Pileostegia viburnoides - Pileostegia pnąca

Pileostegia viburnoides, nazywana niekiedy pileostegią pnącą, to zimozielone pnącze, bardzo blisko spokrewnione z hortensjami pnącymi, interesujące ze względu na późne kwitnienie w dużych, puszystych, kremowobiałych, luźnych wiechach. Ten wolno rosnący krzew samodzielnie przytwierdza się do podpory za pomocą korzeni powietrznych wyposażonych w korzenie czepne, podobnie jak bluszcz. Doskonale nadaje się do okrywania muru w cieniu lub półcieniu. Pileostegia pnąca przystosowuje się do każdej przepuszczalnej, bogatej w próchnicę gleby, najlepiej lekko kwaśnej.  

Pochodząca z Indii i Azji Wschodniej (Chin, Tajwanu i Japonii) Pileostegia viburnoides jest wciąż rzadko uprawiana, mimo dobrej mrozoodporności (od -15 do -18 °C). W naturze gatunek ten występuje w zalesionych dolinach, na wysokości od 600 do 1000 m n.p.m. Został sprowadzony do Europy w 1908 roku przez Brytyjczyka Ernesta Wilsona. Jest to pnący krzew z rodziny hortensjowatych, dość podobny pod względem wyglądu i wymagań uprawowych do Hydrangea semannii. Roślina powoli się aklimatyzuje, a następnie jej wzrost nieco przyspiesza, choć nadal nie jest szybki. Z czasem jej ulistnienie może pokryć powierzchnię około 5–6 m². Z nasady wyrastają długie, zdrewniałe pędy wyposażone w korzenie czepne, które przytwierdzają się do każdej podpory. Młode pędy mają różowawy kolor i są bardzo dekoracyjne. Liście przypominają nieco liście laurowiśni wschodniej. Są to długie, wąskoowalne do eliptycznych, skórzaste i błyszczące liście o dość ciemnozielonej barwie. Utrzymują się przez całą zimę. Kwitnienie przypada od końca sierpnia do końca września. Kwiaty zebrane są w wydłużone wiechy o długości do 15 cm, złożone z bardzo drobnych, kremowobiałych kwiatów z wystającymi pręcikami, niezwykle atrakcyjnych dla pszczół. Pileostegia pnąca najlepiej rozwija się na stanowisku osłoniętym przed mroźnymi wiatrami, kwitnie obficiej, gdy jej górna część znajduje się w słońcu, a podstawa pozostaje zacieniona, w lekko wilgotnej i bogatej w próchnicę glebie.

Hortensję fałszywą kalinę można posadzić przy murze wystawionym na północ, a jeszcze lepiej na wschód. Przez cały rok pokryje go ulistnienie, a pod koniec sezonu będzie tętnić brzęczeniem pszczół. Z czasem roślina ozdobi także stare drzewo lub nieestetyczną budowlę. Można zestawić ją na przykład z fuksjami krzewiastymi (magellańskimi) albo z mało wymagającymi roślinami okrywowymi, takimi jak Aegopodium podagraria 'Variegata', barwinkami, bodziszkami Geranium macrorrhizum, funkiami lub tiarellami. Będzie dobrym towarzystwem dla powojnika Armanda, który kwitnie w marcu i kwietniu oraz również lubi mieć chłodną podstawę i wierzchołki w słońcu.