Tawuła nippońska June Bride

Tawuła nippońska 'June Bride' to niewielka odmiana tawuły japońskiej, która zachwyca delikatnym pokrojem i obfitym, białym kwitnieniem pod koniec wiosny. Kwiatów jest tak wiele, że wdzięcznie uginają pędy tego krzewu. Mrozoodporna, wytrzymała i mało wymagająca roślina, uprawiana bez trudności w każdym rodzaju gleby, na słońcu lub w półcieniu.

Tawuła japońska 'June Bride' należy do rodziny różowatych. Jest odmianą uprawną wywodzącą się z gatunku botanicznego pochodzącego z Chin i Japonii. Krzew ten rośnie dość szybko, a jego docelowa wysokość i szerokość wyniosą około 1,20 m. Ma gęsty pokrój, lekko rozłożysty, krzaczasty i niski. Bardzo obfite kwitnienie trwa od maja do czerwca i pokrywa krzew niezliczonymi małymi, białymi bukietami zebranymi w spłaszczone baldachogrona o średnicy 2–3 cm, złożone z małych pojedynczych kwiatów. Przyciągają one liczne owady i motyle. Główne gałęzie są wyprostowane i wzniesione, a wyrastające z nich pędy łukowato wygięte. Liście są sezonowe; rozwijają się wiosną i opadają jesienią. Najmłodsze liście są zabarwione na fioletowo, latem stają się ciemnozielone z niebieskawym odcieniem, a jesienią żółkną. Liście są małe, naprzemianległe i pojedyncze, o długości od 1 do 3 cm. Kwiaty i liście pojawiają się po tej samej stronie łukowato wygiętych pędów.

Tawuła nippońska 'June Bride' jest najczęściej sadzona w małych, nieformowanych żywopłotach lub w grupach krzewów, ze względu na piękne kwitnienie. Można ją także łączyć z innymi niewielkimi krzewami lub sadzić w celu obsadzenia dużej skarpy. Wybierz do niej na przykład róże krajobrazowe, niewielkie abelie, karłowe budleje lub krzewuszki.

Nazwa Spiraea oznacza po grecku „zwój” lub „girlandę”; legenda głosi, że wiązówka wykorzystywała te kwiaty do robienia girland. W XVI wieku botanik Charles de l'Ecluse nadał nazwę Spiraea całemu rodzajowi. Gatunek nipponica pochodzi z Japonii, a tawuła nippońska została wprowadzona do uprawy stosunkowo niedawno. Odkrył ją niemiecki przyrodnik Siebold w 1885 roku, lecz wprowadzono ją do Europy dopiero w 1908 roku. Posłużyła do stworzenia kilku odmian uprawnych.