Pomidor de Berao Bio - Ferme de Sainte Marthe

Pomidor Berao to niemiecka odmiana typu Roma, wytwarzająca okrągłe, wydłużone owoce z czubkiem przy zagłębieniu kielichowym, przez co przypominają one nieco sutek. Owoce zebrane są w grona po 4–6 sztuk, dość luźno rozmieszczonych, i ważą od 50 do 100 g, przy średnicy od 4 do 5 cm. Różowawa skórka chroni jędrny, zwarty miąższ o jednocześnie kwaśnym i słodkim smaku, który przypadnie do gustu miłośnikom pomidorów. Odmiana szczególnie nadaje się na przeciery i sok, a także do suszenia, ale doskonale smakuje również na surowo w letnich sałatkach. Jest bardzo mrozoodporna i plenna. Wytwarza średnio 200 owoców na roślinie. Warto również wspomnieć, że jej pędy są wyjątkowo silne i mogą osiągać 4 m wysokości. Przy takim pokroju lepiej zaplanować solidne palikowanie. Aby ją poznać, wysiej nasiona w marcu lub kwietniu, a następnie zbieraj plony od lipca do września.

Pomidor pochodzi z Ameryki Południowej i Środkowej. Kilka odmian uprawiali już Inkowie, na długo przed przybyciem konkwistadorów. Różnorodność odmianowa tej rośliny z rodziny psiankowatych wciąż zachwyca. Termin „pomidor” pochodzi od inkaskiego słowa Tomatl i oznacza zarówno roślinę, jak i jej owoc. Owoce występują we wszystkich kolorach — oczywiście czerwonym, ale także zielonym, żółtym, a nawet niebieskim, choć takie odmiany są bardzo rzadkie — oraz w najróżniejszych kształtach i rozmiarach. Dawne odmiany to rośliny o wzroście nieograniczonym, które mogą żyć dwa lata. Nowsze odmiany mają tak zwany wzrost samokończący i przestają rosnąć na etapie krzewu, dzięki czemu nie wymagają palikowania ani przywiązywania do podpory.

Pomidor należy do licznych produktów spożywczych, które przywędrowały do nas z Nowego Świata, podobnie jak fasola, kukurydza, dynie, ziemniaki i papryka. Na nasze stoły trafił jednak znacznie później. Początkowo uprawiano go ze względu na walory estetyczne i lecznicze. Uważano go za toksycznego z powodu podobieństwa do owocu mandragory, innej rośliny z rodziny psiankowatych. Stał się stałym gościem na naszych stołach dopiero na początku XX wieku.

Pomidor jest rośliną zielną wieloletnią w klimacie tropikalnym, natomiast w naszych szerokościach geograficznych uprawia się go jako roślinę jednoroczną. Z czasem pędy drewnieją, a roślina wytwarza drobne, niepozorne żółte kwiaty zebrane w wierzchotki, które przekształcają się w owoce.

Trzeba przyznać, że jego owoce są bardzo ładne i przyjemnie ożywiają warzywnik. Mają również liczne walory odżywcze. Podobnie jak większość warzyw są niskokaloryczne i bogate w wodę, a ponadto zawierają szczególnie cenny związek — likopen, silny przeciwutleniacz. Im dłużej pomidor się gotuje, tym więcej likopenu staje się dostępne dla organizmu. Wyróżnia się również dużą zawartością witaminy C, prowitaminy A i mikroelementów.

Dziś jego walory smakowe i odżywcze nie wymagają już udowadniania. Dla ogrodnika pomidor należy do najważniejszych warzyw lata. Wybierając spośród wszystkich dostępnych odmian, wystarczy zastanowić się, do czego chce się go wykorzystać. Czy mają to być sałatki, sosy, owoce spożywane bezpośrednio, dania gotowane i tak dalej. Warto również określić, kiedy chce się rozpocząć zbiory. Odpowiedź zależy oczywiście od średniego nasłonecznienia w lecie w regionie, w którym znajduje się ogród. Nie ma się jednak czym martwić — wybór jest ogromny i na każdą sytuację znajdzie się odpowiedni pomidor! Pomidor rzeczywiście potrzebuje dużo słońca i ciepła, ale niekoniecznie dużo miejsca. Dlatego warto uprawiać go również w pojemniku na balkonie, wybierając odmiany o małych owocach. Uwaga: niedojrzałe owoce, pędy i liście zawierają solaninę i nie powinny być spożywane.

Zbiór: w zależności od odmiany, od wczesnych do późnych, między terminem pikowania a zbiorem może upłynąć od 50 do 100 dni. Nie istnieje niezawodny sposób, by z góry stwierdzić, czy pomidor osiągnął pełną dojrzałość. Owoce zbiera się, gdy przynajmniej całkowicie przyjmą kolor właściwy dla danej odmiany, a ich miąższ, pozostając jędrny, zacznie lekko mięknąć. Aby zapewnić sobie lepsze przechowywanie, zbieraj owoce z szypułką.

Przechowywanie: pomidory przechowują się tym krócej, im więcej zawierają wody. Przez kilka dni dobrze zachowują świeżość w szufladzie na warzywa w lodówce lub rozłożone na wolnym powietrzu. Aby przechowywać je dłużej, można wykorzystać takie metody kulinarne jak pomidory kandyzowane, pomidory suszone, sosy, mrożenie owoców, przetwory, dżemy lub soki. Uwielbiamy je kandyzować, ponieważ jest to bardzo proste i niezwykle smaczne: przekrój pomidory na pół i zbierz z nich sok. Ułóż połówki pomidorów przecięciem do góry na blasze piekarnika. Posól, popieprz, posyp cukrem, a następnie wstaw do piekarnika nagrzanego do bardzo niskiej temperatury na co najmniej godzinę. Wyjmij pomidory i od razu je zjedz albo przełóż do szklanego słoika i dolej oliwy z oliwek.

Porada ogrodnika: zaleca się co roku uprawiać kilka odmian pomidorów, aby ograniczyć ryzyko całkowitej utraty plonów wskutek niekorzystnych warunków pogodowych lub konkretnej choroby.
Aby zapobiec „suchej zgniliźnie wierzchołków owoców pomidora” — która nie jest chorobą, lecz objawem niedoboru wapnia — opryskuj rośliny maceratem z żywokostu bogatym w wapń.
Podczas pikowania nie wahaj się zagłębić rośliny aż po pierwsze liście. Pobudzi to system korzeniowy, co sprzyja obfitym zbiorom owoców.
Udane połączenia w ogrodzie często sprawdzają się również na talerzu. To dobry sposób, aby zapamiętać, że pomidor i bazylia świetnie się uzupełniają.