Amarylis Tierra

Amarylis Tierra, dawniej sprzedawany pod nazwą amarylis Terra Mystica, to odmiana, która zachwyca jednocześnie ciepłą i niezwykle elegancką kolorystyką: jej średniej wielkości kwiaty mają idealny kształt, a ich jedwabista tekstura doskonale podkreśla intensywnie pomarańczową barwę, delikatnie obwiedzioną bielą. Gardziel w śliwkowym kolorze nadaje koronom głębi. Ta cebulowa roślina jest łatwa w uprawie domowej i niezastąpiona, jeśli chcesz udekorować dom kwiatami podczas świąt pod koniec roku.

Pochodzące z subtropikalnych regionów Ameryki Środkowej i Południowej  amarylisy to rośliny wrażliwe na mróz, należące do rodziny amarylkowatych, które w naszych szerokościach geograficznych zazwyczaj uprawia się w doniczkach.

W pełni kwitnienia amarylis Tierra tworzy kępę o wysokości 45–50 cm i szerokości 30 cm. Kwiat w kształcie lejka składa się z szerokich, zachodzących na siebie płatków, intensywnie zabarwionych na terakotowy pomarańcz, na jasnożółtym tle, które miejscami prześwituje w dolnej części korony. Każdy płatek jest delikatnie obwiedziony bielą. Środek kwiatu ma ciemny, fioletowobrązowy kolor, a z jego wnętrza wysuwa się bukiet długich, wygiętych, białych pręcików o jasnozielonożółtej nasadzie. Cztery do pięciu kwiatów o średnicy 12 cm, wieńczy grubą, pustą w środku łodygę kwiatostanową, po której często pojawia się kolejna. Ułożone tyłem do siebie, tworzą razem wyjątkową kompozycję. Liście są wstęgowate i mają średniozielony kolor. Jakiś czas po kwitnieniu żółkną, a następnie zasychają, podczas gdy duża cebula wchodzi w stan spoczynku.

Sadzenie amarylisa jest niezwykle satysfakcjonujące. Amarylis  Terra Mystica jest bardzo łatwy w uprawie i rośnie niezwykle szybko ; już po 6–10 tygodniach od posadzenia kwiaty zaczynają się rozwijać. Będziesz podziwiać je przez całą zimę. Jeśli chcesz podarować go na Boże Narodzenie, posadź cebulę już na początku listopada. Ta odmiana nie potrzebuje towarzystwa innych roślin, aby w pełni ukazać swoje oczywiste piękno. U jej stóp możesz posadzić kilka cebul śnieżyczki, najlepiej pojedynczych, aby nieco ozdobić jej sztywnawe łodygi kwiatostanowe. Ustaw ją najlepiej w słońcu, na przykład przed oknem. Przytnij łodygę, gdy kwiaty przekwitną, aby pobudzić powtórne kwitnienie.

Mówienie o amarylisie jest tu w rzeczywistości nadużyciem językowym, bezpośrednio związanym z błędem popełnionym w XVIII wieku. To sam Linneusz użył tej nazwy do określenia gatunku amerykańskiego. Tymczasem nazwa ta była już stosowana wobec innej pięknej rośliny, tym razem południowoafrykańskiej. Umownie zachowano nazwę amarylis dla obu roślin. Aby je rozróżnić, do pierwszej dodaje się określenie Hippeastrum, a do drugiej Belladona. Trzeba przyznać, że obie zasługują na tę nazwę: amarylis oznacza „lśniący”, a w klasycznej literaturze greckiej roślina stała się bohaterką poematu pasterskiego, w którym piękna pasterka Amaryllis umiera z miłości, która zostanie jej odwzajemniona dopiero po straszliwej ranie. Z jej krwi wyrosną wspaniałe pęki czerwonych kwiatów. Od tamtej pory określenie to jest synonimem dumnego piękna.