Narcyz poetycki recurvus

Narcissus poeticus recurvus, nazywany niekiedy prawdziwym narcyzem białym, to odmiana o późnym kwitnieniu. Jej delikatnie pachnące kwiaty mają płatki w czystobiałym kolorze, a pośrodku niewielką żółtą koronę z pomarańczowoczerwoną obwódką. Każda łodyga wytwarza tylko jeden kwiat.

Pochodzący z Europy Zachodniej narcyz należy do rodziny amarylkowatych. Rodzaj Narcissus obejmuje wiele gatunków i odmian pochodzenia botanicznego, takich jak narcyz biały, oraz odmian ogrodniczych. Żonkil (Narcissus jonquilla), o żółtych kwiatach i liściach przypominających liście situ, jest jednym z gatunków rodzaju Narcissus. W niektórych regionach żółty narcyz lub narcyz trąbkowy (Narcissus pseudonarcissus) bywa nazywany żonkilem, co często prowadzi do pomyłek między żonkilem a narcyzem.

Narcyz to roślina cebulowa o równowąskich, lekko zaostrzonych liściach w kolorze zielonym, niekiedy delikatnie niebieskawym. Puste w środku łodygi zakończone są kwiatami pojedynczymi lub pełnymi, złożonymi z 6 białych albo żółtych płatków. Pośrodku znajduje się korona, najczęściej w odcieniach żółci lub pomarańczu. Narcissus poeticus recurvus tworzy delikatnie pachnące kwiaty o płatkach w czystobiałym kolorze, z niewielką żółtą koroną pośrodku, obwiedzioną pomarańczowoczerwoną obwódką. Gatunek typowy rośnie dziko w naturze, między innymi na alpejskich łąkach. 

Kwitnienie narcyzów trwa około dwóch tygodni i przypada między lutym a majem, zależnie od odmiany (w przypadku tej odmiany w maju). Kwiaty doskonale nadają się do bukietów, pod warunkiem że nie łączy się ich z innymi kwiatami, ponieważ wydzielany przez nie sok zawiera substancję przyspieszającą więdnięcie.

Narcyz jest łatwy w uprawie i można posadzić go w wielu miejscach w ogrodzie: na pierwszym planie grupy krzewów, wzdłuż obrzeża rabaty, na trawniku albo w doniczce. Doskonale komponuje się z szafirkami, wczesnymi tulipanami i hiacyntami, a także łatwo się naturalizuje. Trzeba jednak pamiętać, że cebula, kwiaty i liście są toksyczne.