Salix alba var. vitellina - Wierzba biała

Salix alba var. Vitellina, powszechnie nazywana wierzbą żółtą, wierzbą złotą lub wierzbą amarynkową, jest nieodłącznym elementem naszych krajobrazów i kultury. Od niepamiętnych czasów uprawia się ją wzdłuż cieków wodnych i na terenach podmokłych. Często ogławia się ją podczas zbioru długich, elastycznych pędów o pięknej, złocisto-miedzianej barwie, bardzo cenionych w plecionkarstwie. Pozostawionej bez cięcia temu dużemu i pięknemu drzewu liściastemu słońce zimą nadaje niezwykle romantyczny wygląd. Jego sylwetkę tworzy wyprostowana, miękko przewieszająca się, niemal ognista korona. W ciepłej porze roku szeroka korona, pokryta liśćmi o srebrzystym spodzie, wyjątkowo wychwytuje światło, dzięki czemu drzewo można dostrzec z daleka. Wierzba zawsze wnosi do ogrodu szczególną atmosferę. Ta odmiana, idealna do rozświetlania ciemniejszego tła, najlepiej sprawdzi się w dużym ogrodzie, do obsadzania brzegów rozległych zbiorników wodnych.

Pochodząca z terenów podmokłych półkuli północnej, zwłaszcza Europy, umiarkowanych obszarów Azji i Afryki Północnej, Salix alba jest niezwykle tolerancyjnym drzewem o bardzo szybkim wzroście, osiągającym 20 m wysokości i 10–12 m szerokości. Należy do rodziny wierzbowatych i rodzaju Salix, obejmującego co najmniej 300 gatunków występujących w chłodnych regionach półkuli północnej. „Vitellina” jest uznawana za podgatunek o żółtym drewnie. Ma na ogół zaokrąglony pokrój. Tworzy jeden lub kilka pni, zwieńczonych bardzo szeroką koroną. Długie, elastyczne i giętkie pędy mają żółtomiedzianą barwę i w młodości są omszone, z czasem szarzeją. Pokrywają je liście opadające na zimę, długości 10 cm, wąskie i lancetowate. Obie strony blaszki liściowej są jedwabiste: górna błyszcząca i ciemnozielona, dolna białosrebrzysta. Przed opadnięciem jesienią liście przebarwiają się na żółto. Kwitnienie przypada na kwiecień i maj, równocześnie z pojawianiem się młodych liści. Kotki męskie są smukłe, długości od 3 do 5 cm, łukowato wygięte i rozpostarte, żółtawe. Kotki żeńskie są mniejsze, gęstsze i zielone. Z biegiem lat kora tego drzewa przybiera brunatnoszarą barwę, pęka podłużnie i nabiera korkowego wyglądu. Jego silny system korzeniowy, palowy i jednocześnie bardzo szeroko rozrastający się, jest doskonale przystosowany do głębokich i niestabilnych gleb. Z tego powodu tę wierzbę najlepiej sadzić z dala od instalacji podziemnych. Wierzba biała jest także rośliną leczniczą, a jej kora była pierwszym źródłem aspiryny. Salix alba może dożyć sędziwego wieku 100 lat.

Wierzbę 'Vitellina' sadzi się jako soliter lub przy brzegu zbiornika wodnego w dużych ogrodach. Regularnie przycinana i posadzona gęsto może również utworzyć piękny żywopłot chroniący przed wiatrem, wyznaczający granicę ogrodu. Jej srebrzyste liście są cenne, gdy chcemy rozświetlić ciemniejszą kompozycję, na przykład na skraju terenów wiejskich. Wśród roślin, które można sadzić w jej sąsiedztwie nad wodą, znajdują się między innymi skrzypy, trzciny, krwawnice, liliowce, Scirpus i Typha angustifolia.

Porada: Zbieraj opadłe jesienią liście i spal je, jeśli w okresie wegetacji na drzewie pojawią się czarne plamy (antraknoza) lub żółtopomarańczowe plamy (rdza). Po opadnięciu wszystkich liści wykonaj oprysk cieczą bordoską.