Sarcococca saligna

Sarcococca saligna, nazywana również sarcokoką wierzbolistną, to himalajski gatunek botaniczny dość rzadko spotykany w uprawie, ale łatwy w uprawie w chłodnym klimacie i wilgotnej glebie. Ten piękny zimozielony krzew wyróżnia się delikatnymi, wydłużonymi liśćmi, przypominającymi liście wierzb, a także zimowym kwitnieniem, które jest niemal bezwonne, co u tego rodzaju zdarza się rzadko. Ma piękny, raczej rozłożysty, ale zwarty pokrój. Jego duże liście przypominają płaszcz z piór, kaskadowo opadający na łukowato wygięte pędy. Dyskretne zimowe kwitnienie poprzedza pojawienie się drobnych, purpurowych, dość dekoracyjnych owoców. Ta roślina lecznicza doskonale nadaje się do cienia lub półcienia. Możesz posadzić ją między korzeniami drzew, gdzie będzie rosnąć powoli, lecz pewnie.

Sarcococca saligna to krzew o rozgałęzionym kłączu, należący do rodziny bukszpanowatych i spokrewniony z bukszpanem. Pochodzi z Himalajów, od północnego Pakistanu, przez Nepal i Afganistan, aż po Indie, gdzie rośnie na wysokości od 1200 do 1300 m. W tych regionach często spotyka się go w lasach zimozielonych. Jest to niewielki, gęsty krzew o zwartym pokroju oraz zielonych, łukowato wygiętych pędach. Po wielu latach nie przekroczy 1,20 m wysokości i 1 m szerokości, ponieważ rośnie bardzo wolno. Jego oryginalne liście są zimozielone i skórzaste. Z wierzchu mają lśniący, jasnozielony kolor, a od spodu są jeszcze jaśniejsze. Liście są całobrzegie, podłużnie lancetowate i bardzo wydłużone. Mają 6–9 cm długości i 1,2–2 cm szerokości. Kwiaty pojawiają się już w grudniu, czasami równocześnie z czerniejącymi owocami, tworząc z nimi bardzo ładny kontrast. Są zebrane w krótkie grona w kątach liści, wzdłuż całych pędów. Mają najwyżej 3–5 mm długości i nie posiadają płatków, ukazując jedynie bardzo silnie rozwinięte pręciki w jasnym, żółtozielonym kolorze. To ledwie pachnące kwitnienie trwa około 2 miesięcy, zależnie od klimatu. Owoce są pestkowcami o średnicy 1 cm, jajowatymi i purpurowymi. Jesienią stają się niemal czarne i lśniące.

Bardzo mrozoodporna, ta sarcokoka wydaje się jednym z najłatwiejszych gatunków do zaaklimatyzowania w naszych ogrodach, ponieważ nie ma dużych wymagań co do rodzaju gleby ani stanowiska. Rośnie powoli, podobnie jak karłowe drzewa iglaste, i latem pozostaje niemal niezauważalna, ale zimą skutecznie porządkuje małe przestrzenie i nie wymaga wiele. Zaletą tej rośliny jest to, że przez całą zimową porę wnosi do ogrodu odrobinę wiosennego charakteru, podobnie jak mahonie, które mogą jej towarzyszyć. Możesz uprawiać ją zarówno na rabatach, jak i w lesie, w niskich żywopłotach nieformowanych oraz jako roślinę okrywową. Nie toleruje jedynie gleb zbyt wapiennych, natomiast bardzo dobrze znosi konkurencję korzeni drzew. Doskonale nadaje się do obsadzania leśnych zakątków w towarzystwie paproci, oczarów, skimii, aukub i azalii. Możesz uprawiać ją również w doniczkach.

Od dawna stosowana w tradycyjnej medycynie pakistańskiej, Sarcococca saligna, jak wynika z bardzo niedawnych badań, zawiera alkaloidy o dużym znaczeniu w leczeniu bólu i chorób układu sercowo-naczyniowego, a także substancje aktywne działające przeciwko niektórym bakteriom i grzybom.