Narcissus Cotinga

Narcyz lub Narcissus 'Cotinga' to niezwykła, niewielka odmiana, która na szczycie krótkiej łodygi rozwija duże kwiaty wyglądające tak, jakby zostały odgięte przez wiosenny wiatr, z białą koroną kwiatu i różowomięsistą trąbką. Dodatkową zaletą tej odmiany jest kwitnienie już pod koniec zimy, na rabatach i w ogrodach skalnych, równocześnie z wczesnymi tulipanami botanicznymi i ostatnimi krokusami. To silnie rosnąca i łatwa w uprawie na przepuszczalnej glebie, mrozoodporna roślina, która z czasem zadomawia się w ogrodzie. Odmiany karłowe idealnie nadają się do ozdabiania ogrodów skalnych i skrzynek na kwiaty.

Narcyz 'Cotinga' to mieszaniec ogrodowy wyhodowany w USA w 1976 roku ze skrzyżowania odmiany 'Mitylene' i Narcissus cyclamineus. Należy do rodziny amarylkowatych. Rodzaj Narcissus obejmuje około 50 gatunków występujących głównie w zachodniej części regionu śródziemnomorskiego, a także w Afryce i Azji. Jego rodzic, gatunek botaniczny cyclamineus, pochodzi z północno-zachodniej Portugalii i północno-zachodniej Hiszpanii. Swoją nazwę zawdzięcza zewnętrznym płatkom, które tworzą całkowicie odgiętą koronę kwiatu, podobnie jak u cyklamenów. Ta cecha jest często znacznie słabiej zaznaczona u jego mieszańcowych potomków.

Narcyz 'Cotinga' (Kotinka) to wciąż mało rozpowszechniona we Francji odmiana. Ta niewielka, silnie rosnąca roślina osiąga około 15–20 cm wysokości w okresie rozwoju liści oraz 25–30 cm w czasie kwitnienia. Jej duże, dwubarwne kwiaty składają się z korony kwiatu złożonej z odgiętych płatków w kolorze kości słoniowej, nad którą osadzony jest dość długi przykoronek, lekko pofalowany na brzegu i rozszerzający się ku górze. Ma on delikatną, łososiową barwę, nieco intensywniejszą przy brzegu. To odporna roślina o niewielkich rozmiarach, wcześnie kwitnąca, która w ciągu 3 lub 4 lat naturalizuje się w ogrodzie, wytwarzając cebulki przybyszowe. Jej bardzo drobne ulistnienie ma lekko sinozielony kolor.

Narcyz 'Cotinga' ma niewielkie wymagania. Rośnie na każdej dobrze przepuszczalnej i spulchnionej glebie, jednak gorzej rozwija się na podłożu zbyt wilgotnym, zwłaszcza latem, lub nadmiernie kwaśnym. Wśród narcyzów wybór odmian jest tak duży, że można cieszyć się ich kwitnieniem przez trzy miesiące wiosny, ani przez chwilę się nimi nie nudząc. Wszystkie mają tę wspólną cechę, że łatwo się naturalizują, zachwycają żółtą i białą barwą oraz często roztaczają słodki zapach. To wystarczające powody, by sadzić je w dużych kępach, liczących co najmniej 20 cebul, dla uzyskania zwielokrotnionego efektu. Na rabatach i w naturalistycznych ogrodach skalnych połącz narcyza 'Cotinga' z szafirkami, cebulicami, krokusami i hiacyntami, a także z wczesnymi tulipanami botanicznymi, niezapominajkami, bratkami lub przylaszczkami. Ten narcyz doskonale nadaje się również do uprawy w roślinach doniczkowych.

Żonkil czy narcyz? Z botanicznego punktu widzenia żonkile należą do narcyzów. Ich kwiaty są zebrane po dwa lub więcej, a ich przykoronek tworzy dłuższą od szerokości korony kwiatu trąbkę dzwonkowatą. Gatunki botaniczne mają urok dzikich roślin i dobrze rosną w ogrodach skalnych: N. bulbocodium, N. canaliculatus, N. juncifolius, N. pseudonarcissus oraz najprostszy żonkil leśny należą do najpiękniejszych. Do bukietów zalecamy, aby nie łączyć narcyzów z innymi kwiatami, zwłaszcza z tulipanami, ponieważ łodygi narcyzów zawierają substancję, która szybko powoduje więdnięcie pozostałych kwiatów. Szkodliwe działanie na kwiaty innych rodzajów można osłabić, zanurzając końcówki łodyg narcyzów w gorącej wodzie na 1–2 minuty.