Pomidor koktajlowy Bio

Pomidor koktajlowy z uprawy ekologicznej to typowa odmiana pomidora o małych, okrągłych owocach przypominających perły, o średnicy od 1 do 3 cm. Owoce są zazwyczaj czerwone i lekko kwaskowate, a roślina dość wcześnie zaczyna owocować. Krzewy są niewielkie i odznaczają się bardzo wysoką plennością. Uważa się również, że pomidory koktajlowe są najbardziej zbliżone do pomidorów uprawianych pierwotnie przez Inków. To właśnie o tej odmianie spontanicznie myślimy, gdy mowa o aperitifach w gronie przyjaciół. Ten typ pomidora wybiera się także, aby zachęcić dzieci do jedzenia tego owocu. Jest również najbardziej satysfakcjonujący w uprawie! To proste — ma wszystkie zalety: wcześnie owocuje, nadaje się do małych przestrzeni i jest niezwykle łatwy w uprawie. Co więcej, mimo niewielkich rozmiarów owoców zapewnia najlepsze plony. Pomidor koktajlowy wysiewa się od lutego do maja, a zbiera od czerwca do października.

Pomidor pochodzi z Ameryki Południowej i Środkowej. Kilka odmian było już uprawianych przez Inków na długo przed przybyciem konkwistadorów. Do dziś zaskakuje nas ogromne bogactwo odmian tego przedstawiciela psiankowatych. Słowo „pomidor” pochodzi od inkaskiego Tomatl i oznacza zarówno roślinę, jak i pochodzący z niej owoc. Owoce występują we wszystkich kolorach, z wyjątkiem być może niebieskiego, a także we wszystkich kształtach i rozmiarach. Dawne odmiany to rośliny o wzroście nieograniczonym, które mogą żyć dwa lata. Nowsze odmiany mają tak zwany wzrost samokończący i przestają rosnąć, gdy osiągną pokrój krzewu, dzięki czemu nie trzeba ich podpierać ani przywiązywać do podpory.

Pomidor należy do licznych produktów spożywczych, które przybyły do nas z Nowego Świata, podobnie jak fasola, kukurydza, dynie, ziemniaki i papryka. Znacznie później trafił na nasze stoły. Nic dziwnego — przez długi czas uprawiano go ze względu na walory ozdobne i lecznicze. Uważano go za trującego z powodu podobieństwa do owocu mandragory, innej rośliny z rodziny psiankowatych. Na stałe zagościł na naszych stołach dopiero na początku XX wieku.

Pomidor jest rośliną zielną wieloletnią w klimacie tropikalnym, natomiast w naszych szerokościach geograficznych uprawia się go jako roślinę jednoroczną. Z czasem łodygi drewnieją, a roślina wytwarza drobne, niepozorne żółte kwiaty zebrane w wierzchotki, które przekształcają się w owoce.

Trzeba przyznać, że jego owoce są bardzo dekoracyjne i przyjemnie ożywiają warzywnik. Mają również wiele wartości odżywczych. Podobnie jak większość warzyw są niskokaloryczne, zawierają dużo wody, a przede wszystkim cenną cząsteczkę: likopen, będący silnym przeciwutleniaczem. Im dłużej pomidor się gotuje, tym więcej likopenu staje się dostępne dla organizmu. Wyróżnia się także wysoką zawartością witaminy C, prowitaminy A i mikroelementów.

Dziś jego walory smakowe i odżywcze nie wymagają już udowadniania. Dla ogrodnika pomidor należy do podstawowych warzyw lata. Wybierając spośród wszystkich dostępnych odmian, wystarczy zastanowić się, do czego chce się go wykorzystać. Czy mają to być sałatki, sosy, owoce zjadane od razu, pomidory gotowane i tak dalej? Warto również pomyśleć, kiedy chce się je zbierać. Odpowiedź będzie oczywiście zależeć od średniego letniego nasłonecznienia w regionie, w którym znajduje się ogród. Nie ma się jednak czym martwić — wybór jest ogromny i na każdą sytuację znajdzie się odpowiedni pomidor! Rzeczywiście pomidor potrzebuje dużo słońca i ciepła, ale niekoniecznie dużo miejsca. Dlatego warto uprawiać go również w pojemniku na balkonie, wybierając odmiany o małych owocach. Uwaga: niedojrzałe owoce, łodygi i liście zawierają solaninę i nie powinny być spożywane.

Zbiór: w zależności od odmiany — od wczesnej do późnej — między pikowaniem a zbiorem może upłynąć od 50 do 100 dni. Nie istnieje niezawodny sposób, aby z góry stwierdzić, czy pomidor osiągnął pełną dojrzałość. Owoce zbiera się, gdy przynajmniej w pełni przybiorą zapowiadany dla danej odmiany kolor, a ich tekstura, mimo zachowanej jędrności, zacznie wykazywać lekkie mięknięcie. Aby lepiej się przechowywały, zrywaj owoce razem z szypułką.

Przechowywanie: pomidory przechowują się tym krócej, im więcej zawierają wody. Przez kilka dni można je dobrze przechowywać w szufladzie na warzywa w lodówce lub rozłożone w temperaturze pokojowej. Aby przechować je dłużej, warto sięgnąć po kulinarne metody, takie jak pomidory kandyzowane, suszone, sosy, mrożone owoce, przetwory, konfitury lub soki. Uwielbiamy je kandyzować, ponieważ jest to bardzo proste i niezwykle smaczne: przekrój pomidory na pół i zbierz z nich sok. Ułóż połówki pomidorów na blasze piekarnika przecięciem do góry. Posól, popieprz, posyp cukrem i piecz w bardzo niskiej temperaturze przez co najmniej godzinę. Wyjmij pomidory i zjedz je od razu albo przełóż do szklanego słoika i dolej oliwy z oliwek.

Porada ogrodnika: zaleca się uprawiać co roku kilka odmian pomidorów, aby ograniczyć ryzyko całkowitej utraty plonów spowodowanej anomalią pogodową lub konkretną chorobą.
Aby zapobiec „suchej zgniliźnie wierzchołków owoców pomidora” — która nie jest chorobą, lecz skutkiem niedoboru wapnia — opryskaj rośliny bogatym w wapń maceratem z żywokostu.
Podczas pikowania nie wahaj się zakopać rośliny aż po pierwsze liście. Pobudzi to system korzeniowy, co przełoży się na obfity zbiór owoców.
Udane połączenia w ogrodzie często sprawdzają się również na talerzu. To dobry sposób, by zapamiętać, że pomidor i bazylia świetnie do siebie pasują.