Salix alba - Wierzba biała

Salix alba, powszechnie nazywana wierzbą białą lub także wierzbą białą, jest częścią naszego krajobrazu i kultury. Od zawsze spotykamy ją wzdłuż cieków wodnych i na terenach podmokłych, często ogławianą podczas pozyskiwania jej długich, elastycznych pędów wykorzystywanych w plecionkarstwie. Pozostawionej bez cięcia, temu dużemu i pięknemu drzewu nie brakuje elegancji: rozwija pokrój jednocześnie wyprostowany i przewisający, a jego szeroka, zaokrąglona korona pokryta jest lśniącymi liśćmi, które poruszane wiatrem ukazują srebrzysty spód. Wierzba zawsze nadaje ogrodowi romantyczny charakter. Ta roślina, idealna do rozjaśniania ciemnego tła, najlepiej sprawdzi się w dużym ogrodzie, do zagospodarowania brzegów rozległych zbiorników wodnych.

Pochodząca z wilgotnych obszarów półkuli północnej, zwłaszcza z Europy, umiarkowanej części Azji i Afryki Północnej, Salix alba jest niezwykle tolerancyjnym i bardzo szybko rosnącym drzewem, osiągającym 20 m wysokości i 10 m szerokości. Należy do rodziny wierzbowatych i rodzaju Salix, obejmującego nie mniej niż 300 gatunków występujących w chłodnych regionach półkuli północnej. Jej pokrój jest zasadniczo zaokrąglony. Drzewo rozwija jeden lub kilka pni, zwieńczonych szeroką koroną. Długie, elastyczne i giętkie pędy mają szaroróżową barwę, a w młodym wieku są omszone. Pokrywają je liście opadające lub półzimozielone, długości 10 cm, wąskie i lancetowate. Obie strony blaszki liściowej są jedwabiste: górna powierzchnia jest lśniąca i ma intensywnie zielony kolor, dolna zaś jest srebrzystobiała. Kwitnienie przypada na kwiecień i maj, równocześnie z pojawianiem się młodych liści. Kotki męskie są smukłe, długości od 3 do 5 cm, łukowato wygięte i rozpostarte, o żółtawej barwie. Kotki żeńskie są mniejsze, gęstsze i zielone. Z biegiem lat kora tego drzewa przybiera brunatnoszarą barwę i pęka podłużnie. Jego silny system korzeniowy, jednocześnie palowy i bardzo szeroko rozrastający się, jest doskonale przystosowany do głębokich i niestabilnych gleb. Z tego powodu lepiej sadzić wierzbę z dala od instalacji rurowych. Wierzba biała jest także rośliną leczniczą, a jej kora była pierwszym źródłem aspiryny. Salix alba może dożyć sędziwego wieku 100 lat.

Wierzbę białą sadzi się jako soliter lub na obrzeżu zbiornika wodnego w dużych ogrodach. Jej srebrzyste liście są cenne, ponieważ rozjaśniają ciemniejsze kompozycje, na przykład na obrzeżach terenów wiejskich. Wśród roślin, które można posadzić w jej sąsiedztwie nad wodą, znajdują się między innymi skrzypy, trzciny, krwawnice pospolite, liliowce, Scirpus i Typha angustifolia.

Porada: Zbieraj opadłe jesienią liście i spal je, jeśli w okresie wegetacji na drzewie pojawią się czarne plamy (antraknoza) lub żółtopomarańczowe plamy (rdza). Po opadnięciu wszystkich liści wykonaj oprysk cieczą bordoską.