Wiciokrzew pospolity - Lonicera xylosteum

Wiciokrzew pospolity, czyli Lonicera xylosteum, znany także jako wiciokrzew pospolity, wiciokrzew szczotkowaty lub suchodrzew szczotkowaty, należy do naszej rodzimej dzikiej flory. Jest to silnie rosnący, liściasty i bardzo krzaczasty krzew, który nie pnie się, lecz od wiosny do jesieni tworzy piękną masę szarozielonych, delikatnie owłosionych liści. Kwitnie na biało do jasnożółto pod koniec wiosny, a następnie wytwarza drobne, czerwone i półprzezroczyste owoce, ozdobne i chętnie zjadane przez ptaki. Ta mrozoodporna i niewymagająca roślina przypadnie do gustu miłośnikom naturalistycznych ogrodów i wiejskich żywopłotów, strzyżonych lub pozostawionych w naturalnej formie, jednocześnie gęstych i naturalnie wyglądających. Szczególnie docenią ją właściciele małych ogrodów, którzy dzięki cięciu utrzymają jej wysokość poniżej 2 m.

Lonicera xylosteum to liściasty krzew z rodziny przewiertniowatych, pochodzący z Europy, Kaukazu i Syberii. W naturze spotyka się go w lasach, żywopłotach i zaroślach, często na glebie wapiennej. Ma naturalnie krzaczasty, rozgałęziony i nieco zaroślowy pokrój oraz gęstą, bujną koronę. Młode egzemplarze rosną wolno, lecz później wzrost przyspiesza. Osiąga średnio 2,50 m wysokości i od 1,75 do 2 m szerokości. Jego elastyczne pędy są początkowo wyprostowane, a następnie lekko przewieszają się na końcach. Pokrywają je liście całobrzegie, owalne, długości 3–6 cm i szerokości 2–4 cm, lekko zaostrzone na końcach. Z wierzchu mają szarozielony kolor i są pokryte delikatnym meszkiem, a jesienią przebarwiają się na żółto, po czym opadają. Od maja do czerwca w kątach liści wzdłuż pędów pojawiają się liczne drobne, dwuwargowe kwiaty, białe do kremowożółtych. To lekko pachnące i nektarodajne kwitnienie latem ustępuje miejsca kiściom drobnych, czerwonych i półprzezroczystych owoców, które pięknie wyróżniają się na dość ciemnym ulistnieniu. Ten suchodrzew mirtolistny ma również atrakcyjną, szarawą korę, która z wiekiem zaczyna się złuszczać.

Posadź Lonicera xylosteum w każdej glebie, nawet wapiennej, najlepiej jednak świeżej. Krzew będzie dobrze rósł w półcieniu lub na słońcu, ale obficiej zakwitnie na stanowisku słonecznym. Cięcie nie jest konieczne, lecz krzew bardzo dobrze je znosi po kwitnieniu. Nie zaszkodzi ono w żaden sposób zdrowiu rośliny, a jednocześnie zwiększy jej gęstość. Znajdzie miejsce w każdym ogrodzie, także niewielkim, w strzyżonym lub swobodnie rosnącym żywopłocie oddzielającym poszczególne części ogrodu. Doskonale sprawdzi się również w grupach krzewów złożonych z równie niewymagających roślin, takich jak inne suchodrzewy mirtolistne (Lonicera tatarica Arnold's Red), krzewuszki czy dwutarczki, pigwowce (Chaenomeles x superba), żylistek, enkiant dzwonkowaty, obiela wielkokwiatowa, forsycje lub Kolkwitzia. Ptaki chętnie zjadają jego owoce i znajdują schronienie w jego koronie wiosną i latem.