Pomidor Tiny Tim

Pomidor Tiny Tim to mikrodmiana o wysokości od 20 do 30 cm. Tworzy bardzo zwarty, niewielki krzew, tak obficie obsypany owocami, że wydają się one liczniejsze niż liście. Doskonale nadaje się do uprawy w doniczce i bez trudu mieści się nawet na małej przestrzeni.
Zachwycają nas jego niewielkie, jaskrawoczerwone, idealnie okrągłe owoce o średnicy od 2 do 4 cm, bardzo słodkie i doskonałe na letnie przekąski oraz do sałatek.
Nasiona Tiny Tim wysiej od lutego do kwietnia, aby zebrać plony od lipca do października.

Pomidor pochodzi z Ameryki Południowej i Środkowej. Kilka odmian uprawiali już Inkowie, na długo przed przybyciem konkwistadorów. Różnorodność odmianowa tej rośliny z rodziny psiankowatych wciąż budzi zdumienie. Określenie „pomidor” pochodzi od inkaskiego Tomatl i oznacza zarówno roślinę, jak i owoc, który ona wytwarza. Owoce występują we wszystkich kolorach — oczywiście czerwone, ale także zielone, żółte, a nawet niebieskie, spotykane w kilku bardzo rzadkich odmianach — oraz w najróżniejszych kształtach i rozmiarach. Dawne odmiany to rośliny o wzroście nieograniczonym, które mogą żyć dwa lata. Nowsze odmiany charakteryzują się wzrostem samokończącym i przestają rosnąć na etapie krzewu, dzięki czemu nie trzeba ich podpierać ani przywiązywać do podpory.

Pomidor należy do licznych produktów spożywczych, które trafiły do nas z Nowego Świata, podobnie jak fasola, kukurydza, dynie, ziemniaki i papryka. Zdecydowanie później podbił nasze podniebienia. Początkowo uprawiano go bowiem głównie ze względu na walory estetyczne i lecznicze. Uważano go za roślinę trującą z powodu podobieństwa do owocu mandragory, innej rośliny z rodziny psiankowatych. Na naszych stołach na dobre zagościł dopiero na początku XX wieku.

Pomidor jest rośliną zielną wieloletnią w klimacie tropikalnym, natomiast w naszych szerokościach geograficznych uprawia się go jako roślinę jednoroczną. Z czasem jego pędy drewnieją, a roślina wytwarza drobne, niepozorne żółte kwiaty zebrane w wierzchotki, które później przekształcają się w owoce.

Trzeba przyznać, że jego owoce są bardzo dekoracyjne i przyjemnie ożywiają warzywnik. Mają także wiele zalet odżywczych. Podobnie jak większość warzyw są niskokaloryczne, zawierają dużo wody, a przede wszystkim dostarczają bardzo interesującej substancji: likopenu, silnego przeciwutleniacza. Co więcej, im dłużej pomidor się gotuje, tym więcej likopenu staje się dostępne dla organizmu. Wyróżnia się także wysoką zawartością witaminy C, prowitaminą A i mikroelementami.

Dziś walory smakowe i odżywcze pomidora nie wymagają już dowodów. Dla ogrodnika pomidor należy do niezbędnych warzyw lata. Wybierając spośród wszystkich dostępnych odmian, wystarczy zastanowić się, do czego chcesz go wykorzystać: do sałatek, sosów, bezpośredniego spożycia, gotowania czy innych celów. Warto również określić, kiedy chcesz go zbierać. Odpowiedź będzie oczywiście zależeć od średniego nasłonecznienia w lecie w regionie, w którym znajduje się Twój ogród. Nie martw się — wybór jest ogromny i na każdą sytuację znajdzie się odpowiedni pomidor! Choć pomidor potrzebuje dużo słońca i ciepła, niekoniecznie wymaga dużo miejsca. Dlatego warto uprawiać go także w pojemniku na balkonie, wybierając odmiany o małych owocach. Uwaga: niedojrzałe owoce, pędy i liście zawierają solaninę i nie należy ich spożywać.

Zbiór: w zależności od odmiany, od wczesnych do późnych, między pikowaniem a zbiorem może upłynąć od 50 do 100 dni. Nie ma niezawodnego sposobu, aby z góry stwierdzić, że pomidor osiągnął pełną dojrzałość. Zbieraj go wtedy, gdy przynajmniej całkowicie nabierze koloru właściwego dla danej odmiany, a jego miąższ, choć nadal jędrny, zacznie lekko mięknąć. Aby owoce lepiej się przechowywały, zrywaj je wraz z szypułką.

Przechowywanie: pomidory przechowują się tym krócej, im więcej zawierają wody. Przez kilka dni dobrze zachowują świeżość w szufladzie na warzywa w lodówce lub rozłożone na wolnym powietrzu. Aby przechowywać je dłużej, możesz wykorzystać kulinarne metody, takie jak pomidory konfitowane, suszone, sosy, mrożenie owoców, przetwory, dżemy lub soki. Uwielbiamy przygotowywać z nich konfiturę, ponieważ jest to bardzo proste i niezwykle smaczne: przekrój pomidory na pół i zbierz z nich sok. Ułóż połówki pomidorów na blasze piekarnika, przecięciem do góry. Posól, popieprz, posyp cukrem i piecz w bardzo niskiej temperaturze przez co najmniej godzinę. Wyjmij pomidory i zjedz je od razu albo przełóż do szklanego słoika i zalej oliwą z oliwek.

Mała rada ogrodnika: zaleca się co roku uprawiać kilka odmian pomidorów, aby ograniczyć ryzyko całkowitej utraty plonów wskutek anomalii pogodowej lub konkretnej choroby.
Aby zapobiec występowaniu „suchej zgnilizny wierzchołków owoców pomidora” — która nie jest chorobą, lecz wynika z niedoboru wapnia — opryskaj rośliny bogatym w wapń maceratem z żywokostu.
Podczas pikowania nie wahaj się zakopać rośliny aż po pierwsze liście. Pobudzi to system korzeniowy, co sprzyja obfitemu plonowaniu.
Udane połączenia w ogrodzie często sprawdzają się także na talerzu. To dobry sposób, aby zapamiętać, że pomidor i bazylia doskonale się uzupełniają.