Salix x simulatrix - Wierzba

Wierzba x simulatrix to wierzba o wymiarach kompaktowych i powolnym wzroście, tworząca niską, rozłożystą poduszkę. Jej liście, od średnio- do ciemnozielonych, są bardzo małe i mają lekko błyszczącą powierzchnię. Wiosną kotki pojawiają się przed rozwojem liści lub jednocześnie z nimi, wnosząc srebrzystą, a następnie złocistą nutę kolorystyczną. Łatwa w uprawie, ta wierzba rośnie na wielu rodzajach gleb, pod warunkiem że pozostają one wilgotne, i dobrze czuje się na słońcu, choć toleruje także półcień. Jest w pełni mrozoodporna i idealnie nadaje się do stworzenia naturalnej kompozycji w ogrodzie skalnym.

Ta karłowa wierzba należy do rodziny wierzbowatych, obejmującej około 55 rodzajów, z których ogrodnicy znają jednak niewiele poza wierzbami i topolami, a także, mniej powszechnie, drzewo waniliowe, uprawiane w rejonach o łagodnych zimach, oraz Idesia, cenioną przez miłośników za piękne liście. Wierzby, znacznie bardziej rozpowszechnione i reprezentowane przez 360 gatunków występujących głównie na półkuli północnej, oferują różnorodne formy — od dużych drzew, z których niektóre mają pokrój płaczący, po karłowe krzewinki.
Wierzba x simulatrix należy do tej grupy miniaturowych krzewów. Rośnie powoli, przyrastając zaledwie o 10–15 cm rocznie, i rozrasta się po ziemi, tworząc poduszkę o wysokości od 30 do maksymalnie 50 cm oraz szerokości od 80 do 100 cm. Główne gałęzie, ciemnobrązowe, wytwarzają mnóstwo bocznych rozgałęzień o brunatnoczerwonej barwie, tworzących gęstą, lekko splątaną sieć. Krótkie gałązki są często wygięte i mają tendencję do unoszenia się ku górze na końcach. Wiosną pokrywają się mniej lub bardziej owalnymi, drobnymi liśćmi o długości zaledwie 1,5–2 cm, osadzonymi na krótkich ogonkach liściowych. Ich górna powierzchnia jest zielona, dość ciemna i lekko błyszcząca, miejscami niemal lśniąca, natomiast owłosiony spód ma szarawą do srebrzystej barwę.
Kwitnienie przypada na okres od marca do maja i czasami rozpoczyna się przed pojawieniem się liści, a niekiedy przebiega jednocześnie z ich rozwojem, zależnie od klimatu. Kwiaty męskie i żeńskie występują na oddzielnych osobnikach, jak u wszystkich wierzb. U tego gatunku kotki są owalne lub wydłużone i osiągają długość równą długości liści. Bardzo gęste, początkowo mają srebrzystą barwę, która następnie zmienia się w dekoracyjny, złocistożółty kolor. Pod koniec sezonu liście opadające na zimę mogą przybrać żółtą barwę, a następnie opaść na ziemię, odsłaniając gęstą sieć rozgałęzień krzewu.

Ta w pełni mrozoodporna karłowa wierzba zachwyci miłośników ogrodów skalnych, tym bardziej że jej tolerancja na wapń pozwala sadzić ją w szerszym zakresie warunków niż na przykład wierzbę płożącą. Jej naturalna sylwetka szczególnie dobrze prezentuje się w ogrodzie skalnym, w którym poszukuje się raczej naturalnego niż typowo ogrodniczego charakteru, a miniaturowe liście są jej niewątpliwym atutem. Możesz zestawić ją z innymi roślinami skalnymi, zwłaszcza z niskimi bylinami, których proporcje będą pasować do jej kompaktowych rozmiarów. Skalnica Arendsa (Saxifraga arendsii Adebar) jest jedną z nich. Tworzy małą, przypominającą mech zieloną poduszkę, która wiosną pokrywa się bardzo drobnymi białymi kwiatami. Posłonek rozesłany to również niewielka roślina okrywowa dobrze nadająca się do ogrodów skalnych, która przez całe lato będzie oferować piękne, pojedyncze kwiaty w jasnym, żółtym kolorze. W najbardziej suchej części ogrodu skalnego posadź goździk kartuzek (Dianthus carthusianorum), którego delikatne, zielone liście latem zdobią piękne, drobne kwiaty w ciemnoróżowym kolorze.