Sarcococca ruscifolia

Sarcococca ruscifolia, znana także jako sarkokokka, to piękna krzewinka leśnego podszycia pochodząca ze środkowych Chin, dość mało znana i wciąż rzadka w naszych francuskich ogrodach. Ma jednak wiele zalet, a jej uprawa nie sprawia żadnych trudności w zacienionym miejscu i w niezbyt wapiennej glebie. Gęsta i krzaczasta, ma zimozielone, błyszczące liście, które przez cały rok są bardzo dekoracyjne. Swoją obecność ujawnia zimą, gdy niewiele roślin przyciąga uwagę ogrodnika, zwabiając go delikatnym zapachem wydzielanym przez niewielkie grona kwiatów o mlecznobiałej barwie. Jest w pełni mrozoodporna i wymaga bardzo niewiele pielęgnacji. Dobrze komponuje się z najróżniejszymi roślinami, nawet w małych ogrodach, równie dobrze czując się w ogrodzie miejskim, jak i na wsi.

Sarcococca ruscifolia to krzew należący do rodziny bukszpanowatych, blisko spokrewniony z bukszpanem. Pochodzi z chińskiej prowincji Hubei, z górzystego regionu, gdzie porasta zalesione zbocza. Swoją nazwę gatunkową zawdzięcza podobieństwu liści do liści myszopłochu (Ruscus). Wprowadzona do Europy w XIX wieku, pojawiła się w zachodnich ogrodach dopiero w latach 90. XX wieku. Jest to niewielki, gęsty krzew o kulistym pokroju i łukowato wygiętych łodygach, który po wielu latach nie przekroczy 1 m wysokości i szerokości, ponieważ rośnie dość wolno. Jego zimozielone, skórzaste liście są z wierzchu ciemnozielone i błyszczące, a od spodu jaśniejsze. Liście są eliptyczne i zaostrzone, podobnie jak u myszopłochu. Kwiaty pojawiają się w styczniu, zebrane w niewielkie grona w kątach liści, na całej długości gałązek. Nie mają więcej niż 3–5 mm długości, są bezpłatkowe i ukazują jedynie silnie rozwinięte, białe pręciki. To bardzo aromatyczne kwitnienie trwa przez cały luty, roztaczając słodki zapach z nutą wanilii. Owoce to pestkowce o długości 1 cm, jajowate, szczególnie dekoracyjne dzięki krwistoczerwonej barwie i błyszczącej powierzchni. Jesienią stają się niemal czarne.

Bardzo mrozoodporny krzew rośnie powoli, ale podobnie jak karłowe iglaki potrafi latem pozostać niemal niezauważony, zimą porządkuje małe przestrzenie i nie wymaga wiele. Jego zaletą jest wprowadzanie do ogrodu odrobiny wiosennego charakteru już w styczniu. Można go uprawiać zarówno na rabatach, jak i w leśnym podszyciu, w niskich żywopłotach nieformowanych oraz jako roślinę okrywową. Posadź go na przykład za murkiem, w pobliżu często uczęszczanego przejścia, a nawet niedaleko wejścia lub pod oknem, aby jak najlepiej cieszyć się jego zapachem. Nie toleruje jedynie gleb wapiennych, natomiast doskonale znosi konkurencję korzeni w leśnym podszyciu. Świetnie nadaje się do obsadzania leśnych zakątków w towarzystwie paproci, oczarów, skimmii, aukub lub azalii. Możesz uprawiać go także w donicach.