Wiciokrzew tatarski - Lonicera tatarica

Suchodrzew tatarski (Lonicera tatarica), nazywany także suchodrzewem tatarskim, to krzew o wzniesionym, krzaczastym pokroju. Ten rzadko spotykany w naszych ogrodach gatunek wiosną oferuje ładne, białe do różowych kwiaty rozmieszczone wzdłuż całych gałązek, po których latem pojawiają się pomarańczowożółte owoce. Jego kwiaty są mniejsze i mniej pachnące niż u pnących kuzynów, jednak bardzo chętnie odwiedzają je owady zapylające, a jagody, choć toksyczne dla człowieka, są przysmakiem ptaków. Ten krzew przystosuje się do każdej gleby i każdego stanowiska.

Pochodzący z regionu Kaukazu na południu Rosji oraz z Azji Środkowej suchodrzew tatarski należy do rodziny przewiertniowatych. Zdziczały w Europie i Ameryce Północnej, we Francji występuje w Île-de-France (77, 78, 95) oraz na Górnej Korsyce. Tworzy bardzo wytrzymały krzew liściasty o wysokości 3–4 m i rozpiętości do 2,50 m, rosnący od średnio szybko do szybko. Ma wzniesiony, krzaczasty i luźny pokrój. Od maja do czerwca w kątach liści, wzdłuż pędów, pojawiają się małe, pojedyncze, dwuwargowe kwiaty, białe do jasnoróżowych, z czasem ciemniejących. Po tym pięknym kwitnieniu latem pojawiają się małe owoce o barwie od czerwonej do pomarańczowożółtej, dobrze widoczne na dość ciemnych, sinozielonych liściach. Krzew ma piękną szarawą korę, która z wiekiem się złuszcza.

Posadź Lonicera tatarica w każdej glebie, także wapiennej, od suchej do świeżej. Ten krzew będzie dobrze rósł w półcieniu lub na słońcu, ale kwitnienie będzie obfitsze na słońcu. Suchodrzew tatarski znajdzie miejsce w każdym ogrodzie: w nieformowanym żywopłocie, w grupie krzewów lub nawet jako soliter. Ptaki chętnie zjadają jego jagody i znajdują schronienie w jego koronie. Możesz zestawić go w wiosennej kompozycji z budlejami o różnobarwnych kwiatach, krzewuszkami, Chaenomeles x superba, żyliszkami, Enkiantus campanulatus, Exochorda racemosa, Forsythia lub Kolkwitzia. Cięcie nie jest konieczne, z wyjątkiem usuwania martwego drewna lub skorygowania zbyt przerzedzonego pokroju. W takim przypadku przytnij roślinę po kwitnieniu — nie zaszkodzi to jej zdrowiu. Krzew bywa czasami atakowany przez mszyce.