Dynia zwyczajna Miranda

Dynia oleista 'Miranda' to odmiana Cucurbita pepo, gatunku obejmującego dynie o bardzo zróżnicowanych kształtach, kolorach i zastosowaniach. Ta odmiana jest przeznaczona nie na miąższ, lecz na pestki dyni. Bez łupiny zwykle otaczającej nasiona, są one od razu gotowe do wszystkich pysznych zastosowań coraz bardziej znanych pestek dyni: na świeżo, prażone, w sałatkach, pieczywie lub do produkcji oleju, którego zawierają dużą ilość. Nasiona i olej są bardzo wartościowe pod względem odżywczym. Zwarta, krzaczasta roślina wytwarza od 3 do 4 żebrowanych owoców, początkowo zielonych, które z czasem stają się pomarańczowe. Miąższ jest gruby i pomarańczowy, a nabrzmiałe nasiona mają oliwkowozielony kolor. Wysiej tę dynię bezpośrednio do gruntu w połowie maja, aby zebrać plony pod koniec września lub na początku października. Wybierz do jej uprawy ciepłe i słoneczne miejsce. Rośliny wymagają regularnego podlewania i nawożenia, aby prawidłowo się rozwijać.

Nasiona i olej są bogate w selen oraz witaminy B i A. Bardzo korzystnie wpływają na funkcjonowanie pęcherza, nerek i prostaty. Są również bogate w witaminy B1, B2, B6, C, D i E oraz mikroelementy (żelazo, fluor, jod, wapń, miedź, magnez, mangan i fosfor).

Pomarańczowe, zielone, czerwone, żółte, czarne, a nawet niebieskie, gładkie, żebrowane, brodawkowate, o delikatnej skórce itd. — dynie i cukinie zachwycają niezwykłą zmiennością kształtów, kolorów i rozmiarów, ponieważ z zadziwiającą łatwością się krzyżują. Dlatego istnieje tak wiele ich odmian. W języku potocznym określenie dynia zimowa obejmuje wszystkie rodzaje dyń, w tym dynie olbrzymie, hokkaido, dynie zwyczajne itd., o twardej skórce i delikatnie słodkim miąższu. Dynie letnie lub cukinie to różne odmiany zbierane jeszcze młode, gdy ich skórka pozostaje delikatna. Te ostatnie spożywa się razem z nasionami.
Wszystkie pochodzą z Ameryki i należą do dużej rodziny dyniowatych. Wprowadzono je do Europy w XVI wieku. Zwykle są pnące i czepiają się różnych podpór za pomocą wąsów czepnych. Kwiaty żeńskie można odróżnić od męskich po dolnej zalążni, znajdującej się pod kwiatem i przypominającej zawiązek owocu. W wielu regionach kwiaty męskie zbiera się po zapyleniu, aby spożywać je nadziewane lub w cieście. Sposobów przyrządzania dyń i cukinii jest wiele: można je smażyć, zapiekać, dodawać do zup lub faszerować. Cukinie doskonale sprawdzają się w prowansalskim ratatouille, włoskiej caponacie, maghrebskim kuskusie i wielu charakterystycznych daniach kuchni śródziemnomorskiej.

Zbiór: Dynie najlepiej zbierać po osiągnięciu dojrzałości, chyba że istnieje ryzyko gnicia. W takim przypadku dojrzewanie zakończą w pomieszczeniu. Cukinie zbiera się młode i świeże, jeszcze niedojrzałe. Wszystkie owoce należy ostrożnie przenosić i chronić przed wszelkimi nacięciami oraz uderzeniami.

Przechowywanie: Cukinie można przechowywać po pokrojeniu na kawałki i zamrożeniu. Ich delikatna skórka nie nadaje się do przechowywania w całości. Dynie zimowe o twardej skórce można przechowywać przez kilka miesięcy i spożywać przez całą zimę. W przeciwieństwie do innych owoców i warzyw potrzebują ciepła, aby optymalnie się przechowywać. Nie trzeba umieszczać ich w ciemnym miejscu, dlatego warto przechowywać je tam, gdzie będzie można podziwiać ich dorodny kształt.

Porada ogrodnika: podłóż pod owoc płytę łupkową lub dachówkę. Nie będzie wtedy miał bezpośredniego kontaktu z glebą, dzięki czemu unikniesz jego gnicia wskutek wilgoci. Dynie szczególnie dobrze rosną również w lekko wilgotnej glebie. Pamiętaj więc o ściółkowaniu podłoża wokół roślin, zwłaszcza w najgorętszym okresie lata. Dynie i cukinie są bardzo podatne na mączniaka prawdziwego (chorobę grzybową, która pozostawia na powierzchni liści biały nalot przypominający meszek). Starannie unikaj podlewania liści i kwiatów. Posadź dynie w towarzystwie czosnków, takich jak szczypiorek, cebula lub szalotka, albo bobowatych, dawniej nazywanych roślinami strączkowymi, takich jak fasola lub groch. Z kolei połączenie dyni z ogórkiem może zaszkodzić obu roślinom.