Cukinia Diamant F1

Cukinia Diamant to odmiana niepłożąca, którą spożywa się latem, gdy owoce są jeszcze niedojrzałe. Wytwarza liczne owoce o ciemnozielonej, błyszczącej skórce. Mają doskonały smak i można je jeść na surowo, z odrobiną oliwy z oliwek, lub po ugotowaniu, w ratatouille, zapiekankach, zupach itp. We wszystkich tych daniach ich smak wspaniale podkreślają aromatyczne zioła. Kwiaty męskie doskonale nadają się na placuszki. Wczesna i bardzo plenna, cukinia Diamant wysiewa się od marca do czerwca, a zbiera od lipca do listopada.

Uwaga: ta odmiana ma oznaczenie F1, czyli „hybryda F1”, ponieważ powstała ze skrzyżowania starannie wyselekcjonowanych rodziców, aby połączyć ich zalety. W ten sposób uzyskuje się odmianę, która może wyróżniać się szczególnie dobrym smakiem i/lub wczesnością, a jednocześnie być odporna na niektóre choroby. Nasiona mieszańcowe F1, niekiedy niesłusznie krytykowane lub utożsamiane z GMO, są cenione zarówno za wyrównany wzrost, jak i odporność. Niestety ich cechy nie są przekazywane kolejnym pokoleniom, dlatego nie można pozyskiwać z nich nasion do późniejszego wysiewu.

Pomarańczowe, zielone, czerwone, żółte, czarne, a nawet niebieskie, gładkie, żebrowane, brodawkowate, o delikatnej skórce itd. dynie i cukinie zachwycają niezwykłą zmiennością kształtów, kolorów i rozmiarów, ponieważ krzyżują się z zadziwiającą łatwością. Dlatego istnieje tak wiele ich odmian.

W języku potocznym określenie „dynia zimowa” obejmuje wszystkie odmiany dyń o twardej skórce i delikatnie słodkim miąższu, takie jak dynie olbrzymie, dynie Hokkaido, dynie zwyczajne itp. Mianem dyń letnich lub cukinii określa się różne odmiany zbierane, gdy są jeszcze młode, a ich skórka pozostaje delikatna. Owoce te spożywa się razem z nasionami.

Wszystkie pochodzą z Ameryki i należą do dużej rodziny dyniowatych. Do Europy sprowadzono je w XVI wieku.

• Istnieje około dziesięciu gatunków dyń, z których cztery są najczęściej uprawiane w naszych ogrodach. Są to Cucurbita pepo, Cucurbita moschata, czyli dynia piżmowa, Cucurbita maxima oraz Cucurbita argyrosperma.
• Cucurbita pepo: to najczęściej spotykane dynie w ogrodach. Należą do nich niektóre dynie zwyczajne, cukinie, patisony itp. Zwykle można je rozpoznać po sztywnych, głęboko powcinanych liściach oraz kanciastym szypułce, mającej co najmniej 5 żeber, która nie rozszerza się w miejscu połączenia z owocem.
• Cucurbita moschata, czyli dynia piżmowa: ma miękkie liście. Szypułka jest bardzo żebrowana i wyraźnie rozszerza się w miejscu połączenia z owocem. Liście mają kształt serca.
• Cucurbita maxima: są to przede wszystkim dynie olbrzymie. Ich szypułka jest zaokrąglona i ma nieco gąbczasty wygląd. Jak sugeruje nazwa gatunku, obejmuje on głównie odmiany o dużych owocach. Liście mają 5 klap.
• Cucurbita argyrosperma: bardzo rzadko spotykane w naszych ogrodach, mają liście trójklapowe oraz bardzo grubą, mocną i nieżebrowaną szypułkę.

Zwykle płożące się, czepiają się wszelkich podpór za pomocą wąsów czepnych. Kwiaty żeńskie można odróżnić od męskich po zalążni dolnej, znajdującej się pod kwiatem i przypominającej zawiązek owocu. W wielu regionach kwiaty męskie zbiera się tuż po zapyleniu, aby spożywać je faszerowane lub w formie placuszków. Sposobów przyrządzania dyń i cukinii jest wiele: można je smażyć, zapiekać, dodawać do zup lub faszerować. Cukinie są ważnym składnikiem prowansalskiego ratatouille, włoskiej caponaty, maghrebskiego kuskusu oraz wielu charakterystycznych dań kuchni śródziemnomorskiej.

Zbiór: Dynie i cukinie to owoce, które potrzebują dużo wody, aby w pełni rozwinąć swoje walory. Dynie będą smaczniejsze, jeśli zbierzesz je po osiągnięciu dojrzałości. Cukinie zbiera się młode i świeże, gdy są jeszcze niedojrzałe. Wszystkimi owocami należy obchodzić się ostrożnie i chronić je przed wszelkimi nacięciami oraz obiciami.

Przechowywanie: Cukinie można przechowywać po pokrojeniu na kawałki i zamrożeniu. Ich delikatna skórka nie nadaje się do przechowywania w stanie świeżym. Dynie zimowe o twardej skórce można przechowywać przez kilka miesięcy i spożywać przez całą zimę. W przeciwieństwie do innych owoców i warzyw potrzebują ciepła, aby optymalnie się przechowywać. Nie trzeba odkładać ich w ciemne miejsce, więc równie dobrze można przechowywać je tam, gdzie będzie można podziwiać ich piękny kształt.

Porada ogrodnika: podłóż pod owoc kawałek łupka lub dachówkę. Nie będzie miał bezpośredniego kontaktu z glebą, dzięki czemu unikniesz jego gnicia z powodu wilgoci. Dynie i cukinie szczególnie dobrze rosną również w lekko wilgotnej glebie. Warto więc ściółkować podłoże wokół roślin, zwłaszcza w szczycie lata. Dynie i cukinie są bardzo podatne na mączniaka prawdziwego, chorobę grzybową pozostawiającą na powierzchni liści biały nalot przypominający meszek. Starannie unikaj podlewania liści i kwiatów. Łącz uprawę dyń z roślinami z rodziny czosnkowatych, takimi jak szczypiorek, cebula czy szalotka, albo z bobowatymi, dawniej nazywanymi motylkowatymi, takimi jak fasola czy groch. Z kolei połączenie dyni z ogórkiem może zaszkodzić obu roślinom.