Pomidor San Marzano

Pomidor San Marzano 3 to ulepszona odmiana San Marzano i San Marzano 2. Tworzy grona ciemnoczerwonych, podłużnych owoców o masie od 100 do 150 g, o okrągłym przekroju i kształcie przypominającym małą paprykę. Są jędrne, mięsiste i zawierają niewiele nasion oraz soku. Jako kwintesencja włoskiej kuchni doskonale nadają się do przyrządzania dań gotowanych, przecierów i sosów. San Marzano często wykorzystuje się także do przygotowywania suszonych pomidorów. Dzięki dużej mięsistości i niewielkiej zawartości wody odmiana ta doskonale nadaje się do suszenia.
San Marzano 3 to odmiana o wzroście nieograniczonym, której rośliny osiągają wysokość od 80 do 120 cm. Po posadzeniu w otwartym gruncie należy je od razu przywiązywać do podpory lub palikować.
Nasiona wysiewa się od lutego do kwietnia, aby zbierać owoce od lipca do października.

Pomidor pochodzi z Ameryki Południowej i Środkowej. Kilka odmian uprawiali już Inkowie, na długo przed przybyciem konkwistadorów. Różnorodność odmianowa tej rośliny z rodziny psiankowatych wciąż zadziwia. Nazwa „pomidor” pochodzi od inkaskiego słowa Tomatl i oznacza zarówno roślinę, jak i jej owoc. Owoce występują we wszystkich kolorach — oczywiście czerwonym, ale także zielonym i żółtym, a nawet niebieskim, w przypadku kilku bardzo rzadkich odmian — oraz w najróżniejszych kształtach i rozmiarach. Odmiany tradycyjne to rośliny o wzroście nieograniczonym, które mogą żyć dwa lata. Nowsze odmiany charakteryzują się wzrostem samokończącym i przestają rosnąć na etapie krzewu, dzięki czemu nie wymagają palikowania ani przywiązywania do podpór.

Pomidor należy do licznych produktów spożywczych, które przybyły do nas z Nowego Świata, podobnie jak fasola, kukurydza, dynie, ziemniaki i papryka. Znacznie później trafił na nasze stoły. I nie bez powodu! Przez długi czas uprawiano go ze względu na walory estetyczne i lecznicze. Uważano go za trującego z powodu podobieństwa do owocu mandragory, innej rośliny z rodziny psiankowatych. Stał się stałym bywalcem naszych stołów dopiero na początku XX wieku.

Pomidor jest rośliną zielną wieloletnią w klimacie tropikalnym, lecz w naszych szerokościach geograficznych uprawia się go jako roślinę jednoroczną. Z czasem łodygi drewnieją, a roślina wytwarza drobne, niepozorne żółte kwiaty zebrane w wierzchotki, które przekształcają się w owoce.

Trzeba przyznać, że jego owoc jest bardzo atrakcyjny i pięknie ubarwia warzywnik. Ma także wiele zalet odżywczych. Podobnie jak większość warzyw jest niskokaloryczny i bogaty w wodę, a ponadto zawiera szczególnie interesującą substancję: likopen, silny przeciwutleniacz. Im dłużej pomidor się gotuje, tym więcej likopenu uwalnia. Wyróżnia się również dużą zawartością witaminy C, prowitaminy A i mikroelementów.

Obecnie jego walory smakowe i odżywcze nie wymagają już dowodów. Dla ogrodnika pomidor jest jednym z nieodzownych warzyw lata. Wybierając spośród wszystkich dostępnych odmian, wystarczy zastanowić się, do czego chce się go wykorzystać. Czy będą to sałatki, sosy, bezpośrednie spożycie, dania gotowane i tak dalej? Warto także określić, kiedy chce się rozpocząć zbiory. Odpowiedź będzie oczywiście zależeć od średniego letniego nasłonecznienia w regionie, w którym znajduje się ogród. Nie ma się jednak czym martwić — wybór jest ogromny i na każdą sytuację znajdzie się odpowiedni pomidor! Choć pomidor potrzebuje dużo słońca i ciepła, niekoniecznie wymaga dużo miejsca. Dlatego warto uprawiać go także w pojemniku na balkonie, wybierając odmiany o małych owocach. Uwaga: niedojrzałe owoce, łodygi i liście zawierają solaninę i nie powinny być spożywane.

Zbiór: w zależności od odmiany — od wczesnej do późnej — między posadzeniem a zbiorem może upłynąć od 50 do 100 dni. Nie istnieje niezawodny sposób, by z góry stwierdzić, że pomidor osiągnął pełną dojrzałość. Owoce należy zbierać, gdy przynajmniej w całości uzyskają zapowiadany dla danej odmiany kolor, a ich miąższ pozostaje jędrny, lecz wykazuje lekkie mięknięcie. Aby lepiej się przechowywały, zbieraj owoce wraz z szypułką.

Przechowywanie: im więcej wody zawierają pomidory, tym krócej można je przechowywać. Przez kilka dni dobrze zachowują świeżość w szufladzie na warzywa w lodówce lub rozłożone na wolnym powietrzu. Aby przechowywać je dłużej, można wykorzystać kulinarne metody, takie jak pomidory w zalewie, suszone pomidory, sosy, mrożenie owoców, przetwory, dżemy lub soki. Uwielbiamy je konfitować, ponieważ jest to bardzo proste i niezwykle smaczne: przekrój pomidory na pół i odlej z nich sok. Ułóż połówki pomidorów przecięciem do góry na blasze piekarnika. Posól, popieprz, posyp cukrem i piecz w bardzo niskiej temperaturze przez co najmniej godzinę. Wyjmij pomidory i spożyj je od razu albo przełóż do szklanego słoika i dolej oliwy z oliwek.

Rada ogrodnika: zaleca się uprawiać co roku kilka odmian pomidorów, aby ograniczyć ryzyko całkowitej utraty plonów wskutek niekorzystnych warunków pogodowych lub konkretnej choroby.
Aby zapobiec „suchej zgniliźnie wierzchołków owoców pomidora” — która nie jest chorobą, lecz skutkiem niedoboru wapnia — opryskaj rośliny bogatym w wapń maceratem z żywokostu.
Podczas sadzenia nie wahaj się zakopać rośliny aż po pierwsze liście. Pobudzi to system korzeniowy, co sprzyja obfitym plonom.
Najlepsze połączenia w ogrodzie często sprawdzają się również na talerzu. To dobry sposób, by zapamiętać, że pomidor i bazylia doskonale się uzupełniają.