Łoboda ogrodowa czerwona Bio

Czerwona łoboda (Atriplex hortensis grupa Rubra) to silnie rosnące, jednoroczne warzywo liściowe, oferowane tutaj w postaci nasion z uprawy ekologicznej. Jej duże, trójkątne liście o intensywnie purpurowoczerwonej barwie można spożywać na młodo w sałatkach lub gotować jak szpinak. Jest łatwa w uprawie, dobrze rośnie na większości starannie przygotowanych gleb, raczej żyznych i świeżych, na stanowisku słonecznym lub w lekkim półcieniu, a także dobrze znosi letnie upały. Wysiewana od marca do sierpnia, zapewnia regularne zbiory przez całe lato, wnosząc jednocześnie do warzywnika efektowny, barwny i pionowy akcent.

Czerwona łoboda należy do rodziny szarłatowatych, dawniej zaliczanej do komosowatych. Gatunek botaniczny Atriplex hortensis ma wiele nazw zwyczajowych: łoboda, łoboda czerwona, łoboda ogrodowa, łoboda uprawna, a także „szpinak olbrzymi”. Czerwona łoboda jest starą odmianą wybraną ze względu na intensywnie czerwone, bardzo dekoracyjne ulistnienie, bardziej barwne niż u form zielonych.
W stanie dzikim Atriplex hortensis jest rośliną jednoroczną pochodzącą z Azji Środkowej, Azji Mniejszej i Kaukazu, gdzie rośnie na stepach, nieużytkach, obrzeżach upraw i żyznych terenach; następnie szeroko zadomowiła się w wielu umiarkowanych regionach świata.
Roślina wytwarza dość głęboki korzeń palowy, który dobrze kotwiczy ją w glebie. Wzniesione, a następnie rozgałęziające się łodygi mogą osiągać od 1,50 do 2 m wysokości. Liście odziomkowe są duże, trójkątne, czasem lekko pofalowane, osiągają długość do około 20 cm. Początkowo pokrywa je delikatny nalot woskowy, a na stanowisku słonecznym wyraźnie przybierają barwę purpurową lub bordową. Latem, od lipca do września, na szczytach łodyg rozwijają się długie wiechy drobnych, zielonkawych do czerwonawych kwiatów; pozbawione ozdobnych płatków kwiaty pozostają niemal niezauważalne. Łoboda jest rośliną jednopienną: na jednym egzemplarzu występują kwiaty męskie i żeńskie, a zapylanie odbywa się głównie za pomocą wiatru oraz samozapylenia. Owocami są drobne woreczki otoczone cienkimi przysadkami, zawierające dwa rodzaje nasion o różnej wielkości i barwie. Zachowują one zdolność kiełkowania przez kilka lat, co wyjaśnia częste samosiewy.
W jednym opakowaniu można więc znaleźć nasiona o różnym zabarwieniu, co nie wpływa na jakość uprawy. Roślina szybko rosnąca preferuje głębokie, bogate w próchnicę i dobrze przepuszczalne gleby, raczej świeże, ale okresowo znosi upał, niewielką suszę, a nawet lekko zasoloną glebę.
To bardzo stare warzywo: wspominane już w starożytności przez Teofrasta, a następnie zalecane w średniowieczu w kapitularzu De Villis, przez długi czas uprawiane było jako „szpinak górski”, zanim o nim zapomniano. Obecnie powraca do naturalnych warzywników ze względu na walory kulinarne i ozdobne.

W kuchni liście łobody przyrządza się tak jak szpinak: można je spożywać na surowo w sałatkach lub krótko dusić, zapiekać albo wykorzystywać do przygotowania tart i pasztetów. Bardzo dobrze komponują się ze szczawiem. To niskokaloryczne warzywo, zawierające dużo błonnika, witaminy C i składników mineralnych. Ze względu na wysoką zawartość kwasu szczawiowego osoby cierpiące na kamicę nerkową powinny jednak spożywać je z umiarem.

Łoboda nie jest wymagająca; wystarcza jej dość uboga lub wcześniej nawożona obornikiem gleba oraz stanowisko w półcieniu. Jej jedyną słabością jest tendencja do szybkiego wytwarzania nasion w okresach suszy. Aby ograniczyć tę niedogodność, zalecamy rozłożyć wysiew w czasie.

Zbiór: liście zbiera się w miarę ich rozwoju, zależnie od potrzeb. Pierwsze zbiory przypadają zazwyczaj 4 miesiące po wysiewie.

Przechowywanie: łoboda niezbyt dobrze przechowuje się w lodówce, ponieważ ma tendencję do więdnięcia. Najlepiej spożyć ją w ciągu kilku godzin od zbioru. Można ją jednak zamrozić po zblanszowaniu przez 3 minuty we wrzącej, osolonej wodzie.

Porada ogrodnika: aby ograniczyć konieczność odchwaszczania, zalecamy ściółkowanie gleby cienkimi, nakładanymi warstwami skoszonej trawy, najlepiej wymieszanej z opadłymi liśćmi. Taka osłona pomaga utrzymać wilgoć w glebie, a także ogranicza potrzebę podlewania.

Nasiona ekologiczne lub „AB” pochodzą z roślin uprawianych bez środków ochrony roślin, takich jak insektycydy i herbicydy. Nasiona te nie są również poddawane obróbce po zbiorze. Posiadają znak AB i są certyfikowane przez Ecocert, niezależną jednostkę.