Szczaw alpejski

Szczaw dziewiczy (Rumex arifolius) to plenna i mrozoodporna odmiana. Ta wieloletnia roślina warzywna jest łatwa w uprawie, zarówno w otwartym gruncie, jak i w doniczce. Podobnie jak wszystkie warzywa wieloletnie, doskonale nadaje się do uprawy permakulturowej. W kuchni surowe lub ugotowane liście nadadzą potrawom kwaskowatą nutę. Posadź go wiosną lub jesienią i zbieraj w miarę potrzeb, od marca do listopada.

Szczaw pochodzi z Europy i Azji. Ta aromatyczna roślina należy do rodziny rdestowatych i naturalnie dobrze rośnie w wilgotnej, raczej ciężkiej i kwaśnej glebie. Jej owalne liście o kwaśnym smaku są cenione w kuchni i przyrządza się je podobnie jak szpinak. Bogate w witaminę C i błonnik, doskonale pasują do mięs i ryb, zwłaszcza łososia, a także do zup i omletów. Ze względu na kwasowość gotuj liście w naczyniu ze stali nierdzewnej. Młode i delikatne liście można spożywać na surowo, w sałatkach.

Szczaw uprawia się w otwartym gruncie lub w doniczce. Bardzo mrozoodporny, pozostaje na tym samym miejscu przez wiele lat.

Zbiór: Zbieraj w miarę potrzeb, w fazie młodocianej lub po osiągnięciu dojrzałości, od wiosny aż do pierwszych przymrozków. Liście zbiera się pojedynczo, ręcznie lub nożem. Jeśli chcesz przedłużyć zbiory na zimę, zabezpiecz rośliny tunelami lub ramami inspektowymi. Szczaw jest byliną, która może pozostawać na tym samym miejscu przez wiele lat.

Przechowywanie: liście szczawiu należy spożywać od razu po zbiorze, ponieważ źle się przechowują. Po ugotowaniu można je jednak bardzo dobrze zamrozić.

Praktyczna rada ogrodnika: Aby ograniczyć podlewanie, zalecamy ściółkowanie gleby cienkimi, układanymi kolejno warstwami skoszonej trawy, w miarę możliwości wymieszanej z opadłymi liśćmi. Taka ochrona pozwala utrzymać wilgoć w glebie, a także ogranicza odchwaszczanie.