Śnieguliczka Chenaulta

Śnieguliczka Chenaulta, znana również jako śnieguliczka Chenaulta, to piękny, mało znany ogrodnikom krzew liściasty. Ta stara hybryda tworzy duży, wzniesiony krzew o luźnym, gęstym i rozgałęzionym pokroju. Ma bardzo małe, owłosione liście, ożywiane latem przez niepozorne, drobne różowe kwiaty, a następnie przez atrakcyjne, ciemnoróżowe jagody, niewielkie, lecz pojawiające się bardzo obficie. Jeśli nie padną łupem ptaków, utrzymują się na gałązkach dość długo zimą. Łatwa w uprawie na słońcu lub w półcieniu, w każdej dobrej ziemi ogrodowej, jest rośliną o dzikim uroku, idealną do nieformowanych żywopłotów, naturalistycznych ogrodów lub ogrodów bez ogrodnika!

Symphoricarpos (x) chenaultii należy do rodziny przewiertniowatych, podobnie jak wiciokrzewy. Ten liściasty krzew, odkryty w Orleanie w 1910 roku przez R. Chenaulta, jest samorzutną hybrydą Symphoricarpos microphyllus, pochodzącego z Meksyku, Hondurasu, Gwatemali i Nowego Meksyku, oraz S. orbiculatus, rodzimego dla wschodnich i centralnych obszarów USA, a także środkowej Kanady i północno-wschodniego Meksyku.

Ta śnieguliczka tworzy duży, gęsty krzew o luźnym pokroju, osiągający średnio 1,60 m wysokości i szerokości, o umiarkowanie szybkim wzroście. Jej liście opadają późno. Przypominają liście pierwszego rodzica: są to małe, zaokrąglone, owalne liście o długości 2 cm, ciemnozielone z wierzchu i jaśniejsze od spodu. Blaszka liściowa jest lekko owłosiona. Kwitnienie przypada na drugą połowę lata, w sierpniu i wrześniu. Drobne, różowe kwiaty mają lejkowaty kształt i występują pojedynczo lub parami. Po zapyleniu przez owady pojawiają się liczne, drobne jagody o średnicy 8 mm, w intensywnym odcieniu różu.

Śnieguliczki są znane ze swojej wytrzymałości i pięknych zimowych owoców. Ta odmiana zachwyca łatwością uprawy zarówno w cieniu, jak i na słońcu, wiejskim charakterem oraz ciemnoróżowymi owocami, którym nie brakuje pewnego wyrafinowania. Z łatwością wkomponuje się w nieformowany żywopłot lub dużą, niewyszukaną grupę krzewów, w ogrodzie, w którym znajduje się miejsce dla natury. Towarzyszyć jej może wiele innych krzewów liściastych lub zimozielonych, kwitnących albo owocujących: tawuły, kaliny, lilaki, suchodrzewy mirtolistne, irgi, oliwniki, róże botaniczne, trzmieliny, wiśnie i jabłonie purpurowe, głogi, berberysy...