Kerria japonica Pleniflora - Złotlin japoński

Złotlin japoński 'Pleniflora' to odmiana złotlinu japońskiego tak rozpowszechniona w ogrodach, że niemal pozwala zapomnieć o botanicznym gatunku typowym. Jego popularność nie słabnie z upływem lat, czemu sprzyja obfite, wiosenne kwitnienie, podczas którego pojawiają się pomponowate, żółte kwiaty, pięknie komponujące się z liśćmi o intensywnie zielonej barwie. Ten dość szybko rosnący krzew osiąga 2 m wysokości, a jego szerokość może być jeszcze większa. Bardzo mrozoodporny, przystosowuje się do większości zwykłych gleb ogrodowych, z wyjątkiem podłoży zbyt suchych lub zbyt wilgotnych. Jego liście opadające na zimę żółkną przed opadnięciem, odsłaniając przyjemny rysunek smukłych pędów w tym samym odcieniu zieleni co liście.

Złotlin należy do dużej rodziny różowatych, obejmującej blisko 5000 gatunków roślin rodzimych dla naszych pól i lasów (wiśnia, tarnina, poziomka...), zdecydowaną większość naszych drzew owocowych (jabłoń, grusza, brzoskwinia, wiśnia...) oraz liczne rodzaje ozdobne, takie jak tawlina o elegancko powcinanych liściach czy ogniki o bardzo dekoracyjnych owocach. Złotlin to rodzaj monotypowy, który mimo nazwy gatunkowej pochodzi z zachodnich i środkowych Chin, choć od dawna jest uprawiany w Japonii. Odmiana złotlinu japońskiego 'Pleniflora' jako pierwsza została sprowadzona do Europy, do Jardin du Roi w Paryżu, w 1784 roku przez szwedzkiego przyrodnika Thunberga z Japonii. Gatunek typowy, złotlin japoński o kwiatach pojedynczych, dotarł do Europy dopiero w 1834 roku i obecnie pozostaje znacznie rzadziej spotykany. Złotlin o kwiatach pełnych to bardzo popularny krzew obecny w wielu parkach i ogrodach, ponieważ jest łatwy w uprawie, mrozoodporny i niezwykle ozdobny. Wytwarza cienkie, elastyczne, łukowato wygięte gałązki o dość sztywnym wzroście, które z czasem szybko tworzą gęstą, dość trudną do rozplątania kępę, jeśli krzew nie jest od czasu do czasu przycinany. Roślina osiąga w dojrzałym wieku 2 m wysokości, a nawet więcej, przy szerokości 2,50 m, lecz w razie potrzeby jej wzrost można ograniczyć corocznym cięciem wykonanym bezpośrednio po kwitnieniu. Liście są naprzemianległe i opadające na zimę, mają od 3 do 6–7 cm długości, a na brzegach są podwójnie ząbkowane i zaostrzone na końcach. Średnio lub intensywnie zielone, lekko fałdowane lub unerwione, pojawiają się tuż przed kwitnieniem albo równocześnie z nim, w kwietniu. O tej porze krzew pokrywa się bardzo pełnymi, lśniąco złocistożółtymi kwiatami, które rozwijają się aż do maja. Mają one 3–4 cm średnicy i rozwijają się na pędach z poprzedniego roku. Są pojedyncze, ale bardzo liczne, ponieważ porastają pędy na całej ich długości, tworząc dość spektakularny efekt masy wiosną. W przeciwieństwie do gatunku typowego o kwiatach pojedynczych roślina ta jest dość mało miododajna, ponieważ liczne i gęsto ułożone płatki utrudniają owadom zapylającym dostęp do kwiatów. Jesienią liście żółkną przed opadnięciem na ziemię, choć nie mogą konkurować z roślinami o efektownym jesiennym przebarwieniu, takimi jak słynny miłorząb.

Łatwy w uprawie na większości gleb i w większości klimatów, wrażliwy właściwie tylko na silną suszę lub nadmiar wapnia, złotlin japoński 'Pleniflora' jest słusznie popularny, ponieważ jego wiosenne kwitnienie jest wyjątkowo efektowne, a zielone pędy pozostają ozdobne zimą, po opadnięciu liści. Uzyskasz piękny efekt, sadząc go w żywopłocie nieformowanym wraz z innymi kwitnącymi krzewami o luźnym pokroju, takimi jak tawuła van Houtte'a o śnieżnobiałych kwiatach lub wspaniały berberys 'Orange King' o niezliczonych kwiatach w rzadko spotykanym pomarańczowym kolorze. Warto również dodać kilka krzewów o efektownym jesiennym przebarwieniu, takich jak trzmielina 'Red Cascade', która jesienią przybiera intensywnie czerwoną barwę, a ponadto obficie owocuje, tworząc dekoracyjne owoce.