Frezja pojedyncza mix

Frezja pojedyncza w mieszance to wyjątkowy wybór jednych z najpiękniejszych odmian o kwiatach pojedynczych, których kolory są niemal nieskończenie różnorodne. Od bieli po bardzo ciemną czerwień kwiaty występują niemal we wszystkich barwach tęczy — od pastelowych, przez intensywne, po teatralne. Ta roślina bulwiasta jest wprawdzie mało mrozoodporna, ale jej kwitnienie, osadzone na wdzięcznie wygiętych pędach, zachwyca olśniewającą urodą i cudownym zapachem. W klimacie umiarkowanym i chłodnym koniecznie posadź bulwy w doniczce wiosną — kwiaty rozwiną się na słońcu przez większą część lata. W otwartym gruncie, w łagodnym klimacie, zakwitnie wiosną.

Frezja, nazywana również konwalią majową, jest rośliną z rodziny kosaćcowatych, pochodzącą ze wschodniej Afryki, od Kenii po Republikę Południowej Afryki. To duński botanik Ecklon, specjalista w dziedzinie flory południowoafrykańskiej, nadał jej tę nazwę na cześć jednego ze swoich najwybitniejszych uczniów, doktora Freese’a, lekarza, aptekarza i również botanika. Ta piękna roślina z rodziny kosaćcowatych zadomowiła się już w niektórych cieplejszych regionach Francji. Jej pędy kwiatostanowe nadają jej dość rozłożysty i silnie rozgałęziony pokrój.

Frezja tworzy opadające na zimę, jasnozielone, bardzo pionowo wzniesione liście o mieczowatym kształcie i ostrym wierzchołku. Liście i pędy kwiatostanowe osiągają tę samą wysokość, czyli około 35 cm. Kwiatostan rozwija się od maja do lipca na szczycie pędu kwiatostanowego o wypukłym pokroju. Ten jednostronny kwiatostan składa się z 8 do 10 kwiatów o średnicy od 2 do 3 cm, przypominających kielichy. Kwiaty są aktynomorficzne, czyli promieniście symetryczne. Z każdej bulwy wyrastają 4 do 5 pędów kwiatostanowych. Frezja ma delikatny zapach przypominający woń jaśminu, a niektórzy obserwatorzy o wyczulonym węchu wyczuwają w nim nawet nuty neroli z pikantnymi i miodowymi akcentami. Frezja jest tym, co często nazywa się rośliną cebulową. Dokładniej rzecz ujmując, jest to bulwocebula — podziemny organ, w którym roślina gromadzi zapas składników odżywczych. W przeciwieństwie do prawdziwych cebul bulwocebula zużywa cały zapas zgromadzonych substancji w każdym cyklu sezonowym i za każdym razem zostaje zastąpiona nową. Bulwocebula frezji ma stożkowaty kształt i u podstawy mierzy około 1 do 2 cm. Należy posadzić ją wierzchołkiem do góry, na głębokości 5 cm. Dzięki temu nowe pędy łatwiej wydostaną się na powierzchnię. Pod koniec sezonu, gdy liście zżółkną, bulwocebule przechodzą w stan spoczynku. Jest to sygnał, aby wykopać je i przezimować poza gruntem, w miejscu zabezpieczonym przed mrozem. Dopóki liście pozostają zielone, roślina odbudowuje zapasy na kolejny rok.

Frezja jest rośliną wrażliwą na mróz i nie znosi temperatur poniżej -3°C. Jeśli chcesz uprawiać ją w otwartym gruncie, przed posadzeniem upewnij się, że minęły już ostatnie przymrozki. Następnie znajdź dla niej miejsce bardzo nasłonecznione od rana do wieczora. Lubi świeże, dobrze przepuszczalne, piaszczyste lub kamieniste gleby, ale nie toleruje wapnia. Możesz połączyć ją z pomarańczowymi, żółtymi lub czerwonymi krokosmiami na skalniakach albo na obrzeżach rabat. Frezję, uprawianą w otwartym gruncie lub w doniczce, można zestawić z innymi roślinami cebulowymi o egzotycznym lub szlachetnym wyglądzie, takimi jak agapanty, tuberozy, Crinum czy Moorea — pachnącymi lub pozbawionymi zapachu. Frezja jest obecnie bardzo modna w wyszukanych kompozycjach kwiatowych, na przykład w połączeniu z liśćmi traw. Gdy tylko rozwiną się pierwsze kwiaty, możesz przyciąć pęd kwiatostanowy i wstawić go do wazonu; kwiaty utrzymają się w bukiecie przez około 3 tygodnie.