Wiciokrzew pachnący - Lonicera fragrantissima

Lonicera fragrantissima to wiciokrzew, który różni się od innych: ma krzaczasty, a nie pnący pokrój, kwitnie w środku zimy i roztacza wspaniały zapach przypominający cytrynę i jaśmin. Jego kwiaty są drobne, kryształowobiałe, lekko kremowe, ale pojawiają się bardzo licznie i są szczególnie dobrze widoczne w lutym, na pędach, które o tej porze roku często są słabo ulistnione. Poza okresem kwitnienia jego szeroki, gęsty i elastyczny pokrój pięknie prezentuje się w półcienistych częściach ogrodu. Ten silnie rosnący wiciokrzew zimowy to jeden z niezbędnych krzewów w dużym ogrodzie lub w żywopłocie nieformowanym, tym bardziej że dobrze rośnie we wszystkich regionach i na każdej przepuszczalnej glebie.

Wiciokrzew pachnący, Lonicera fragrantissima, należący do rodziny przewiertniowatych, pochodzi z północno-wschodnich Chin, gdzie rośnie w lasach odroślowych i liściastych. To roślina w pełni mrozoodporna i bardzo tolerancyjna pod względem rodzaju gleby — od lekko kwaśnej, przez obojętną, aż po wapienną. Dość dobrze znosi bardzo suche lata, jeśli latem rośnie w zacienionym miejscu, na przykład pod drzewem liściastym. Nie toleruje natomiast zbyt zwartej i podmokłej gleby zimą.

Wiciokrzew pachnący ma krzaczasty, zaokrąglony lub rozłożysty pokrój, jest dobrze rozgałęziony, a jego pędy są lekko łukowato wygięte. W pełni dojrzały krzew, nieco szerszy niż wyższy, osiągnie około 2,5 m wysokości i 2,75 m szerokości. Jego rozrost można łatwo ograniczyć, przycinając go po kwitnieniu. Młode pędy mają czerwonawy kolor, z czasem szarzeją i ogałacają się. Ulistnienie jest gęste, zimą mniej lub bardziej trwałe w zależności od klimatu, ale często opada w styczniu i lutym. Liście, długości od 2,5 do 7 cm, ułożone naprzeciwlegle na pędach, są całobrzegie, owalne i spiczaste, jasno- lub średniozielone.

Krzew ten ceniony jest przede wszystkim za zimowe kwitnienie, które w zależności od regionu trwa od grudnia do marca. Drobne kwiaty, zebrane parami w kątach liściowych, mają nie więcej niż 1–1,5 cm długości i średnicy. Rozwijają się na drewnie zeszłorocznym. Są bardzo bogate w nektar i stanowią źródło pożywienia dla pszczół w porze roku, gdy kwitnienie jest rzadkie. Ich zapach jest bardziej wyczuwalny podczas łagodnej pogody. Po kwitnieniu pojawiają się drobne owoce o nieco przytłumionej czerwonej barwie, dojrzewające od końca wiosny do początku lata.

Ten dość silnie rozrastający się wiciokrzew często sadzi się w żywopłocie nieformowanym lub z tyłu rabat z niższymi roślinami, ale zimą najlepiej można cieszyć się jego zapachem, jeśli rośnie w pobliżu przejścia lub ścieżki prowadzącej do wejścia do domu albo garażu. Warto zestawić go z krzewami o przesuniętych terminach kwitnienia, ale o podobnej sile wzrostu: na przykład z derenem jadalnym, jaśminowcem wonnym (Philadelphus coronarius), Lonicera tatarica, lilakiem, jabłoniami i ozdobnymi śliwami... Pędy z pąkami można ścinać i wstawiać do wazonu w domu, gdzie rozwiną się i napełnią pomieszczenie zapachem.