Wrzosiec szary - Erica cinerea

Wrzosiec szary to najpospolitszy gatunek wrzosca w Europie. Jest to niski, rozłożysty podkrzew, tworzący nieregularną kępę smukłych pędów pokrytych zimozielonymi liśćmi przypominającymi małe igły. Od czerwca do października obficie kwitnie, wytwarzając na końcach pędów grona nabrzmiałych, purpuroworóżowych dzwoneczków, bardzo chętnie odwiedzanych przez pszczoły. Długi okres kwitnienia, zimozielone liście i niemal okrywowy pokrój sprawiają, że jest to doskonała roślina okrywowa na niezbyt żyzne, kwaśne i przepuszczalne gleby.

Wrzosiec szary należy do rodziny wrzosowatych. Pochodzi z całej zachodniej Europy, gdzie rośnie na wrzosowiskach i w lasach na podłożu krzemionkowym. Roślina ta jest bardzo rozpowszechniona we Francji. Tworzy niski i gęsty krzew o pokroju płożącym oraz powyginanych pędach. Osiąga maksymalnie 50 cm wysokości i 80 cm szerokości. Sztywne, niskie i rozłożyste końce poskręcanych gałązek wznoszą się, odsłaniając omszoną, popielatą korę, pokrytą maleńkimi, równowąskimi liśćmi o średniozielonej barwie. Drobne, purpuroworóżowe kwiaty w kształcie dzwoneczków, długości od 4 do 5 mm, sprawiają wrażenie okółkowych. Są zebrane w małe, wydłużone grona na szczytach ulistnionych pędów. Pojawiają się w środku lata i utrzymują się aż do października, a pszczoły bardzo chętnie je odwiedzają. Zimozielone liście są średniozielone i błyszczące, a jesienią przybierają lekko brązowawy odcień.

W skalniaku na torfowym podłożu wrzosiec szary znajdzie miejsce w słońcu niepalącym, w towarzystwie innych wrzośców, których kwitnienie przedłuży sezon dekoracyjny: Erica carnea, Erica darleyensis, Erica vagans. Aby urozmaicić nieco surowe kobierce ich liści, warto połączyć je z kilkoma trawami, które rozluźnią ich zwartą masę: Deschampsia cespitosa 'Northern Lights', Deschampsia flexuosa 'Tatra Gold', Molinia caerulea 'Variegata', Molinia caerulea 'Moorhexe'. Można je również połączyć na niskiej, zacienionej rabacie z enkianthusami, mącznicą, kasjopeją lub Lithodora fruticosa. Na kwaśnej glebie wrzośce tworzą piękne kobierce u stóp wyższych krzewów, których podstawę ozdabiają: kalmii, różaneczników, żarnowców, azalii liściastych i krwiściągu. Wrzosiec szary jest także rośliną leczniczą, wykorzystywaną ze względu na właściwości antyseptyczne, wspomagające układ moczowy i moczopędne, a także pomagającą usuwać nadmiar kwasu moczowego.

Choć wrzośce, zwłaszcza te z rodzaju Erica, kojarzą się z wilgotnymi wrzosowiskami atlantyckimi na północnym wybrzeżu oceanu (Bretania, Irlandia, Szkocja), istnieją również wrzośce przystosowane do suchego klimatu i wapiennych gleb, występujące w regionie śródziemnomorskim. Jedne z najbogatszych w gatunki wrzośców obszarów świata znajdują się jednak bardzo daleko, w Afryce Południowej. W regionie Kapsztadu występuje formacja roślinna na kwaśnych glebach, podobna do naszej śródziemnomorskiej makii, zwana Fynbos. Obejmuje ona blisko 625 gatunków wrzośców spośród 740 występujących na świecie.