Dynia zwyczajna Longue de Nice

Dynia długa z Nicei to stara odmiana pochodząca z południa Francji, którą można zbierać niedojrzałą i spożywać jak cukinię. Później przyrządza się ją jak dynię. Jej owoce robią ogromne wrażenie: mogą osiągać 1 m długości i 18–20 cm średnicy. Z wiekiem mają tendencję do skręcania się i tworzenia charakterystycznych arabesek. Roślina silnie się rozrasta i wytwarza 4 lub 5 owoców, które po zebraniu w pełni dojrzałych mogą ważyć nawet 10 kg.
Skórka, ciemnozielona i marmurkowa, z jasnozielonymi przebarwieniami, w miarę dojrzewania staje się pomarańczowa. Miąższ jest jędrny, bardzo delikatny i słodki, o piżmowym aromacie oraz kurkumowej barwie. Można go spożywać na surowo w sałatkach, a także po ugotowaniu — w postaci purée, kremów, zapiekanek lub jako dodatek do dań. Koniecznie przygotuj z kwiatów pyszne placuszki. Ta późna odmiana nadaje się do zbioru od sierpnia do listopada. 
Cukinie i dynie są niskokaloryczne, ale bogate w witaminy, zwłaszcza prowitaminę A i witaminy z grupy B, a także sole mineralne.

Pomarańczowe, zielone, czerwone, żółte, czarne, a nawet niebieskie, gładkie, żebrowane, brodawkowate, o delikatnej skórce — dynie i cukinie zachwycają niezwykłą zmiennością kształtów, kolorów i rozmiarów, ponieważ krzyżują się z zadziwiającą łatwością. Dlatego istnieje tak wiele ich odmian.

W języku potocznym określenie „dynia zimowa” obejmuje wszystkie rodzaje dyń, takie jak dynie olbrzymie, dynie hokkaido, dynie zwyczajne itp., o twardej skórce i delikatnie słodkim miąższu. Dynie letnie, czyli cukinie, to różne odmiany zbierane, gdy są jeszcze młode, a ich skórka pozostaje delikatna. Spożywa się je razem z nasionami.

Wszystkie pochodzą z Ameryki i należą do dużej rodziny dyniowatych. Do Europy sprowadzono je w XVI wieku.

• Istnieje około dziesięciu gatunków dyń, z których cztery są najczęściej uprawiane w naszych ogrodach warzywnych. Są to Cucurbita pepo, Cucurbita moschata, czyli dynia piżmowa, Cucurbita maxima oraz Cucurbita argyrosperma.
• Cucurbita pepo: to najczęściej spotykany gatunek w ogrodach warzywnych, obejmujący niektóre dynie, cukinie, patisony itp. Zwykle rozpoznaje się go po sztywnych, głęboko powcinanych liściach oraz kanciasto ukształtowanej szypułce, mającej co najmniej 5 żeber, które nie rozszerzają się w miejscu przyczepienia do owocu.
• Cucurbita moschata, czyli dynia piżmowa: ma miękkie liście. Szypułka jest bardzo żebrowana i wyraźnie rozszerza się w miejscu przyczepienia do owocu. Liście mają kształt serca.
• Cucurbita maxima: to przede wszystkim dynie olbrzymie. Ich szypułka jest zaokrąglona i ma lekko gąbczasty wygląd. Jak sugeruje nazwa gatunku, obejmuje on głównie odmiany o dużych owocach. Liście mają 5 klap.
• Cucurbita argyrosperma: rzadko spotykana w naszych ogrodach, ma liście trójklapowe oraz bardzo grubą, mocną i nieżebrowaną szypułkę.

Zwykle silnie się rozrastają i za pomocą wąsów czepnych przyczepiają się do wszelkich podpór. Kwiaty żeńskie można odróżnić od męskich po dolnej zalążni, znajdującej się pod kwiatem i przypominającej zawiązek owocu. W wielu regionach kwiaty męskie zbiera się tuż po zapyleniu, aby spożywać je faszerowane lub w postaci placuszków. Sposobów przyrządzania dyń i cukinii jest wiele: można je smażyć, panierować, zapiekać, dodawać do zup lub faszerować. Cukinia jest ważnym składnikiem prowansalskiego ratatouille, włoskiej caponaty, maghrebskiego kuskusu oraz wielu charakterystycznych dań kuchni śródziemnomorskiej.

Zbiór: Dynie i cukinie to owoce, które potrzebują dużo wody, aby rozwinąć pełnię swoich walorów. Dynie będą smaczniejsze, jeśli zbierzesz je po osiągnięciu pełnej dojrzałości. Cukinie zbiera się młode, świeże i jeszcze niedojrzałe. Wszystkimi owocami należy obchodzić się ostrożnie, aby nie dopuścić do powstania nacięć ani obić.

Przechowywanie: Cukinie można przechowywać po pokrojeniu na kawałki i zamrożeniu. Ich delikatna skórka nie nadaje się do przechowywania w stanie świeżym. Dynie zimowe o twardej skórce można przechowywać przez kilka miesięcy i spożywać przez całą zimę. W przeciwieństwie do innych owoców i warzyw potrzebują ciepła, aby dobrze się przechowywać. Nie trzeba umieszczać ich w ciemnym miejscu — równie dobrze można przechowywać je tam, gdzie będzie można podziwiać ich okazałą sylwetkę.

Porada ogrodnika: podłóż pod owoc kawałek łupka lub dachówkę. Dzięki temu nie będzie miał bezpośredniego kontaktu z podłożem i nie zgnije od wilgoci. Dynie i cukinie szczególnie dobrze rosną także w lekko wilgotnej glebie. Pamiętaj więc, aby ściółkować podłoże wokół roślin, zwłaszcza w pełni lata. Dynie i cukinie są bardzo podatne na mączniaka prawdziwego, chorobę grzybową pozostawiającą na powierzchni liści biały nalot przypominający meszek. Starannie unikaj podlewania liści i kwiatów. Uprawiaj dynie w sąsiedztwie roślin z rodzaju Allium, takich jak szczypiorek, cebula lub szalotka, albo bobowatych, dawniej nazywanych strączkowymi, takich jak fasola czy groszek. Natomiast połączenie dyni z ogórkiem może zaszkodzić obu roślinom.

x