Melon kantalupa

Melon Charentais, czyli kantalupa, to melon, którego wszyscy znamy i którego najczęściej spotykamy na straganach. Zwykle jest wyrównany pod względem wielkości i waży od 800 g do 1,5 kg. Jego gładka, zielona skórka kryje żółty lub intensywnie pomarańczowy, bardzo aromatyczny i soczysty miąższ. Charentais to melon typu kantalupa. Nazwa ta pochodzi od włoskiej miejscowości Cantalupo położonej w pobliżu Rzymu, gdzie melony te uprawiano ku wielkiej radości papieży. Niegdyś arystokratyczny przysmak stał się jednym z najpopularniejszych owoców lata. Kto zresztą mógłby dziś zrezygnować z orzeźwiającego smaku melona? Aby mieć całkowitą pewność co do jego smaku i dojrzałości, najlepiej uprawiać go we własnym ogrodzie.
Czy to w postaci konfitury, kompotu, na surowo czy jako składnik wytrawnych potraw, doskonale podkreśla smak wszystkich dodatków, z którymi jest podawany.
Melon Charentais zbiera się od lipca do października, jeśli wysiew przeprowadzono od marca do czerwca.

Melon najprawdopodobniej pochodzi z Azji. Pierwsze namacalne ślady jego uprawy pochodzą jednak z Egiptu sprzed 5 wieków przed Chrystusem, a następnie z Grecji i Rzymu, gdzie przez długi czas spożywano go niedojrzałego, mało słodkiego, z dodatkiem soli i pieprzu podkreślających jego smak. Był wówczas przysmakiem papieży i arystokracji. W XVI wieku uprawiano go już w całej południowej Francji. Stopniowo dotarł także do zachodniej Francji, między innymi po to, by zaopatrywać dwór. Pojawiło się kilka gatunków i wiele odmian, a sposoby przygotowywania i uprawy melona stawały się coraz bardziej różnorodne.
Melon to zwarty, okrągły lub podłużny owoc o gładkiej, żebrowanej albo siatkowatej skórce. Bardzo soczysty miąższ może być zielony, biały, żółty lub pomarańczowy i otacza centralną komorę wypełnioną nasionami. Najczęściej spożywa się go na surowo jako przystawkę lub słodki deser, ale także w postaci sorbetów, konfitur, kompotów i syropu. Małe melony usuwane podczas przerzedzania i różnych cięć można przygotować jako pikle marynowane w occie i z dodatkiem ziół. Melon doskonale nawadnia, orzeźwia i działa moczopędnie. Uważa się, że jest bogaty między innymi w mikroelementy oraz witaminy B i C. Odmiany o pomarańczowym miąższu zawierają ponadto witaminę A, czyli słynny karoten!
Są to jednoroczne rośliny zielne o płożącym pokroju. Ich kwiaty żeńskie można odróżnić od męskich po dolnym zalążni znajdującym się pod kwiatem i przypominającym zawiązek owocu. Wyrastają one na drugorzędowych lub trzeciorzędowych rozgałęzieniach każdej rośliny i wytworzą owoce. Kwiaty męskie natomiast zawsze wyrastają w kątach liści na głównym pędzie.

Zbiór: od momentu zawiązania owocu do jego zerwania mijają cztery tygodnie. Słodki zapach wydzielany przez owoc oraz szypułka, która zaczyna się od niego odrywać, sygnalizują, że nadszedł właściwy moment.

Przechowywanie: jeśli melon nie został rozkrojony, można go bez trudu przechowywać przez kilka dni (nie dłużej niż 5 dni) w suchym i przewiewnym miejscu, na przykład na ażurowych półkach. Jeśli został rozkrojony lub uległ uszkodzeniu, możesz go zamrozić. Najpierw usuń skórkę i nasiona z centralnej części, następnie pokrój go na kawałki i skrop sokiem z cytryny.

Porada ogrodnika: podłóż pod owoc płytkę łupkową lub dachówkę. Dzięki temu nie będzie miał bezpośredniego kontaktu z glebą i unikniesz jego gnicia wskutek wilgoci. Pamiętaj także o ściółkowaniu gleby wokół roślin, zwłaszcza w najgorętszym okresie lata, ponieważ melony lubią wilgotną glebę.
Melony są bardzo podatne na mączniaka prawdziwego, chorobę grzybową, która pozostawia na powierzchni liści biały nalot przypominający meszek. Starannie unikaj podlewania liści i kwiatów. Melony to rośliny o dużych wymaganiach pokarmowych, należące do rodziny dyniowatych. Podobnie jak inne rośliny z tej rodziny – ogórki, arbuzy, dynie itd. – wyczerpują składniki pokarmowe z gleby. Nie należy więc uprawiać tego typu warzyw owocowych stale w tym samym miejscu ani sadzić ich jednych po drugich, aby nadmiernie nie wyjaławiać gleby.
Posadź je razem z lebiodką – dobrze komponują się zarówno w ogrodzie, jak i na talerzu.