Pomidor Black Cherry

Pomidor 'Black Cherry' tworzy bardzo małe owoce o średnicy od 2 do 3 cm, w tak ciemnym, fioletowoczerwonym kolorze, że wydają się niemal czarne. To odmiana o wzroście nieograniczonym, która może osiągać wysokość 1,60 m i więcej. Zaplanuj przywiązywanie jej do podpory już w momencie sadzenia, aby stała się ozdobnym elementem warzywnika. Dzieci uwielbiają zrywać i zjadać jej owoce prosto z krzaka. Nadają ogrodowi nieco magiczny charakter.
Smak tych małych, całkowicie okrągłych i bardzo słodkich pomidorów o masie od 20 do 25 g oraz ich przyjemnie chrupiąca tekstura sprawiają, że można podawać je w całości, w towarzystwie innych pomidorów koktajlowych, podczas letnich aperitifów.
Black Cherry wysiewa się od lutego do maja, a owoce zbiera od lipca do października.

Pomidor pochodzi z Ameryki Południowej i Środkowej. Kilka odmian było już uprawianych przez Inków na długo przed przybyciem konkwistadorów. Wciąż zaskakuje ogromne zróżnicowanie odmianowe tej rośliny z rodziny psiankowatych. Określenie „pomidor” pochodzi od inkaskiego słowa Tomatl i oznacza zarówno roślinę, jak i jej owoc. Owoce występują we wszystkich kolorach — oczywiście czerwonym, ale także zielonym i żółtym, a nawet niebieskim, spotykanym w kilku bardzo rzadkich odmianach — oraz we wszystkich kształtach i rozmiarach. Odmiany tradycyjne to rośliny o wzroście nieograniczonym, które mogą żyć dwa lata. Nowsze odmiany mają tak zwany wzrost samokończący i przestają rosnąć, gdy osiągną pokrój krzaczasty, dzięki czemu nie wymagają ani palikowania, ani przywiązywania do podpory.

Pomidor należy do wielu produktów spożywczych, które przybyły do nas z Nowego Świata, podobnie jak fasola, kukurydza, dynie, ziemniaki i papryka. Zdecydowanie później trafił na nasze stoły. Przez długi czas uprawiano go bowiem ze względu na walory estetyczne i lecznicze. Uważano go za toksyczny z powodu podobieństwa do owocu mandragory, innej rośliny z rodziny psiankowatych. Na stałe zagościł w naszej kuchni dopiero na początku XX wieku.

Pomidor jest rośliną zielną wieloletnią w klimacie tropikalnym, natomiast w naszych szerokościach geograficznych uprawia się go jako roślinę jednoroczną. Z czasem jego pędy drewnieją, a roślina wytwarza drobne, niepozorne żółte kwiaty zebrane w wierzchotki, które przekształcają się w owoce.

Trzeba przyznać, że jego owoce są bardzo ładne i przyjemnie ożywiają warzywnik. Mają także wiele zalet odżywczych. Podobnie jak większość warzyw są niskokaloryczne i bogate w wodę, a ponadto zawierają między innymi bardzo interesującą substancję — likopen, silny przeciwutleniacz. Im dłużej pomidor jest gotowany, tym więcej likopenu staje się dostępne dla organizmu. Wyróżnia się także wysoką zawartością witaminy C, prowitaminy A i mikroelementów.

Dziś walory smakowe i odżywcze pomidora nie wymagają już udowadniania. Dla ogrodnika pomidor należy do najważniejszych warzyw lata. Wybierając spośród wszystkich dostępnych odmian, trzeba po prostu zastanowić się, do czego chce się go wykorzystać. Czy mają to być sałatki, sosy, owoce spożywane bezpośrednio po zerwaniu, dania gotowane i tak dalej? Warto także określić, kiedy chce się go zbierać. Odpowiedź będzie oczywiście zależeć od średniego nasłonecznienia latem w regionie, w którym znajduje się ogród. Nie ma jednak powodów do obaw — wybór jest ogromny i na każdą sytuację znajdzie się odpowiedni pomidor! Pomidor rzeczywiście potrzebuje dużo słońca i ciepła, ale niekoniecznie zajmuje dużo miejsca. Dlatego warto uprawiać go także w pojemniku na balkonie, wybierając odmiany o małych owocach. Uwaga: niedojrzałe owoce, łodygi i liście zawierają solaninę i nie powinny być spożywane.

Zbiór: w zależności od odmiany, od wczesnej do późnej, między pikowaniem a zbiorem może upłynąć od 50 do 100 dni. Nie istnieje niezawodny sposób, aby z góry stwierdzić, czy pomidor osiągnął pełną dojrzałość. Owoce należy zbierać, gdy przynajmniej całkowicie przyjmą kolor właściwy dla danej odmiany, a ich miąższ, pozostając jędrny, zacznie lekko mięknąć. Aby lepiej się przechowywały, zbieraj owoce z zachowaną szypułką.

Przechowywanie: pomidory tym krócej się przechowują, im więcej zawierają wody. Przez kilka dni dobrze zachowują świeżość w szufladzie na warzywa w lodówce lub rozłożone w temperaturze pokojowej. Aby przechowywać je dłużej, można wykorzystać takie metody kulinarne jak pomidory kandyzowane, suszone, sosy, mrożenie owoców, przetwory, konfitury lub soki. Warto je kandyzować, ponieważ jest to bardzo proste i wyjątkowo smaczne: przekrój pomidory na pół i zbierz z nich sok. Ułóż połówki pomidorów przeciętą stroną do góry na blasze piekarnika. Posól, popieprz, posyp cukrem, a następnie piecz w bardzo niskiej temperaturze przez co najmniej godzinę. Wyjmij pomidory i zjedz je od razu albo przełóż do szklanego słoika i dolej oliwy z oliwek.

Porada ogrodnika: warto co roku uprawiać kilka odmian pomidorów, aby ograniczyć ryzyko całkowitej utraty plonów wskutek niekorzystnych warunków pogodowych lub konkretnej choroby.
Aby zapobiec zjawisku „suchej zgnilizny wierzchołków owoców pomidora” — nie jest to choroba, lecz niedobór wapnia — opryskuj rośliny bogatym w wapń maceratem z żywokostu.
Podczas pikowania nie wahaj się zakopać rośliny aż po pierwsze liście. Pobudzi to system korzeniowy, co sprzyja obfitemu plonowaniu.
Udane połączenia w ogrodzie często sprawdzają się także na talerzu. To dobry sposób, aby zapamiętać, że pomidor i bazylia świetnie ze sobą współgrają.