Pomidor Green Zebra Bio - Ferme de Sainte Marthe

Pomidor 'Green Zebra' to jedyna odmiana, która w pełnej dojrzałości ma anyżowozieloną skórkę z pomarańczowożółtymi żyłkami oraz szmaragdowozielony miąższ. Jego smak jest jednocześnie łagodny, lekko kwaskowaty i wyjątkowo rozpływający się w ustach. Doskonale nadaje się do sałatek, na konfitury oraz do wszelkich połączeń smaków słodkich i słonych. Odmiana ta została wyhodowana w 1985 roku, a mimo to powszechnie uważa się ją za starą. Charakteryzuje się wzrostem nieograniczonym, a każda roślina obficie plonuje i czasami osiąga 2 m wysokości. Warto przywiązywać ją do podpory już od momentu pikowania w otwartym gruncie. Wysiej nasiona w ciepłym miejscu od lutego do kwietnia, a następnie pikuj od połowy maja, aby cieszyć się owocami od lipca do października.

Pomidor pochodzi z Ameryki Południowej i Środkowej. Inkowie uprawiali już kilka jego odmian na długo przed przybyciem konkwistadorów. Do dziś zaskakuje niezwykłe bogactwo odmian tej rośliny z rodziny psiankowatych. Określenie „pomidor” pochodzi od inkaskiego słowa Tomatl i oznacza zarówno roślinę, jak i jej owoc. Owoce występują we wszystkich kolorach: oczywiście czerwonym, ale także zielonym, żółtym, a nawet niebieskim, przy czym odmian o tej ostatniej barwie jest bardzo niewiele. Różnią się również kształtem i wielkością. Odmiany tradycyjne mają wzrost nieograniczony i mogą żyć przez dwa lata. Nowsze odmiany charakteryzują się tak zwanym wzrostem samokończącym i przestają rosnąć, gdy osiągną pokrój krzewu, dzięki czemu nie trzeba ich podpierać ani przywiązywać do podpory.

Pomidor należy do licznych produktów spożywczych, które przybyły do nas z Nowego Świata, podobnie jak fasola, kukurydza, dynie, ziemniaki i papryka. Na nasze stoły trafił jednak znacznie później. Nic dziwnego! Przez długi czas uprawiano go ze względu na walory estetyczne i lecznicze. Uważano go za trującego z powodu podobieństwa do owocu mandragory, innej rośliny z rodziny psiankowatych. Stał się stałym elementem naszych stołów dopiero na początku XX wieku.

Pomidor jest rośliną zielną wieloletnią w klimacie tropikalnym, natomiast w naszych szerokościach geograficznych uprawia się go jako roślinę jednoroczną. Z czasem drewnieje i wytwarza drobne, niepozorne żółte kwiaty zebrane w wierzchotki, które przekształcają się w owoce.

Trzeba przyznać, że jego owoc jest bardzo ładny i przyjemnie ożywia warzywnik. Ma także wiele zalet odżywczych. Podobnie jak większość warzyw jest niskokaloryczny i bogaty w wodę, a ponadto zawiera szczególnie interesującą substancję: likopen, silny przeciwutleniacz. Im dłużej gotuje się pomidora, tym więcej likopenu staje się dostępne dla organizmu. Pomidor wyróżnia się również wysoką zawartością witaminy C, prowitaminy A i mikroelementów.

Dziś jego walory smakowe i odżywcze nie wymagają już udowadniania. Dla ogrodnika pomidor należy do najważniejszych warzyw lata. Wybierając spośród wszystkich dostępnych odmian, wystarczy zastanowić się, do czego chce się go wykorzystać. Czy ma służyć do przygotowywania sałatek, sosów, do bezpośredniego spożycia, gotowania itd.? Warto również określić, kiedy chce się go zbierać. Odpowiedź będzie oczywiście zależeć od średniego nasłonecznienia latem w regionie, w którym znajduje się ogród. Nie ma się jednak czym martwić: wybór jest ogromny i na każde stanowisko znajdzie się odpowiedni pomidor! Choć pomidor potrzebuje dużo słońca i ciepła, niekoniecznie wymaga dużo miejsca. Dlatego warto uprawiać go także w pojemniku na balkonie, wybierając odmiany o małych owocach. Uwaga: niedojrzałe owoce, łodygi i liście zawierają solaninę i nie powinny być spożywane.

Zbiór: w zależności od odmiany, od wczesnych do późnych, od pikowania do zbioru może upłynąć od 50 do 100 dni. Nie ma niezawodnego sposobu, aby z góry stwierdzić, że pomidor osiągnął pełną dojrzałość. Zbieraj go wtedy, gdy przynajmniej całkowicie przybierze zapowiadany dla danej odmiany kolor, a jego miąższ, mimo że nadal jędrny, zacznie lekko mięknąć. Aby owoce lepiej się przechowywały, pamiętaj o zbieraniu ich z szypułką.

Przechowywanie: pomidory przechowują się tym krócej, im więcej zawierają wody. Przez kilka dni dobrze zachowują świeżość w szufladzie na warzywa w lodówce lub rozłożone na świeżym powietrzu. Aby przechowywać je dłużej, można wykorzystać kulinarne metody, takie jak pomidory kandyzowane, suszone pomidory, sosy, mrożenie owoców, przetwory, konfitury lub soki. Warto je kandyzować, ponieważ jest to bardzo proste i niezwykle smaczne: przekrój pomidory na pół i odlej z nich sok. Ułóż połówki pomidorów przeciętą stroną do góry na blasze piekarnika. Posól, popieprz, posyp cukrem, a następnie piecz w bardzo niskiej temperaturze przez co najmniej godzinę. Wyjmij pomidory i od razu je zjedz albo przełóż do szklanego słoika i dolej oliwy z oliwek.

Porada ogrodnika: warto co roku uprawiać kilka odmian pomidorów, aby ograniczyć ryzyko całkowitej utraty plonów wskutek niekorzystnych warunków pogodowych lub konkretnej choroby.
Aby zapobiec zjawisku „suchej zgnilizny wierzchołków owoców pomidora” — nie jest to choroba, lecz niedobór wapnia — opryskuj rośliny bogatym w wapń maceratem z żywokostu.
Podczas pikowania nie wahaj się zagłębić rośliny aż po pierwsze liście. Pobudzi to system korzeniowy, co sprzyja uzyskaniu obfitego plonu owoców.
Udane połączenia roślin w ogrodzie często sprawdzają się również na talerzu. To dobry sposób, aby zapamiętać, że pomidor i bazylia doskonale się uzupełniają.