Pomidor Stupice - Ferme de Sainte Marthe

Pomidor Stupice to odmiana typu koktajlowego pochodząca z Czech. Od wiosny do jesieni długo wytwarza mnóstwo małych, czerwonych owoców o masie od 30 do 40 g, przypominających kształtem małe, żebrowane serca z charakterystycznymi ramionami. Bardzo smaczna, doskonale nadaje się do sałatek. Pomidor Stupice charakteryzuje się liśćmi przypominającymi liście ziemniaka. Mimo wzrostu nieograniczonego osiąga wysokość od 80 do 120 cm, dzięki czemu doskonale nadaje się do uprawy na balkonie. Aby ją poznać, wykonaj wysiew od marca do kwietnia, a następnie zbieraj owoce od czerwca do września.

Nasiona niezaprawiane lub „ NZ” pochodzą z roślin uprawianych metodami konwencjonalnymi, najczęściej z użyciem środków ochrony roślin, jednak po zbiorze nie są poddawane żadnym zabiegom. Nasiona te są dopuszczone do stosowania w rolnictwie ekologicznym, gdy nasiona ekologiczne są niedostępne.

Pomidor pochodzi z Ameryki Południowej i Środkowej. Kilka odmian było już uprawianych przez Inków na długo przed przybyciem konkwistadorów. Ta roślina z rodziny psiankowatych wciąż zaskakuje ogromnym bogactwem odmian. Określenie „pomidor” pochodzi od inkaskiego słowa Tomatl i oznacza zarówno roślinę, jak i jej owoc. Owoce występują we wszystkich kolorach: oczywiście czerwone, ale także zielone, żółte, a nawet niebieskie, charakterystyczne dla kilku bardzo rzadkich odmian. Różnią się również kształtem i rozmiarami. Odmiany tradycyjne to rośliny o wzroście nieograniczonym, które mogą żyć dwa lata. Nowsze odmiany mają tak zwany wzrost samokończący i przestają rosnąć na etapie krzewu, dzięki czemu nie trzeba ich podpierać ani przywiązywać do podpory.

Pomidor należy do licznych produktów spożywczych, które przybyły do nas z Nowego Świata, podobnie jak fasola, kukurydza, dynie, ziemniaki i papryka. Wyraźnie dłużej docierał na nasze stoły. I nic dziwnego! Przez długi czas uprawiano go ze względu na walory estetyczne i lecznicze. Uważano go za trującego z powodu podobieństwa do owocu mandragory, innej rośliny z rodziny psiankowatych. Stał się stałym składnikiem naszych posiłków dopiero na początku XX wieku.

Pomidor jest rośliną zielną wieloletnią w klimacie tropikalnym, natomiast w naszych szerokościach geograficznych uprawia się go jako roślinę jednoroczną. Z czasem drewnieje i wytwarza drobne, niepozorne żółte kwiaty zebrane w wierzchotki, które przekształcają się w owoce.

Trzeba przyznać, że jego owoc jest bardzo dekoracyjny i przyjemnie ożywia warzywnik. Ma również wiele zalet odżywczych. Podobnie jak większość warzyw jest niskokaloryczny i bogaty w wodę, a ponadto zawiera szczególnie interesującą substancję: likopen, silny antyoksydant. Im dłużej pomidor się gotuje, tym więcej likopenu staje się dostępne dla organizmu. Wyróżnia się także wysoką zawartością witaminy C, prowitaminą A i mikroelementami.

Dziś jego walory smakowe i odżywcze nie wymagają już dowodów. Dla ogrodnika pomidor należy do niezbędnych warzyw lata. Wybierając spośród wszystkich dostępnych odmian, trzeba po prostu zastanowić się, do czego chce się go wykorzystać. Czy mają to być sałatki, sosy, owoce spożywane na surowo, dania gotowane itd. Warto również określić, kiedy chce się zebrać plony. Odpowiedź będzie oczywiście zależeć od średniego letniego nasłonecznienia w regionie, w którym znajduje się ogród. Nie ma się czym martwić — wybór jest ogromny i na każdą sytuację znajdzie się odpowiedni pomidor! Pomidor potrzebuje dużo słońca i ciepła, ale niekoniecznie dużo miejsca. Dlatego warto uprawiać go również w pojemniku na balkonie, wybierając odmiany o małych owocach. Uwaga: niedojrzałe owoce, łodygi i liście zawierają solaninę i nie powinny być spożywane.

Zbiór: w zależności od odmiany, od wczesnej do późnej, między pikowaniem a zbiorem może upłynąć od 50 do 100 dni. Nie ma niezawodnego sposobu, aby z góry stwierdzić, czy pomidor osiągnął pełną dojrzałość. Owoce należy zbierać, gdy co najmniej całkowicie przybiorą kolor właściwy dla danej odmiany, a ich miąższ, zachowując jędrność, zacznie lekko mięknąć. Aby lepiej się przechowywały, warto zbierać je z szypułką.

Przechowywanie: pomidor przechowuje się tym krócej, im więcej zawiera wody. Przez kilka dni dobrze zachowa się w szufladzie na warzywa w lodówce lub rozłożony na świeżym powietrzu. Aby przechowywać go dłużej, można wykorzystać kulinarne metody, takie jak pomidory kandyzowane, suszone, sosy, mrożone owoce, przetwory, dżemy lub soki. Uwielbiamy je kandyzować, ponieważ jest to bardzo proste, a efekt niezwykle smaczny: przekrój pomidory na pół i odlej z nich sok. Ułóż połówki pomidorów na blasze piekarnika przeciętą stroną do góry. Posól, popieprz, posyp cukrem, a następnie piecz w bardzo niskiej temperaturze przez co najmniej godzinę. Wyjmij pomidory i od razu je spożyj albo przełóż do szklanego słoika i uzupełnij oliwą z oliwek.

Porada ogrodnika: zaleca się uprawiać co roku kilka odmian pomidorów, aby ograniczyć ryzyko całkowitej utraty plonów spowodowanej niekorzystnymi warunkami pogodowymi lub konkretną chorobą.
Aby zapobiec zjawisku „suchej zgnilizny wierzchołków owoców pomidora” — nie jest to choroba, lecz niedobór wapnia — opryskuj rośliny maceratem z żywokostu bogatym w wapń.
Podczas pikowania nie wahaj się zakopać rośliny aż po pierwsze liście. Pobudzi to system korzeniowy, co sprzyja obfitym plonom.
Udane połączenia w ogrodzie często sprawdzają się również na talerzu. To dobry sposób, aby zapamiętać, że pomidor i bazylia dobrze rosną w swoim towarzystwie.