Melon Galia F1

Melon Galia to stosunkowo nowa odmiana, wyhodowana w 1973 roku. Ma piękny, kulisty kształt i gęsto siatkowatą skórkę, od zielonej do kurkumowożółtej. Cenimy go za miodowy smak, słodki aromat i jasnozielony miąższ. Każdy dojrzały owoc waży około 1 kg.

A kto mógłby dziś zrezygnować z orzeźwienia, jakie latem daje kawałek melona? Galia idealnie nadaje się do odkrywania jego słodko-słonego oblicza. Gdy mowa o melonie z porto lub z szynką parmeńską, spontanicznie myślimy właśnie o nim. A co powiedzieć o marynatach lub carpaccio z melona, które równie elegancko komponują się z bazylią i lebiodką, podkreślając jego smak?
Galia zbiera się przez całe lato, od lipca do września, z wysiewu prowadzonego od marca do czerwca.

Melon najprawdopodobniej pochodzi z Azji. To jednak w Egipcie znaleziono jego pierwsze namacalne ślady, pochodzące sprzed 5 wieków przed naszą erą, a następnie w Grecji i Rzymie, gdzie przez długi czas spożywano go niedojrzałego, mało słodkiego, doprawionego solą i pieprzem, aby podkreślić jego smak. Był wówczas potrawą godną papieża i arystokraty. W XVI wieku uprawiano go już na całym południu Francji. Stopniowo dotarł także na zachód Francji, między innymi po to, by zaopatrywać dwór. Pojawiło się kilka gatunków i wiele odmian, a sposoby przygotowania i uprawy melona stawały się coraz bardziej różnorodne.
Melon to zwarty, okrągły lub podłużny owoc o gładkiej, żebrowanej albo siatkowatej skórce. Bardzo soczysty miąższ może być zielony, biały, żółty lub pomarańczowy i otacza centralną komorę wypełnioną nasionami. Zwykle spożywa się go na surowo jako przystawkę lub słodki deser, ale także w postaci sorbetów, konfitur, kompotów i syropu. Małe melony usuwane podczas przerzedzania i różnych rodzajów cięcia można przygotować jako pikle, marynując je w occie z dodatkiem aromatycznych ziół. Melon doskonale nawadnia, orzeźwia i działa moczopędnie. Uważa się, że jest bogaty między innymi w mikroelementy oraz witaminy B i C. Odmiany o pomarańczowym miąższu zawierają ponadto witaminę A, czyli słynny karoten!
To jednoroczne, płożące się rośliny zielne, których kwiaty żeńskie można odróżnić od męskich po dolnej zalążni, znajdującej się pod kwiatem i przypominającej zawiązek owocu. Kwiaty żeńskie wyrastają na drugorzędowych lub trzeciorzędowych rozgałęzieniach każdej rośliny i przekształcają się w owoce. Kwiaty męskie zawsze wyrastają w kątach liści na głównej łodydze.

Zbiór: od zawiązania owocu do momentu jego zerwania mijają cztery tygodnie. Słodki aromat wydzielany przez owoc oraz szypułka, która zaczyna się od niego oddzielać, sygnalizują, że nadszedł właściwy moment.

Przechowywanie: jeśli melon nie został napoczęty, można go z powodzeniem przechowywać przez kilka dni (nie dłużej niż 5 dni) w suchym i przewiewnym miejscu, na przykład na ażurowych półkach. Jeśli został napoczęty lub uległ uszkodzeniu, możesz go zamrozić. Najpierw usuń skórkę i nasiona z centralnej komory, następnie pokrój miąższ na kawałki i skrop sokiem z cytryny.

Porada ogrodnika: podłóż pod owoc kawałek łupka lub dachówkę. Nie będzie już miał bezpośredniego kontaktu z ziemią, dzięki czemu unikniesz jego gnicia z powodu wilgoci. Pamiętaj także o ściółkowaniu gleby wokół roślin, zwłaszcza w pełni lata, ponieważ melony lubią gleby świeże.
Melony są bardzo podatne na mączniaka prawdziwego, chorobę grzybową, która pozostawia na powierzchni liści biały, przypominający meszek nalot. Starannie unikaj podlewania liści i kwiatów. Melony to rośliny o dużych wymaganiach pokarmowych, należące do rodziny dyniowatych. Podobnie jak wszystkie jej przedstawicielki – ogórki, arbuzy, dynie itd. – wyczerpują składniki pokarmowe zawarte w glebie. Nie należy więc uprawiać tego rodzaju warzyw owocowych stale w tym samym miejscu ani sadzić ich kolejno po sobie, aby nadmiernie nie wyjaławiać ziemi.
Posadź je w towarzystwie lebiodki – dobrze komponują się zarówno w ogrodzie, jak i na talerzu.