Cebula biała de Rebouillon

Cebula 'Oignon blanc de Rebouillon' to odmiana tworząca małe srebrzystobiałe cebule, przeznaczone do spożycia na surowo lub po ugotowaniu, ale idealne także do przygotowywania konfitur i przetworów. Zebrane w późniejszym terminie mogą osiągać średnicę od 7 do 9 cm. Jest to odmiana późna, przeznaczona do zbioru jako dymka.
Młodą cebulę można marynować w occie na sposób pikli. Wtedy ma smak łagodnej cebuli. Zebrana później nabiera ostrego smaku.
Wysiewaj od sierpnia do września, aby zbierać plony od kwietnia do czerwca, lub od lutego do kwietnia, aby zbierać je od maja do lipca.

Cebula jest rośliną uprawianą jako warzywo i przyprawa. Spożywa się ją na surowo, po ugotowaniu lub marynowaną. Wykorzystuje się ją do sałatek, zup, pissaladière, a także do przygotowywania konfitur podawanych z serami lub wędlinami. Cebula jest dwuletnią rośliną zielną, która tworzy cylindryczne i puste w środku łodygi oraz pęd kwiatostanowy. Jadalna jest mięsista cebula, a czasami także łodygi, wykorzystywane podobnie jak szczypior. W szerszym znaczeniu mówi się o cebulach w odniesieniu do wszystkich cebulowych organów podziemnych roślin kwiatowych. Pod koniec drugiego roku roślina wytwarza kwiatostany w postaci baldachów, w których powstają nasiona. Niektóre odmiany nie tworzą kwiatów, lecz cebulki powietrzne.

Istnieje około 900 gatunków cebuli, które zwykle kategoryzuje się według kolorów: białe, żółte, czerwone, różowe lub zielone. Cebula pochodzi z Azji Środkowej, gdzie spożywa się ją od ponad 6000 lat. Jej obecność potwierdzono także w grobowcach faraonów, gdzie stanowiła zapasy żywności. Już wtedy doceniano jej właściwości lecznicze i smakowe. Znacznie później Rzymianie wprowadzili cebulę do całej Europy Zachodniej. Warto również wspomnieć, że to Krzysztof Kolumb sprowadził ją do obu Ameryk podczas swojej drugiej wyprawy.

To warzywo bogate w związki siarki wywołuje łzawienie zaraz po przekrojeniu. Te same związki odpowiadają za jego właściwości obniżające poziom cukru we krwi. Cebula słynie między innymi ze zdolności do obniżania poziomu cholesterolu we krwi i ciśnienia tętniczego. Bogata w witaminy A, B i C oraz składniki mineralne, po ugotowaniu jest często łatwiejsza do strawienia i nabiera słodszego smaku.

Zbiór: aby jak najdłużej przechowywać cebule „do przechowywania”, trzeba zebrać je w odpowiednich warunkach. Przede wszystkim upewnij się, że przed tobą są dwa–trzy dni ładnej pogody. Cebule zbiera się, gdy ich łodygi całkowicie zaschną i ułożą się na ziemi. Wykop je ostrożnie i pozostaw na dwa–trzy dni do obeschnięcia na słońcu, bezpośrednio na podłożu. Następnie lekko otrzyj je z nadmiaru zaschniętej ziemi. Cebule z wysiewu wiosennego zbiera się w lipcu i sierpniu, aby spożywać je jesienią i zimą. Cebule z wysiewu jesiennego zbiera się w marcu, aby spożywać je wiosną i latem.

Przechowywanie: jeśli stan łodyg na to pozwala, możesz zapleść cebule w warkocz, a następnie powiesić wiązki. W przeciwnym razie ułóż cebule na ażurowych półkach w ciemnym, chłodnym, suchym i przewiewnym miejscu, aby nie zgniły. Wcześniej sprawdź, czy nie są obite, ponieważ uszkodzenia mogą spowodować gnicie i doprowadzić do zepsucia całego zbioru. Jeśli miejsce przechowywania jest zbyt ciepłe, cebule będą miały tendencję do kiełkowania. W dobrych warunkach można je przechowywać od 5 do 7 miesięcy. Oczywiście możesz też zużywać cebule w miarę potrzeb. Świeże są zresztą smaczniejsze. W takim przypadku jadalne są również świeże liście.

Mała rada ogrodnika: posadź cebulę obok marchwi. Cebula odstrasza połyśnicę marchwiankę, a marchew ogranicza ataki śmietki cebulanki. Cebula dobrze rośnie w towarzystwie buraków, truskawek i sałat. Hamuje jednak wzrost bobu, grochu i fasoli.