większej niż objętość doniczki. Namocz bryłę korzeniową w wodzie miękkiej i posadź krzew na poziomie szyjki korzeniowej, w mieszance składającej się w 1/4 z torfu, ziemi liściowej, żwiru lub pucolany oraz ziemi gliniasto-piaszczystej. Obficie podlej i utrzymuj wilgotność gleby latem. Azalie i różaneczniki mają słabo rozbudowany system korzeniowy. Z tego powodu obawiają się długich okresów suszy. Dlatego zaleca się glebę wzbogaconą w próchnicę oraz obfite podlewanie w okresach suszy. Ponadto ich system korzeniowy nie jest zbyt silny, dlatego podczas sadzenia koniecznie rozluźnij ciężkie gleby materiałami przepuszczalnymi, takimi jak żwir, pucolana czy keramzyt. Każdej wiosny rozłóż wokół krzewu ściółkę z rozdrobnionej kory sosnowej, aby utrzymać wilgotność gleby i zachować jej kwaśne pH.

Pielęgnacja ogranicza się do usuwania latem przekwitłych kwiatów oraz martwych gałęzi. Azaleje i różaneczniki mogą być czasami atakowane przez opuchlaki, które zjadają brzegi liści i korzonki, a także przez słynnego „tიგra różanecznika”, który na ogół nie powoduje poważnych szkód. Obecnie dostępne są skuteczne biologiczne sposoby zwalczania opuchlaków. Żółknięcie liści różanecznika, czyli chloroza, wskazuje na nieprawidłowe przyswajanie żelaza z gleby i prowadzi do przedwczesnego obumarcia rośliny. Choć często przyczyną jest wapń, zjawisko to może być również wywołane przez słabo przepuszczalną glebę lub zbyt głęboko posadzoną bryłę korzeniową.

„Rhodosy” najlepiej rozwijają się w naszym bretońskim i normandzkim klimacie, posadzone w glebie pozbawionej wapnia i w wilgotnym otoczeniu. Ich uprawa w cieplejszym i bardziej suchym klimacie często jest ostatecznie skazana na niepowodzenie, mimo wszelkich prób aklimatyzacji.