Pomidor Brandywine Bio - Ferme de Sainte Marthe

Pomidor Brandywine to typowa odmiana typu „Beefsteak”. Wytwarza duże owoce o masie od 150 do 200 g, różowoczerwone, często lekko żebrowane w górnej części, a czasem również zdeformowane. Nie ma to większego znaczenia, ponieważ jego smak zalicza go do grona najlepszych pomidorów. Jędrny i soczysty miąższ ma intensywny aromat oraz lekko winny posmak, który przypadnie do gustu smakoszom. Ze względu na swoją konsystencję pomidor ten doskonale nadaje się na soki i przeciery, do zimnych zup, takich jak gazpacho z odrobiną czosnku, a także do grillowania z aromatycznymi ziołami. Brandywine ma liście bardzo słabo podzielone, typu „liścia ziemniaczanego”. Jest dość plenna, ale niezbyt dobrze znosi wilgoć. Ta odmiana o wzroście nieograniczonym wymaga szybkiego podwiązania do podpory. W krótkim czasie osiąga bowiem wysokość od 1,20 do 2 m. Wykonaj wysiew w marcu lub kwietniu, aby zbierać plony od lipca do września.

Pomidor pochodzi z Ameryki Południowej i Środkowej. Kilka odmian było uprawianych przez Inków już na długo przed przybyciem konkwistadorów. Wciąż zaskakuje ogromna różnorodność odmianowa tej rośliny z rodziny psiankowatych. Nazwa „pomidor” pochodzi od inkaskiego słowa Tomatl i oznacza zarówno roślinę, jak i jej owoc. Owoce występują we wszystkich kolorach — oczywiście czerwone, ale także zielone, żółte, a nawet niebieskie, choć te odmiany są bardzo rzadkie — oraz we wszystkich kształtach i rozmiarach. Odmiany tradycyjne to rośliny o wzroście nieograniczonym, które mogą żyć dwa lata. Nowsze odmiany mają tak zwany wzrost samokończący i przestają rosnąć, gdy osiągną pokrój krzewu, dzięki czemu nie trzeba ich podwiązywać ani przywiązywać do podpory.

Pomidor należy do licznych produktów spożywczych, które przybyły do nas z Nowego Świata, podobnie jak fasola, kukurydza, dynie, ziemniaki i papryka. Do naszych podniebień trafił jednak znacznie później. Nic dziwnego! Przez długi czas uprawiano go ze względu na walory estetyczne i lecznicze. Uważano go za trującego z powodu jego podobieństwa do owoców mandragory, innej rośliny z rodziny psiankowatych. Na naszych stołach na dobre zagościł dopiero od początku XX wieku.

Pomidor jest rośliną zielną wieloletnią w klimacie tropikalnym, lecz w naszych szerokościach geograficznych uprawia się go jako roślinę jednoroczną. Z czasem drewnieje i wytwarza drobne, niepozorne żółte kwiaty zebrane w wierzchotki, które przekształcają się w owoce.

Trzeba przyznać, że jego owoc jest bardzo dekoracyjny i przyjemnie ożywia warzywnik. Ma również wiele zalet odżywczych. Podobnie jak większość warzyw jest niskokaloryczny i bogaty w wodę, a ponadto zawiera szczególnie interesującą substancję: likopen, silny antyoksydant. Im dłużej pomidor jest gotowany, tym więcej likopenu staje się dostępne. Wyróżnia się także wysoką zawartością witaminy C, prowitaminy A i mikroelementów.

Dziś jego walory smakowe i odżywcze nie wymagają już dowodów. Dla ogrodnika pomidor należy do niezbędnych warzyw lata. Wybierając spośród wszystkich dostępnych odmian, warto po prostu zastanowić się, do czego chce się go wykorzystać. Czy ma służyć do przygotowywania sałatek, sosów, do bezpośredniego spożycia, czy do gotowania? Warto również rozważyć, kiedy chce się go zbierać. Odpowiedź będzie oczywiście uzależniona od przeciętnego nasłonecznienia latem w regionie, w którym znajduje się ogród. Nie ma się jednak czym martwić — wybór jest ogromny i na każdą sytuację znajdzie się odpowiedni pomidor! Pomidor rzeczywiście potrzebuje dużo słońca i ciepła, ale niekoniecznie wymaga dużo miejsca. Dlatego warto uprawiać go także w pojemniku na balkonie, wybierając odmiany o małych owocach. Uwaga: niedojrzałe owoce, łodygi i liście zawierają solaninę i nie powinny być spożywane.

Zbiór: w zależności od odmiany, od wczesnej do późnej, od pikowania do zbioru może upłynąć od 50 do 100 dni. Nie istnieje niezawodny sposób, by a priori stwierdzić, czy pomidor osiągnął pełną dojrzałość. Owoce zbieraj, gdy co najmniej w pełni przyjmą kolor właściwy dla danej odmiany, a ich konsystencja, pozostając jędrna, zacznie wykazywać lekkie mięknięcie. Aby lepiej się przechowywały, staraj się zrywać owoce razem z szypułką.

Przechowywanie: pomidor przechowuje się tym krócej, im więcej zawiera wody. Przez kilka dni dobrze zachowuje świeżość w szufladzie na warzywa w lodówce lub rozłożony w temperaturze pokojowej. Aby przechowywać go dłużej, można wykorzystać kulinarne metody, takie jak pomidory kandyzowane, suszone pomidory, sosy, mrożenie owoców, przetwory, dżemy lub soki. Warto przygotować pomidory kandyzowane, ponieważ jest to bardzo proste i niezwykle smaczne: przekrój pomidory na pół i zbierz z nich sok. Ułóż połówki pomidorów na blasze piekarnika, przeciętą stroną do góry. Posól, popieprz, posyp cukrem i piecz w bardzo niskiej temperaturze przez co najmniej godzinę. Wyjmij pomidory i od razu je spożyj albo przełóż do szklanego słoika i dolej oliwy z oliwek.

Praktyczna rada ogrodnika: zaleca się co roku uprawiać kilka odmian pomidorów, aby ograniczyć ryzyko całkowitej utraty plonów spowodowanej niekorzystnymi warunkami pogodowymi lub konkretną chorobą.
Aby zapobiec „suchej zgniliźnie wierzchołków owoców pomidora” — która nie jest chorobą, lecz objawem niedoboru wapnia — opryskaj rośliny bogatym w wapń maceratem z żywokostu.
Podczas pikowania nie wahaj się zagłębić rośliny aż do pierwszych liści. Pobudzi to system korzeniowy, co sprzyja obfitym plonom.
Dobre połączenia w ogrodzie często sprawdzają się również na talerzu. To dobry sposób, by zapamiętać, że pomidor i bazylia świetnie się uzupełniają.