Glicynia kwiecista - Wisteria floribunda

Wisteria floribunda to silnie rosnąca glicynia kwiecista, która obficie kwitnie w maju i czerwcu, tworząc pośród młodych liści długie grona kwiatów w kolorze malwy. Gatunek floribunda wyróżnia się szczególnie długimi gronami kwiatów o delikatnym miodowym zapachu. Jego pędy pnące owijają się wokół podpory zgodnie z ruchem wskazówek zegara, w przeciwieństwie do pędów jego chińskiej kuzynki. Glicynie wiosną przemieniają kraty, siatki, altany i pergole. Jednak ich długie, zielone i elastyczne pędy z czasem stają się tak potężnymi konarami, że w przypadku bardzo starych okazów mogą unieść konstrukcję, która pomogła im rozpocząć wspinaczkę. Warto otoczyć glicynie troską, ponieważ zasługują na nią ze względu na niezwykłą urodę, bujny wzrost i wyjątkowo łagodny charakter.

Glicynia kwiecista, nazywana również glicynią japońską, a po łacinie Wisteria floribunda, to silnie rosnące pnącze o szybkim wzroście, należące do dużej rodziny bobowatych, podobnie jak koniczyna, lucerna i łubin. Pochodzi z japońskich lasów i została sprowadzona do Europy w połowie XIX wieku. Jej długie pędy pnące, które mogą osiągać 10 m długości, z wiekiem drewnieją. Czasami dość wolno się aklimatyzuje, ale jest to roślina wytrzymała i w pełni odporna na mróz, o niewielkich wymaganiach glebowych. Nie toleruje jednak nadmiaru aktywnego wapnia. Może rosnąć na ubogich, latem suchych glebach, jeśli są głębokie. Jej system korzeniowy jest głęboki i rozłogowy.

Nowe pędy rosną bardzo szybko — na wilgotnej glebie w ciągu jednego sezonu mogą przyrastać o kilka metrów. Kwitnienie następuje po kwitnieniu glicyn chińskich, w maju i czerwcu, u stosunkowo młodych roślin szczepionych. Rozwija się na ulistnionych pędach bocznych, położonych niedaleko głównych, zdrewniałych pędów. Kwiaty tworzą grona kwiatów motylkowych, zwisających, o długości od 30 do 50 cm, mniej pachnących niż kwiaty glicyn chińskich, ale pięknie rozmieszczonych wśród liści. Otwierają się kolejno, od nasady ku końcowi grona. Po kwiatach pojawiają się zwisające, płaskie i zielone strąki, nabrzmiałe w miejscach, w których znajdują się nasiona, a po dojrzeniu brązowiejące. Młode liście w kolorze brązu pojawiają się przed kwitnieniem, a następnie przybierają jasnozieloną barwę. Mają od 20 do 30 cm długości i są złożone z 13–19 owalnych listków, nadających ulistnieniu lekki wygląd. Przed opadnięciem jesienią liście przybierają piękną złotą barwę. Bardzo długowieczna glicynia kwiecista może żyć znacznie dłużej niż 50 lat. Jej kwiaty dostarczają nektaru i są pożytkiem dla pszczół.

Glicynia kwiecista to kwintesencja romantycznej rośliny. Jest królową wśród pnączy, które potrafią upiększyć fasadę lub konstrukcję, nawet jeśli jest ona bardzo skromna. Ta pełna życia roślina często przetrwa w starych, pozostawionych samym sobie ogrodach, odziedziczonych po osobie, która ją posadziła. Jest również szczególnie przydatna do ozdabiania murów i osłaniania nieestetycznych siatek. Jeśli pozwoli się jej swobodnie rosnąć, bez przeszkód owija się wokół siatki lub altany i ma tendencję do zagłuszania sąsiednich roślin. Najlepiej zapewnić jej samodzielne stanowisko, w pełnym słońcu lub półcieniu, w ciepłym klimacie. Można ją również połączyć z równie silnie rosnącymi wiciokrzewami, takimi jak Lonicera (x) delavayi, zimozielony i kwitnący latem na żółto, o intensywnie pachnących kwiatach, albo z różą Banksa 'Alba Plena', pozbawioną kolców i obsypaną w maju małymi białymi pomponami. Glicynia kwiecista bardzo dobrze komponuje się również z powojnikiem montana.

Uzbrój się jednak w cierpliwość: glicynia może zakwitnąć po raz pierwszy dopiero po 2–3 latach, w zależności od warunków uprawy.