Glicynia jaśminowa White Silk

Glicynia 'White Silk' to odmiana wywodząca się od glicynii brachybotrys, bardzo obficie kwitnąca, rozpoznawalna po dość krótkich, lecz bosko pachnących gronach kwiatowych o nieskazitelnie białej barwie. Kwiaty pojawiają się licznie wiosną, wśród bardzo młodych liści, także na młodych roślinach. To silnie rosnące, bardzo pnące się pnącze jest jednak znacznie mniej ekspansywne niż jego chińska kuzynka, dzięki czemu można je uprawiać również w niewielkim ogrodzie. Bardzo mrozoodporna glicynia dobrze rośnie w większości gleb ubogich w wapń lub pozbawionych wapnia, na słonecznym stanowisku.

Glicynie należą do rodziny bobowatych, dawniej zwanej motylkowatymi. Jest to tak liczna grupa, że podzielono ją na trzy podrodziny: Mimosoideae (akacja, powszechnie i niesłusznie nazywana mimozą, a także Inga i kalliandra to rodzaje spotykane na Lazurowym Wybrzeżu, podczas gdy pozostałe występują w tropikach), Caesalpinioideae (obejmująca między innymi dobrze znane judaszowce i glediczje w klimacie umiarkowanym) oraz Fabaceae, rozpoznawalne po kwiatach motylkowych (moszenki, karagana, janowiec itd.).
Glicynia brachybotrys (synonim W. venusta) jest powszechnie nazywana glicynią jedwabistą ze względu na młode, jedwabiście szare liście. To również pnącze pochodzące z Dalekiego Wschodu, lecz mniej bujnie rosnące niż jej kuzynki: glicynia chińska (W. sinensis) i glicynia kwiecista (W. floribunda). Dzięki temu łatwiej ją wykorzystać, zwłaszcza w małych ogrodach lub do ozdabiania niewielkich pergoli, bez ryzyka nadmiernego rozrastania się.
'White Silk' osiąga zazwyczaj 5–6 m wysokości i 4–5 m szerokości, ale może rozrosnąć się bardziej, jeśli nigdy nie jest przycinana. Jej pędy pnące są pokryte liśćmi podzielonymi na 9–13 listków owalnych, mających 4–7 cm długości i intensywnie zieloną barwę. Pędy wiją się przeciwnie do ruchu wskazówek zegara wokół solidnych podpór. Obfite kwitnienie przypada na maj–czerwiec, w tym samym czasie rozwijają się młode liście, niezwykle miękkie w dotyku. Kwiaty tworzą zwisające grona o długości 15–20 cm, bardzo pachnące i przyciągające pszczoły. Grona są krótsze i bardziej zwarte niż u glicynii chińskiej, lecz równie dekoracyjne dzięki pięknej, czysto białej barwie. Górny płatek, nazywany u bobowatych „żagielkiem” ze względu na większy rozmiar w porównaniu z pozostałymi płatkami, ma pośrodku delikatną żółtą plamkę. Kwiaty przekształcają się w toksyczne owoce w postaci płaskich strąków, które w końcu otwierają się, wyrzucając na zewnątrz duże, ciemne nasiona. Dojrzałe, intensywnie zielone liście jesienią żółkną, a następnie opadają.
Ta glicynia dobrze znosi różne warunki i rośnie w większości gleb kwaśnych do obojętnych, a nawet lekko wapiennych. W tym ostatnim przypadku przygotuj odpowiednio duży dół do sadzenia, aby dodać kompost i podłoże, mieszając je z miejscową glebą. Bardzo mrozoodporna (do -20 °C, a nawet więcej) zakwita już w młodym wieku, a jeszcze obficiej, jeśli pędy boczne zostaną przycięte nad 2–3 liściem, co sprzyja powstawaniu gron kwiatowych. Przytnij ją po kwitnieniu, a później, jeśli to konieczne, aby ograniczyć jej rozrastanie się.

Ta glicynia jest szczególnie interesująca ze względu na bardziej ograniczony pokrój niż jej azjatyckie kuzynki. Doskonale nadaje się do ozdobienia muru, balustrady, pergoli, altany lub ganku w romantycznym ogrodzie, także niewielkim. O ile gałęzie glicynii potrafią zwykle wykrzywiać nawet najmocniejsze kraty, ta odmiana jest znacznie bardziej „szanująca” podpory, na których się wspiera. Niewiele osób wie, że glicynie brachybotrys można formować „w drzewko”. Wystarczy wbić w ziemię pustą rurę ze stali ocynkowanej, a na jej górnym końcu umieścić 3 lub 4 „płatki” wykonane ze skręconych prętów zbrojeniowych i wsunąć je do rury, aby je unieruchomić. W ten sposób powstanie podpora przypominająca mniej lub bardziej kwiat. Następnie posadź u podstawy tej podpory jedną roślinę 'White Silk' oraz jedną glicynię 'Okayama' o fioletowych kwiatach. W pierwszym roku zaplataj pędy obu roślin wokół podpory, aż dotrą do prętów zbrojeniowych, a następnie kieruj je tak, aby pokryły przygotowaną konstrukcję. Po 3–4 latach metalowa konstrukcja zniknie pod pędami i liśćmi, a przechodnie będą zatrzymywać się ze zdumieniem, by podziwiać wspaniały widok, który stworzysz!