Salix exigua - Wierzba mała

Wierzba mała, wierzba kojotów lub wierzba kojotowa, to niewątpliwie jeden z najpiękniejszych krzewów o szarych liściach. Ma wyprostowaną, nieco potarganą koronę, utworzoną z długich, cienkich i elastycznych gałązek, które z czasem rozrastają się na boki. Tworzy lekką, bardzo srebrzystą kępę złożoną z długich, miękko owłosionych liści igrających ze światłem i wiatrem. Ten dziki gatunek jest nie tylko jednym z najbardziej eleganckich, lecz także jednym z najbardziej tolerancyjnych pod względem rodzaju gleby, podobnie jak wierzba iwa. Równie dobrze będzie rósł z korzeniami zanurzonymi w wodzie, na brzegu punktu wodnego, jak i na bardziej suchej latem skarpie, której umocni podłoże.

Należąca do rodziny wierzbowatych Salix exigua jest botanicznym, zrzucającym liście gatunkiem pochodzącym z zachodniej części Ameryki Północnej, występującym na obszarze od Kolumbii Brytyjskiej w Kanadzie po Nowy Meksyk w Stanach Zjednoczonych. W ojczyźnie ta wierzba stanowi doskonałą kryjówkę dla kojotów, stąd jej zwyczajowa nazwa. Jest gatunkiem pionierskim i kosmopolitycznym, światłolubnym drzewem, mniej związanym z terenami wilgotnymi niż większość innych gatunków z rodzaju Salix. Wierzba kojotów to krzew o rozłogowej podstawie, który z czasem ma tendencję do rozrastania się na boki. Ma charakterystyczny pokrój: smukły, lecz nieco rozczochrany i nieregularny. Tworzy go jeden lub kilka pni, rozgałęziających się nisko nad ziemią na cienkie, elastyczne gałązki. W pełni dojrzała ta szybko rosnąca wierzba osiąga średnio 4 m wysokości i 5 m szerokości. Młode gałązki są wyprostowane i mają różowobrązową barwę. Liście są sezonowe, wydłużone, mają 10 cm długości i jedwabistą powierzchnię. Z wierzchu są szarozielone, natomiast od spodu bardziej niebieskawe i bardzo srebrzyste. Mało widoczne kwitnienie, częściowo ukryte wśród liści, przypada na kwiecień i maj, przy czym kwiaty męskie i żeńskie występują na oddzielnych egzemplarzach. Kotki męskie osiągają do 10 cm długości, a żeńskie 8 cm. Owocem jest torebka, która otwiera się, uwalniając nasiona zaopatrzone w długie włoski.

Wierzba kojotowa jest równie urocza nad brzegiem cieku wodnego, na rabacie, jak i w naturalnym żywopłocie. Doskonale znosi silne mrozy i okazuje się bardzo łatwa w uprawie w zwykłej glebie ogrodowej, we wszystkich naszych regionach. W przeciwieństwie do większości swoich krewniaków nie wymaga wilgotnej ani podmokłej gleby przez cały rok i potrafi przetrwać okresy suszy letniej, jeśli zapewnisz jej od czasu do czasu obfite podlewanie. W Stanach Zjednoczonych jest powszechnie wykorzystywana do umacniania brzegów cieków wodnych i skarp. Możesz na przykład zestawić ją z purpurowymi liśćmi perukowca, leszczyny lub buka, a wokół niej posadzić proso, trawę pampasową albo miskanta, tworząc lekką, pełną swobody kompozycję.