Wrzosiec P.D. Williams

Wrzosy letnie P.D. Williams mogłyby nosić nazwę perły Kornwalii ze względu na swoje pochodzenie i lilioworóżowe kwiaty w kształcie dzwoneczków. Pochodzą z tego regionu, gdzie rosną na szczytach stromych klifów, wystawione na działanie wiatrów i morskiej bryzy, w ubogiej, kamienistej glebie, ale dostatecznie nawadnianej przez regularne opady. To środowisko zapewniło im dużą zdolność przystosowywania się do trudnych warunków. Kwitną długo i bardzo obficie, a jednocześnie zachwycają pięknymi, zimozielonymi liśćmi, których barwa zmienia się wraz z porami roku. Tworzą bardzo naturalnie wyglądającą poduszkę, harmonijnie wtapiającą się w otoczenie: skały, stare pnie, podstawy drzew… To mrozoodporna roślina, która nie boi się chłodu, ale do prawidłowego rozwoju wymaga kwaśnej, dość wilgotnej i dobrze przepuszczalnej gleby.

Erica x williamsii ‘P.D. Williams’ należy do rodziny wrzosowatych. Jest wrzosem letnim, powstałym ze skrzyżowania Erica tetralix i Erica vagans. Odmiana ‘P.D. Williams’ jest naturalną hybrydą odkrytą przed 1910 rokiem przez PD Williamsa z Lanarth na północny zachód od Trelan, na Półwyspie Lizard w Kornwalii w Anglii. Na tym najbardziej wysuniętym na południe krańcu Wielkiej Brytanii znajdują się klify z zielonkawą skałą, nazywaną serpentine rock, na których rosną rzadkie rośliny. Ten kultywar tworzy niski, gęsty krzew o płożącym pokroju, wysokości 25 cm i szerokości 45 cm. Na cienkich, powyginanych gałązkach wyrastają drobne igiełkowate liście, ułożone w okółkach po 3–4, ciemnozielone, z żółtymi końcówkami wiosną. Latem stają się jasnozielone, a zimą przybierają brązowe odcienie. Jego drobne kwiaty w kształcie dzwoneczków, od lilioworóżowych po orchideowopurpurowe, o długości 4–5 mm, są ułożone jakby w okółkach i zebrane w małe, wydłużone grona na szczytach ulistnionych łodyg. Pojawiają się w środku lata i utrzymują się aż do października, a ich nektar chętnie odwiedzają pszczoły.

Wrzosy letnie P.D. Williams mają wszystkie zalety, jakich oczekuje się od wrzosów. Długie, efektowne kwitnienie łączy się tu z zimozielonymi liśćmi, których wygląd bardzo zmienia się w ciągu sezonu. Niski, gęsty i zwarty pokrój pozwala sadzić je na rabatach jako rośliny okrywowe, wzdłuż obrzeży rabat z podłożem kwaśnym, na skarpach i w ogrodach skalnych, a także u podstawy drzew i większych krzewów. Trzeba jednak zawsze unikać stanowisk zbyt silnie nasłonecznionych i nagrzewających się. Wrzosy te łatwo znajdą miejsce w towarzystwie innych wrzosów, których kwitnienie przejmą w kolejnych okresach. Mają podobny rozwój i tempo wzrostu jak Erica x carnea, Erica x darleyensis czy Erica vagans. Ich długie, letnie kwitnienie rozjaśnia cieniste zakątki intensywnymi barwami. Dodaje fantazji i radości rabatom z niskimi trawami, takimi jak turzyce, konwalniki, molinie, kotwiczki, hakonechloa i rozplenice. … Można je również połączyć na niskiej, cienistej rabacie z pierisami, mącznicą, runianką lub Lithodora fruticosa. W kwaśnej glebie wrzosy tworzą piękne kobierce u stóp większych krzewów, zakrywając ich podstawę: kalmii, różaneczników, kamelii, azalii liściastych, pierisów… Uprawiane w doniczkach lub skrzynkach na kwiaty, wzbogacą balkon, taras albo patio intensywnym kwitnieniem.

Łatwe w uprawie wrzosy letnie P.D. Williams preferują glebę kwaśną lub obojętną, ale prawdopodobnie poradzą sobie także w podłożu lekko zasadowym. W każdym przypadku konieczna jest dobrze przepuszczalna gleba bez wilgoci zastoinowej . Źle znoszą długie okresy suszy, za to lubią gleby wilgotne. Aby utrzymać względną wilgotność podłoża, zastosuj ściółkowanie. Niemal bezobsługowe, wymagają jedynie lekkiego cięcia po kwitnieniu, w październiku. Zabieg ten pozwoli usunąć przekwitłe kwiaty i pobudzić roślinę do wypuszczania świeżych liści.