Salix purpurea - Wierzba purpurowa

Wierzba purpurowa, znana również pod nazwami wierzba purpurowa lub wierzba czerwona, to gatunek botaniczny o bardziej krzaczastym niż drzewiastym pokroju, rozpoznawalny po często jaskrawoczerwonych młodych gałązkach, które nadają mu wyjątkowo ozdobny wygląd zimą. Ten zaokrąglony i gęsty krzew ma również delikatne, niebieskozielone liście ze srebrzystym połyskiem, które dodają mu elegancji, a wczesną wiosną zdobią go dość niepozorne, zwisające kotki w srebrzystozielonym kolorze z purpurowymi akcentami. Dobrze znosząc cięcie o każdej porze roku, ta szybko rosnąca wierzba doskonale nadaje się do szybkiego stworzenia eleganckiej kompozycji, w żywopłocie nieformowanym lub strzyżonym.

Salix purpurea należy do rodziny wierzbowatych. Jest to gatunek szeroko rozpowszechniony w Europie, Azji Środkowej i Japonii, a także w Afryce Północnej. W środowisku naturalnym ten pionierski gatunek zasiedla brzegi rzek i stawów, na piaszczystym lub żwirowym podłożu. Choć lubi pewną wilgotność, wierzba purpurowa źle znosi stale zalane gleby, które powodują niedotlenienie jej korzeni. Jest w stanie wytrzymać okresy umiarkowanej suszy. Jej żywotność wynosi około 20 lat.

Wierzba czerwona ma bardzo gęsty, kulisty pokrój i składa się z licznych cienkich, elastycznych, rozgałęziających się tuż nad ziemią pędów. W dojrzałym wieku ta mała wierzba o szybkim wzroście nie przekroczy 5–6 m wysokości, najczęściej tworząc duży krzew o wysokości 2,50 m i szerokości 1,50 m. Młode gałązki mają lśniący, mahoniowoczerwony kolor, z wiekiem stają się szarozielone. Pąki również są purpurowe. Liście opadające na zimę są ułożone naprzeciwlegle, a nie skrętolegle, jak u większości innych wierzb. Są cienkie i wąskie, eliptyczne, o długości od 5 do 8 cm. Z wierzchu blaszka liściowa ma jasny, srebrzystozielony kolor, natomiast spód jest bardziej niebieskawy i pokrywają go wyraźnie wystające nerwy. Jesienią liście przebarwiają się na żółto. Dość niepozorne kwitnienie przypada na marzec i kwiecień, przed pojawieniem się liści. Egzemplarze męskie wytwarzają jedwabiste kotki o długości od 3 do 5 cm, srebrzystozielone i nakrapiane purpurowymi pręcikami. Egzemplarze żeńskie mają krótsze, bardzo niepozorne kotki. Owocem jest owłosiona torebka, uwalniająca nasiona pokryte długimi, ozdobnymi włoskami.

.

Równie elegancka na rabacie, jak i w żywopłocie, wierzba purpurowa wnosi do ogrodu piękny kolorystyczny akcent oraz odrobinę dzikiego uroku. Z łatwością można wkomponować ją w żywopłot krajobrazowy, a jej naturalnym miejscem są okolice punktów wodnych. Wykorzystywana w wikliniarstwie, doskonale znosi regularne cięcie, co jest cenione przy tworzeniu dużych obrzeży rabat lub starannie utrzymanych żywopłotów, zarówno w ogrodach nowoczesnych, jak i naturalistycznych. Można ją również sadzić na dużych, niezbyt suchych skarpach, gdzie będzie umacniać glebę. Przycinaj ją regularnie po kwitnieniu, aby pobudzić ją do zagęszczania się i wytwarzania licznych czerwonych, kwitnących pędów. Można ją na przykład łączyć z dereniami (Cornus Baton rouge, Cornus Flaviramea, Cornus sanguinea), leszczynami, pigwowcami, migdałkami trójklapowymi lub żarnowcami w żywopłocie nieformowanym.

Właściwości:

Ta wierzba purpurowa jest rośliną miododajną, szeroko wykorzystywaną również w wikliniarstwie. Jej zdolność do umacniania niestabilnych gleb na brzegach rzek dzięki rozbudowanemu i rozgałęzionemu systemowi korzeniowemu znajduje zastosowanie przy renaturyzacji brzegów.