Męczennica Violacea

Passiflora Violacea, sprzedawana również pod nazwami P. amethystina lub P. 'Amethyst', jest być może najstarszym znanym mieszańcem ogrodowym wśród męczennic. Nadal chętnie sadzona w ogrodach o łagodnym klimacie, cieszy się tam powszechnym uznaniem ze względu na swoją wytrzymałość i dobrą odporność na chłód. Ta piękna liana nie ustępuje wigorem ani urodą, gdy pojawiają się jej średniej wielkości kwiaty, dość podobne do kwiatów jej rodzica, męczennicy błękitnej, lecz bardziej intensywnie wybarwione, w dość głębokim odcieniu niebieskofioletowym, czasem z białymi lub czarnymi znaczeniami. Kwiaty, słabo pachnące lub pozbawione zapachu, niekiedy wytwarzające kilka pustych owoców, rozwijają się od czerwca do października na liściach głęboko powcinanych, z ciemnozielonymi klapami, mniej lub bardziej trwałych. Posadź ją w słońcu, na osłoniętym stanowisku, w pulchnej i głębokiej glebie. Sukces gwarantowany, zarówno w ogrodzie, jak i na tarasie!

Większość męczennic pochodzi z tropikalnych regionów Ameryki Południowej. Należą one do dużej rodziny męczennicowatych, obejmującej 400 gatunków oraz liczne mieszańce spontaniczne i ogrodowe.

Passiflora (x) Violacea to stary mieszaniec ogrodowy uzyskany w 1824 roku przez Loiseleur-Deslongchampsa, francuskiego botanika i szkółkarza. Odmiana ta powstała ze skrzyżowania P. caerulea, pochodzącej z Ameryki Południowej i zadomowionej na południu Francji, z brazylijską P. racemosa, o purpurowych kwiatach zebranych w grona. Ta doskonała odmiana otrzymała Award of Garden Merit, wyróżnienie przyznawane w Anglii przez RHS za walory ozdobne i łatwość uprawy.

'Violacea' to pnącze o trwałych pędach, które przyczepia się do podpory za pomocą wąsów czepnych, osiągając 4 m wysokości i rozrastając się na szerokość 3 m. Charakteryzuje się czworokątnymi pędami pokrytymi liśćmi podzielonymi na 3–5 grubych, owalnych klap, o błyszczącej, ciemnozielonej barwie, czasem z miedzianymi refleksami, mniej lub bardziej trwałymi. Kwitnie od lata do początku jesieni, wytwarzając kwiaty o średnicy 5–6 cm, które nieustannie pojawiają się na roślinie, najobficiej w pełnym słońcu. Kwiaty, bardzo delikatnie pachnące, mają działki okwiatu w kolorze liliowofioletowym, a ich środkowa korona jest mniej lub bardziej prążkowana na biało lub czarno. Pęczek pręcików ma kremowozielonkawą barwę. Nietypowy kształt kwiatu, dość krótkotrwałego, zmienia się: płatki i działki odginają się, podczas gdy korona z nitek zagina się, a następnie prostuje, aby zapobiec samozapyleniu. Po zapyleniu kwiaty ustępują miejsca nielicznym, owalnym owocom, które po dojrzeniu są pomarańczowe i osiągają długość od 5 do 6 cm. Owoce te najczęściej są puste.

Ta męczennica nie jest kapryśną ani trudną w uprawie rośliną, jak niektóre storczyki. Bez trudu rośnie w każdej dobrze przepuszczalnej, lekkiej i dość głębokiej glebie, która latem nie przesycha nadmiernie, a obficie kwitnie na słonecznym i osłoniętym stanowisku. Cięcie pod koniec kwitnienia polega na skróceniu pędów, aby zachować ładny pokrój. Dobrze rośnie we wszystkich cieplejszych regionach południowych i nad Atlantykiem. Dzięki wysokości od 4 do 5 m oraz obfitemu, egzotycznemu kwitnieniu męczennica Violacea doskonale nadaje się do ozdabiania murów, ogrodzeń, siatek, ganków i trejaży, a także do wplatania w żywopłot. Jest również bardzo ceniona w werandach, gdzie bez szkody przetrwa chłodne zimy. Miłośnicy egzotycznych pnączy mogą posadzić obok niej Podranea ricasoliana (podraneę różową) oraz Mandevilla laxa, o dużych, białych i pachnących kwiatach. Wszystkie trzy rośliny bez większego uszczerbku znoszą krótkotrwałe spadki temperatury do około -8°C.