Lilium pardalinum - Lilia lamparcia

Lilia lamparcia wymaga przed kwitnieniem wilgotnej gleby, a po kwitnieniu i zimą — suchej, doskonale przepuszczalnej i wapiennej. Zakorzenia się nieco trudniej niż lilie azjatyckie, trąbkowe czy orientalne. Może potrzebować dodatkowego sezonu, zanim zakwitnie, dlatego warunki sadzenia powinny być starannie przygotowane. Lilia lamparcia źle znosi przesadzanie i potrzebuje czasu, aby się zadomowić. Należy zapewnić jej doskonały drenaż — bardzo dobrze sprawdzą się gleby kamieniste, dzięki czemu cebule nie będą przebywać w zbyt wilgotnym podłożu w okresie spoczynku, po kwitnieniu. Zdecydowanie odradza się dodawanie podczas sadzenia podłoża torfowego, natomiast jesienią warto wzbogacić glebę dojrzałym kompostem lub ziemią liściową, ponieważ jest to roślina o dużych wymaganiach pokarmowych. Posadź ją w pełnym słońcu lub półcieniu, najlepiej wiosną, umieszczając cebule na głębokości 15 cm w kieszeni ziemi wymieszanej z ziemią liściową i żwirem. Otocz je warstwą piasku, która ochroni je przed gniciem i atakami ślimaków, a jednocześnie ułatwi cebulom wzrost. Zaznacz miejsce sadzenia, ponieważ roślina rozpoczyna wegetację dopiero w kwietniu. Jeśli pojawią się czerwone owady, natychmiast zastosuj oprysk — to poskrzypka liliowa, której larwy mogą ogołocić z liści całą roślinę. Najskuteczniejszą metodą jest ręczne ich zbieranie. Uważaj, ponieważ po dotknięciu od razu spadają, dlatego podstaw pod nie pudełko. W przeciwnym razie regularnie stosuj preparat na bazie permetryny. Po kwitnieniu warto przyciąć przekwitłe kwiaty do połowy wysokości, aby rabata zachowała atrakcyjny wygląd przez całe lato.